Κυριακή, 27 Ιουνίου 2010

Ευχαριστούμε Μαριάνθη




Τα λόγια μερικές φορές είναι περιττά...
Δε μπορούμε όμως να μην μοιραστούμε με όλους και όλες σας αυτό το δώρο.
Οι γονείς λοιπόν τής μικρής Μαριάνθης επέλεξαν αντί για μπομπονιέρες 
να δώσουν στους συγγενείς και φίλους που παραβρέθηκαν την κάρτα που βλέπουμε παραπάνω...
Τα χρήματα που θα χρειαζόντουσαν για την αγορά για τις μπομπονιέρες, τα έστειλαν σε εμάς,
ώστε να χρησιμοποιηθούν στις δράσεις μας για τα παιδάκια στις φυλακές Θηβών.
Ευχαριστούμε τη Μαριάνθη και τους γονείς της για την κίνησή τους.
Η συγκίνησή μας είναι μεγάλη για αυτή την πράξη.
Να είναι όλοι τους καλά και να χαίρονται τον μικρό τους άγγελο.
Με την πράξη αυτή βοηθάνε να είναι καλύτερα και άλλα αγγελούδια.
Παιδάκια που δυστυχώς μεγαλώνουν πίσω από τα κάγκελα της φυλακής.
Αγγελούδια που ζούνε τα πρώτα χρόνια τους στα κελιά των γυναικείων φυλακών Θηβών...

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΛΥ!


.

Πέμπτη, 24 Ιουνίου 2010

το πάρτυ μας έγινε λοιπόν...

.

Το Σαββατο 19/6 έγινε στο Cabaret Voltaire το πάρτυ μας...
Ηρθε κόσμος και κοσμάκης και περάσαμε πολύ όμορφα...
Ακούσαμε τραγούδια από συγκροτήματα και τραγουδιστές, είδαμε παράσταση χορού, χορέψαμε...

Από το πάρτυ λοιπόν παρουσιάζουμε ένα βίντεο με ένα από τα τραγούδια που έπαιξε ο Steve Harvey...




Ευχαριστούμε όλες και όλους που ήρθατε στην εκδήλωσή μας και ελπίζουμε να 
διασκεδάσατε όσο και εμείς...

Ολοι μας από το ξεblogάρισμα ευχόμαστε καλό καλοκαίρι
και καλή συνέχεια...


.

Τρίτη, 15 Ιουνίου 2010

PARTY ;;;!!!!!!

.
"Ώχου", λέει... "Πάρτυ ;;; ποιος έχει μυαλό για πάρτυ τώρα ;;;...."

"Εμείς!!!...", απαντούμε... "Εμείς οι ξεblogαρίστας!!!!..."

Με αμείωτο κέφι... με αμείωτο ενδιαφέρον για τα παιδιά που ζουν στις φυλακές και τις άπορες φυλακισμένες... με κινήσεις που δεν εξαντλούνται μόνο στις περιόδους "αγάπης" , όπως τα Χριστούγεννα και το Πάσχα... συνεχίζουμε να στηρίζουμε, να βοηθάμε και να μην ξεχνάμε τις γυναίκες και τα παιδιά των φυλακών
.

Αυτή την φορά σας καλούμε σε ένα πάρτυ για να γνωριστούμε, να διασκεδάσουμε και να συντονίσουμε τα επόμενα βήματα...

ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΑΣ ΜΗ ΛΕΙΨΕΙ ΚΑΝΕΙΣ


παρακάτω η αφίσα μας και το δελτίο τύπου με τις λεπτομέρειες...




ΠΑΡΤΥ XEBLOGARISMA + FRIENDS

19 ΙΟΥΝΙΟΥ ΣΤΟ CABARET VOLTAIRE

H ομάδα xeblogarisma-Πρωτοβουλία για τις γυναικείες φυλακές Ελαιώνα
Θηβών (πρώην Κορυδαλλού) σας προσκαλεί στο πάρτυ που διοργανώνει για
την ενίσχυση των άπορων γυναικών και μητέρων που κρατούνται μαζί με τα
παιδιά τους.

Η ομάδα xeblogarisma είναι μια αυθόρμητη πρωτοβουλία αγνώστων που
έγιναν γνωστοί, φίλοι, συνοδοιπόροι. Μετράμε ήδη δύο χρόνια
δραστηριότητας με ανοιχτή εθελοντική συμμετοχή όσων μπορούν, θέλουν
και αισθάνονται την ανάγκη να συνεισφέρουν σε ανθρώπους που δεν είχαν
την ίδια τύχη ή/και τις ίδιες ευκαιρίες με το «μέσο όρο».
Διαπιστώνουμε κάθε φορά ότι οι ανάγκες των κρατουμένων γυναικών και
των παιδιών τους (έως τριών ετών) είναι διαρκείς και αυξανόμενες γιΆ
αυτό συνεργαζόμαστε με τις κοινωνικές λειτουργούς των φυλακών για την
αμεσότερη και αποτελεσματικότερη ανταπόκριση στις ανθρώπινες ανάγκες.

Ελάτε να γνωριστούμε, να περάσουμε όμορφα και να δώσουμε ελπίδα σε
όσους έχουν την ανάγκη μας. Όλα τα έσοδα θα διατεθούν για τις ανάγκες
των κρατούμενων γυναικών και παιδιών.

ΠΟΤΕ: Σάββατο 19 Ιουνίου 2010

ΠΟΥ: CABARET VOLTAIRE, Μαραθώνος 30, (μετρό Μεταξουργείο)


http://www.myspace.com/cbrtvoltaire

ΏΡΑ 21:00 μέχρι αργά

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

- Live performance Tango Argentino από την ομάδα του Danzarin dance
studio, http://danzarin1.blogspot.com/

- «Τρίτη Όχθη» http://www.myspace.com/tritioxthi

- Steve Harvey surprise songs

- "The Deadly Marshmallow

"http://www.myspace.com/thedeadlymarshmallow

- Dj set: Panoptis

Eίσοδος: 7 ¤

Περισσότερες πληροφορίες για τo xeblogarisma: http://xeblogarisma.blogspot.com/

ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ
.

Σάββατο, 12 Ιουνίου 2010

Το ξεblogάρισμα στην ημερίδα "ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΕΓΚΛΗΜΑ - ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ"



ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΙΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ.

Κυριακή, 6 Ιουνίου 2010

Σαμίρ

.


αναδημοσίευση από...

Ο Σαμίρ είναι εργάτης, Παλαιστίνιος, και δουλεύει σε οικοδομικό συνεργείο. Ηταν στην ομάδα που ανακαίνιζε το σπίτι των καλών μας φίλων στο Τελ Αβίβ. Απ’ όλους τους εργαζόμενους ήταν ο πιο γλυκός, ο πιο τσαχπίνης και ο πιο δουλευταράς. Το ζευγάρι τον αγάπησε (οι εργασίες στα διαμερίσματα του Τελ-Αβίβ κρατάνε όσο περίπου και στην Αθήνα, μήνες και μήνες). Εγιναν φίλοι, όπως εκατοντάδες, χιλιάδες Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι που βρέθηκαν να συνυπάρχουν, όπως τέλος πάντων συνυπάρχουν, σ’αυτή την παράξενη γωνιά του κόσμου.
Μια μέρα ο Σαμίρ δεν ήρθε στη δουλειά. Ούτε την επόμενη, ούτε την μεθεπόμενη, πράγμα αδιανότητο, γιατί δεν είχε χάσει ποτέ του μεροκάματο. Το είχε, άλλωστε, τρομερή ανάγκη, αφού η γυναίκα του μόλις είχε γεννήσει το παιδί τους.


«Πού είναι ο Σαμίρ»; ρώτησε το ζευγάρι τον (επίσης Παλαιστίνιο) εργολάβο. Προς μεγάλη τους έκπληξη, είδαν τον σκληροτράχηλο άνθρωπο να ξεσπάει σε λυγμούς. Πριν τρεις νύχτες, το μόλις δύο εβδομάδων μωρό του Σαμίρ, ανέβασε υψηλό πυρετό. Εννοείται πώς στον οικισμό του (από τις αποκλεισμένες κατεχόμενες περιοχές) δεν υπάρχει κανένας τρόπος να αντιμετωπίσεις οποιοδήποτε επείγον περιστατικό, πόσο μάλλον ένα νεογνολογικό. Ο Σαμίρ, πανικόβλητος, πήρε το μωρό αγκαλιά και ξεκίνησε (με τα πόδια, όπως πάντα) να το πάει στο νοσοκομείο, στην «άλλη πλευρά».


Στον σημείο εισόδου, είδε όπως πάντα, από μακριά, τους κομμάντο της IDF. Με το μωρό που ψηνόταν στα χέρια, προχώρησε, αποφασισμένος να επιταχύνει τη διαδικασία του περάσματος.
Όμως, το σημείο εισόδου ήταν κλειστό. Κανείς δεν περνούσε «στην άλλη πλευρά». Είχε γίνει κάποιος ύποπτος τσαμπουκάς, και όλα τα περάσματα είχαν κλείσει μέχρι νεωτέρας. Για πόσο; Άγνωστο. Ο Σαμίρ άπλωσε τα χέρια, δείχνοντας στο συνοριοφύλακα το άρρωστο μωρό. Το νοσοκομείο απείχε μόλις λίγα λεπτά. «Δεν μπορώ να κάνω τίποτα, έχω διαταγές» τον ενημέρωσε ο νεαρός φρουρός. Μόλις δοθούν εντολές να ανοίξουν τα μπλόκα, θα περάσεις».


Οι εντολές κάποτε ήρθαν, ύστερα από πόσες ώρες δεν ξέρω. Αλλά ο Σαμίρ δεν πέρασε ποτέ το checkpoint εκείνο το βράδι. Το μωράκι του δεν άντεξε. Ξεψύχησε με σπασμούς στα χέρια του πατέρα του, μπροστά στις μπάρες του μπλόκου, κάτω από τα μάτια των φρουρών που μετρούσαν, μαζί με το Σαμίρ, τις τελευταίες του ανάσες.


Μετά από μερικές μέρες, το ζευγάρι των φίλων μας, άκουσε μια παράξενη ιστορία: Ενας νεαρός κομμάντο των συνοριακών δυνάμεων (παιδιά-θεριά, εκπαιδευμένα να μη μασάνε πουθενά), νοσηλευόταν με ισχυρό σοκ, σε ψυχιατρικό νοσοκομείο. Μια νύχτα, έλεγαν, την ώρα της φρουράς του, ένα νεογέννητο είχε ξεψυχήσει στα χέρια του πατέρα του, που ικέτευε επί ώρες να ανοίξει η μπάρα ελέγχου. Η ίδια μπάρα που ο φρουρός είχε διαταγές να κρατά κλειστή «μέχρι νεωτέρας». Η ίδια μπάρα που χώριζε το παιδί από το νοσοκομείο, λίγα λεπτά απόσταση.
Όσο για τον Σαμίρ, μετά από τρεις μέρες ξαναγύρισε στη δουλειά। Την είχε, άλλωστε, απελπιστικά ανάγκη.

.