Επίσκεψη της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων στις Γυναικείες Φυλακές Ελεώνα Θηβών

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ:
http://www.tokeli.gr/2017/01/blog-post_23.html?spref=fb

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΣΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΕΛΕΩΝΑ ΘΗΒΩΝ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Στις 19/12/2016, η Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων επισκέφτηκε τις Γυναικείες Φυλακές Ελεώνα Θηβών για δεύτερη φορά μέσα στο 2016 (η 1^η ήταν τον Φεβρουάριο 2016). Διαπίστωσε ότι δυστυχώς ουσιαστικές αλλαγές δεν έχουν υπάρξει, παρά τις κάποιες μικροεπεμβάσεις, οι οποίες θα αναφερθύν στη συνέχεια.

Στη φυλακή διαβιούν 380 γυναίκες έναντι 300 προβλεπόμενων θέσεων. Στοιβαγμένες σε θαλάμους ανά 12-17, επί ατέλειωτες ώρες κάθε μέρα, επί ατέλειωτες μέρες, επί ατέλειωτα χρόνια εγκατάλειψης. Μεταξύ αυτών 33 με ισόβια κάθειρξη.

Οι 180 είναι άπορες και λαμβάνουν -μόνο αυτές- τα βασικότερα είδη υγιεινής από την κοινωνική υπηρεσία.

Οι 55 είναι εξαρτημένες, από τις οποίες 8 συμμετέχουν στην κοινότητα απεξάρτησης.

Σε ειδική πτέρυγα κρατώνται 12 κορίτσια μετεφηβικής ηλικίας 18-21 ετών (στην αρχή του 2016 ήταν 4).

11 μωρομάνες ζουν με τα 11 μωρά τους, ηλικίας μέχρι τριών ετών, σε μία ημιυπόγεια πτέρυγα, η καθεμιά με συγκελίτη το ίδιο το μωρό της. Είναι μητέρες που είτε «επέλεξαν» να μην αποχωριστούν τα μωρά τους είτε δεν διέθεταν άλλη εναλλακτική πέρα από την απειλή να σταλούν τα παιδιά τους σε ίδρυμα. Είναι η σκληρή πραγματικότητα που αποδεικνύει το ατελές της νομοθετικής παρέμβασης Παρασκευόπουλου, που ψηφίστηκε τον Δεκέμβριο 2015, κατά την οποία μητέρες παιδιών μέχρι 8 ετών, που εκτίουν ποινή μικρότερη των 10 ετών, μπορούν να εκτίσουν την ποινή τους σε κατ' οίκον περιορισμό.

Από τότε, με βάση αυτή τη διάταξη, αποφυλακίστηκε μόνο μία μητέρα. Οι υπόλοιπες, εξακολουθούν να παραμένουν έγκλειστες, σε κατάσταση αφασίας, χωρίς να κάνουν ή να μαθαίνουν τίποτε, να πηγαινοέρχονται με τα αγέλαστα παιδιά τους αγκαλιά, από το διάδρομο των κελιών έως το χωλ, όπου υπάρχουν και κάποια παιδικά παιχνίδια.

Περίπου 60 ακόμη μητέρες μικρών παιδιών πήραν την άλλη σκληρή απόφαση, να στερηθούν δηλαδή τα παιδιά τους. Είναι εκείνες που διαθέτουν την εναλλακτική να τα αφήσουν σε κάποιο μέλος της οικογένειάς τους. Τα παιδιά τους μεγαλώνουν αποξενωμένα βίαια από τη μάνα τους, με όλες εκείνες τις συνέπειες που έχει περιγράψει το σύνολο της ψυχιατρικής ανά τους αιώνες. Η θλίψη τους για τη στέρηση των παιδιών τους, αλλά κυρίως για τα ίδια τα παιδιά τους που μεγαλώνουν με τη στέρηση της μάνας τους, είναι κυρίαρχη. Προσπαθούν να αντλήσουν βοήθεια από τις κοινωνικές υπηρεσίες της φυλακής, ενώ αρκετές εργάζονται. Παρά το τραγικό βίωμα της στέρησης μητέρων και παιδιών, θεωρούν ότι ο εγκλεισμός μαζί τους θα ήταν χειρότερη επιλογή.

Ιατροφαρμακευτική περίθαλψη

Λίγες ειδικότητες γιατρών καλύπτονται οργανικά, ενώ ο εθελοντισμός καλύπτει πάγια κενά των υπηρεσιών υγείας. Η διεύθυνση μίλησε για έλλειψη κονδυλίων και έδειξε ικανοποίηση με την υποκατάσταση από εθελοντές πολλών ειδικοτήτων. Επίσης, υπηρεσίες τελεψυχιατρικής παρέχει η ΜΚΟ Κλίμακα (πάλι οι ΜΚΟ). 
Παρά τις ανάγκες ψυχικής υποστήριξης, και τις αυξημένες ανάγκες των μητέρων και των μωρών, η υποστήριξη παρέχεται κατόπιν αιτήματος και όχι ως πάγια υπηρεσία. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα λόγω της γενικότερης άγνοιας, παθητικότητας και αδράνειας των κρατουμένων να παραμένουν αβοήθητες πολλές εξ αυτών, εις βάρος τόσο των ίδιων όσο και των παιδιών τους.

Καθημερινότητα

Το ψύχος και η υγρασία περονιάζουν στη διάρκεια του χειμώνα το λόφο και τα υποβαθμισμένα κτίρια. Το καλοριφέρ λειτουργεί 2 ώρες το βράδυ, με αποτέλεσμα οι κρατούμενες να ζουν σε συνθήκες ψυγείου. Ο διευθυντής διευκρίνισε ότι όταν κάνει πολύ κρύο, το καλοριφέρ ανάβει για άλλες δύο ώρες και στις 12:30 το μεσημέρι. Ποιές θεωρούνται πολύ κρύες μέρες παραμένει αδιευκρίνιστο, αφού την ημέρα που επισκέφθηκε η Πρωτοβουλία τη φυλακή η θερμοκρασία ήταν τόσο χαμηλή που πάγωνες όταν κυκλοφορούσες έξω από τα γραφεία - προφανώς δεν συγκαταλέχθηκε στις μέρες εξαίρεσης.

Μόνο στην πτέρυγα των μωρών υπήρχε σχετική ζέστη, αφού επιτρέπεται ηλεκτρικό καλοριφέρ ανά κελί. Η γενίκευση όμως επιμέρους θερμαντικών λύσεων (ακόμη και με έξοδα των κρατουμένων όπως συμβαίνει σε κάποιες φυλακές) δεν υποστηρίζεται από την υφιστάμενη ηλεκτρολογική εγκατάσταση – αλλά και να υποστηριζόταν τελικά θα κατέληγε στον πυρήνα του ίδιου προβλήματος, της έλλειψης επαρκούς κονδυλίου για θέρμανση.

Αναφορικά με τις ώρες παροχής ζεστού νερού για μπάνιο, σύμφωνα με την αφοπλιστική απάντηση κάποιων κρατουμένων, επαρκεί εφόσον εξακολουθεί ο αριθμός των κρατουμένων που προβαίνει σε συχνή χρήση να είναι περιορισμένος!

Η Πρωτοβουλία συζήτησε τη λύση των φωτοβολταϊκών με τη διεύθυνση, η οποία είπε ότι θα την εξετάσει, καθώς και την αναβάθμιση της ηλεκτρολογικής εγκατάστασης.

Όσο αφορά το φαγητό, η διοίκηση εξήρε το καλό και καθαρό φαγητό που παρασκευάζουν οι κρατούμενες – κάτι που επιβεβαίωσαν και οι εργαζόμενες στην κουζίνα.

Προγράμματα κατάρτισης- εκπαίδευσης

Λειτουργεί Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας (ΣΔΕ), όπου φοιτούν 40 μαθήτριες.

Περίπου 20 γυναίκες συμμετέχουν στα προγράμματα αρτοποιών και μπαρίστα και ακόμη λιγότερες στην ομάδα ραψίματος σεντονιών.

Υπάρχουν όμως άλλες 300 γυναίκες - σκιές, που η φυλακή μετά το πέρας της τιμωρίας τους, θα τις αδειάσει στην κοινωνία ακριβώς στο σημείο που μπήκαν, από άποψη εφοδίων ζωής,  με επιπλέον το στίγμα της φυλακής και το τραύμα απ’ αυτή.

Ενας μικρός αριθμός εργάζεται σε εργασίες υποστηρικτικές της λειτουργίας της φυλακής, προκειμένου να επωφεληθούν από τον συνυπολογισμό τους στη μείωση του χρόνου εγκλεισμού. Διαπιστώθηκε ότι υπάρχουν περιθώρια επεξεργασίας του συστήματος αντιστοίχησης της επιμέτρησης του χρόνου σε συνάρτηση με το βαθμό δυσκολίας της εργασίας, ώστε να αποκτήσουν κίνητρο περισσότερες κρατούμενες και να ενεργοποιούνται τουλάχιστον σε αυτό το επίπεδο.

Σύνδεση με την κοινωνία

Οι οικογενειακοί δεσμοί είναι ο μόνος ζωντανός και ευεργετικός δεσμός που μπορεί να συντελέσει στη διατήρηση μιας ελάχιστης σύνδεσης με την κοινωνία, δεδομένου ότι μια ουσιαστική διαδικασία επανένταξης είναι ανύπαρκτη. Αυτή η επαφή με την οικογένεια συμπυκνώνεται στα τηλεφωνήματα (είδος πανάκριβο – αν υπολογίσει κανείς μόνο το κόστος των τηλεκαρτών) και θεωρητικά ακόμη πληρέστερα στα επισκεπτήρια. Στην πράξη όμως τα επισκεπτήρια, με τους όρους που πραγματοποιούνται, μάλλον υποσκάπτουν περαιτέρω τις ήδη τραυματισμένες οικογενειακές σχέσεις. Ομολογουμένως, αυτό μόνο μπορεί να κάνει το επισκεπτήριο της μισής ώρας πίσω από το τζάμι και δια μέσου τηλεφωνικής συσκευής. Μια οικογένεια καλείται να πληρώσει για να ταξιδέψει επί κάποιες ώρες έως τη Θήβα για να δει το συγγενικό της πρόσωπο επί μισή ώρα, να βρει το κουράγιο πίσω από το τζάμι να ξεκινήσει μια συνομιλία και ακόμη και αν οπλιστεί με όλη την αποφασιστικότητα του κόσμου να προσφέρει στήριξη, αγάπη, αποδοχή, προοπτική, όμως δεν είναι τεχνικά δυνατό να λειτουργήσει τίποτε απ’ αυτά, όταν σε απόσταση κάποιων εκατοστών άλλες οικογένειες παλεύουν εξίσου αμήχανα, κάτω από αυτές τις αφύσικες συνθήκες μη επικοινωνίας, να ακουστούν.

Οι απαράδεκτες συνθήκες επισκεπτηρίου, κοινές σε όλες τις φυλακές, δύσκολο να βελτιωθούν σύμφωνα με την διεύθυνση, λόγω έλλειψης χώρου και προσωπικού. Όταν ρωτήθηκε η διεύθυνση γιατί δεν αξιοποιεί τις μετατάξεις, απάντησε ότι δεν θέλουν οι υπάλληλοι να μετατάσσονται εκεί. Βέβαια μέχρι να υπάρξει χώρος και προσωπικό, υπάρχει μια ολόκληρη αίθουσα εκδηλώσεων που χρησιμοποιείται ελάχιστες φορές μέσα στο χρόνο. Μια αίθουσα που μπορεί να παρέχει τις προϋποθέσεις για πιο ανθρώπινα επισκεπτήρια περισσότερων μελών της οικογένειας γύρω από ένα τραπέζι, χωρίς τζάμι, χωρίς φωνές, χωρίς κλεψύδρα.

Το διαφημισμένο παιδικό επισκεπτήριο είναι ένα εσωτερικό δωμάτιο με ζωγραφιές στους τοίχους και πολύχρωμα έπιπλα, όχι πάνω από 10 τετρ. μέτρα, που μπορεί να φιλοξενεί μία οικογένεια με μικρά παιδιά επί μισή ώρα ή και περισσότερο από μισή ώρα σε περίπτωση που δεν υπάρχουν άλλα μέλη άλλης οικογένειας να περιμένουν.

Τι έχει αλλάξει

• Οι τοίχοι έχουν βαφτεί και αυτό δίνει μια αίσθηση καθαριότητας στους διαδρόμους, στα γραφεία και στα κελιά με τις μωρομάνες που επισκέφτηκε η Πρωτοβουλία. Αξίζει να αναφερθεί η δημιουργική δουλειά μιας κρατούμενης, η οποία έχει απλόχερα αποτυπώσει τις καλαίσθητες ζωγραφιές της στους τοίχους της φυλακής.
• Το προαναφερθέν δωμάτιο για επισκεπτήριο παιδιών, που υλοποιήθηκε από την ομάδα Ξεblogάρισμα, είναι θετικό, αν και μάλλον προσιδιάζει με ένα πιλοτικό δείγμα αυτού του είδους, καθώς δεν μπορεί να εξυπηρετήσει το σύνολο των αναγκών.
• Ένα από τα 11 μωρά πηγαίνει στον παιδικό σταθμό της Θήβας. Το άλλο τρίχρονο παιδί παραμένει σε απόλυτο εγκλεισμό, προσκολλημένο απόλυτα στη μητέρα του - και οι δυο τους με οξυμένα προβλήματα, πολλαπλασιασμένα στην περίπτωση του μικρού αγοριού. Παραμένουν και οι δυο αβοήθητοι από οποιαδήποτε ψυχοθεραπευτική υποστήριξη, καθώς η μητέρα δεν έχει καταθέσει αίτημα. Ένας ολέθριος φαύλος κύκλος, όπου αναμένεται ως μόνη από μηχανής λύση η αποφυλάκισή τους, η οποία θα τους παραδώσει εξίσου αβοήθητους στην κοινωνία με την προσθήκη ενός τεράστιου προβλήματος, απότοκου της φυλάκισής τους.
•  Συνολικά η διοίκηση αναφέρεται στις καλές συνθήκες της φυλακής, στις πολιτιστικές ομάδες που λειτουργούν, στους γιατρούς διαφόρων ειδικοτήτων. Επισημαίνεται ότι  δεν πρόκειται για θεσμικό προσωπικό και λειτουργίες αλλά προκύπτουν από εθελοντική προσφορά, που σήμερα υπάρχει και ενδεχομένως αύριο ή το καλοκαίρι να εκλείψει. Η διοίκηση πάντως διευκρινίζει ότι η προσφορά αυτή υλοποιείται γιατί η συγκεκριμένη φυλακή ανταποκρίνεται στην προσφορά των εθελοντών (κάτι που δεν είναι αυτονόητο σε όλες τις φυλακές).

Αντί επιλόγου

Παραμένει το ζητούμενο η φυλακή να πάψει να επιβαρύνει περαιτέρω τους ανθρώπους που κατέληξαν εκεί. Έστω σε αυτό το στάδιο να υπάρξει φροντίδα για κοινωνική και επαγγελματική κατάρτιση, για εκπαίδευση και ψυχοκοινωνική υποστήριξη των ανθρώπων που κατά κανόνα υπήρξαν αποκλεισμένοι απ’ όλα αυτά, έτσι ώστε να  ξαναβρεθούν στην κοινωνία με καλύτερους όρους, τόσο για τις ίδιες όσο και για τους γύρω τους. Η λεγόμενη επανένταξη δεν υφίσταται ούτε ως διαδικασία πίσω από τα κάγκελα ούτε ως δομές έξω απ αυτά, στα πρώτα στάδια της αποφυλάκισης.

Οι κρατούμενες παραπαίουν βουλιαγμένες μέσα στην αδράνεια, στη στέρηση επικοινωνίας, στην παγωνιά τον χειμώνα, στην απουσία κάθε νοήματος. Στοιβαγμένες, με όλα τα επακόλουθα που επιφέρει ο υπερπληθυσμός, ο οποίος τροφοδοτείται από τις δεύτερες σκέψεις διαφόρων σωμάτων ως προς την εφαρμογή των νόμων. Τροφοδοτείται από τα δικαστικά συμβούλια που καλούνται να ξανα-αποφασίσουν περί την απόλυση υπό όρο που κατά κανόνα απορρίπτουν ή από τα συμβούλια φυλακής που καλούνται να ξανα-αποφασίσουν περί αδειών που κατά κανόνα απορρίπτουν. Τροφοδοτείται από τους βουλευτές με τους νόμους τους. Από τους δικαστές που εύκολα στέλνουν τοξικοεξαρτημένες στη φυλακή αντί σε δομές θεραπείας που ούτως ή άλλως δεν επαρκούν, που εξίσου εύκολα τριπλασίασαν τα νεαρά κορίτσια μετεφηβικής ηλικίας που έστειλαν στη φυλακή μέσα σ’ ένα χρόνο.

Οι κηδεμόνες μικρών παιδιών αντιμετωπίζουν μία επιπλέον επιβαρυντική συνθήκη, αυτή του βίαιου αποχωρισμού των παιδιών από την κηδεμόνα τους ή της βάρβαρης έκτισης ποινής από κοινού με τα βρέφη τους. Η Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων εξακολουθεί να ζητά ριζική αλλαγή του τρόπου έκτισης ποινής για όλες/ους τους έγκλειστους, καθώς και την εφαρμογή εναλλακτικών ποινών που ταυτόχρονα εξοπλίζουν για μια δεύτερη ευκαιρία ζωής μέσα στην κοινωνία. 
Επιπλέον καλεί, μαζί με τις κρατούμενες, το υπουργείο Δικαιοσύνης,  να ξαναδεί σοβαρά το νόμο για εναλλακτική έκτιση ποινών των μητέρων μικρών παιδιών, καθώς ο πρόσφατος νόμος αποδεικνύεται κραυγαλέα ανεπαρκής και αποξενωμένος από την πραγματικότητα.

Πρωτοβουλία για Δικαιώματα των Κρατουμένων

www.tokeli.gr  email: kratoymenoi@gmail.com

Για να γκρεμιστεί κάθε φυλακή και η λογική του εγκλεισμού

.

(Αναδημοσίευση)

Μέχρι να γκρεμιστεί και το τελευταίο κελί

Ανοιχτή επιστολή από την Γαλλία ενάντια στις φυλακές και τον εγκλεισμό

Επιμέλεια, μετάφραση: Κωστής Μαργιόλης - Kοινωνία + Κινήματα - 07/06/2014 

Ελλάδα 2014. Αυτόκλητοι τηλεδικαστές, υπερασπιστές του νόμου και της τάξης παραληρούν, ζητούν να ορίζουν ακόμα και το δικαίωμα των φυλακισμένων σε άδεια. Ωρύονται από την τηλεοπτική τους καθέδρα για την ανθρώπινη μεταχείριση που απολαμβάνουν όσοι θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται ως κτήνη. Παραφρονούν βλέποντας το «σωφρονισμό» να αναπαράγει βία και ζητούν από αυτούς που αποφασίζουν για τις ζωές ανθρώπων «αμείλικτη στάση απέναντι στους εγκληματίες». Ταυτόχρονα μια φασίζουσα κυβέρνηση χτίζει νέες φυλακές «υψίστης ασφαλείας» για να ικανοποιήσει αυτές ακριβώς τις ακόρεστες ορέξεις. Τις κανιβαλιστικές διαθέσεις μιας κοινωνίας που γαλουχήθηκε να διψά για αίμα, για περισσότερη  πειθαρχία, πιο σκληρές ποινές, πιο πολλή κρατική βία, πιο πολλά κελιά. 

Στη Γαλλία δημοσιεύθηκε αυτές τις μέρες από τον ιστότοπο Mediapart μια ανοιχτή επιστολή «Για την κατάργηση των φυλακών, των μηχανισμών και της λογικής της» (http://blogs.mediapart.fr/edition/les-invites-de-mediapart/article/040614/abolir-la-prison-ses-mecanismes-et-ses-logiques). Την υπογράφουν διανοούμενοι, πρώην κρατούμενοι, επιστήμονες και δημοσιογράφοι που απαιτούν «να πεταχτεί στα πιο βαθιά μπουντρούμια της Ιστορίας» αυτό το αρχαϊκό σύστημα που επιτρέπει «τη φυλάκιση ανθρώπου από άνθρωπο».  Ελπίζουμε κι εμείς, μαζί με τους συντάκτες της, ότι σύντομα η φωνή τους δεν θα ακούγεται τόσο αιρετική και το πρόταγμά τους θα αποτελεί ήδη κεκτημένο προς μια άξια του ονόματός της «ανθρώπινη κοινωνία».

Για να γκρεμιστεί κάθε φυλακή και η λογική του εγκλεισμού

(ανοιχτή επιστολή από τη Γαλλία)

«Οι αρχές πάνω στις οποίες χτίστηκε η φυλακή ήταν αυτές της φιλανθρωπίας: κατά την περίοδο του εγκλεισμού του ο παραβάτης θα συλλογιζόταν, θα βελτιωνόταν, θα ξαναγεννιόταν. Η ιστορία κατατρόπωσε αυτές τις θλιβερές ανοησίες. Μια φυλακή δεν μπορεί να οικοδομηθεί παρά μόνο πάνω στην απόλυτη πνευματική σκληρότητα, διαφορετικά η φυλάκιση στηρίζεται απλώς σε μια ελπίδα ότι όλα θα πάνε καλά μετά το τέλος της, δηλαδή σε κάτι εντελώς αδιανόητο». Όταν η Κατρίν Μπέικερ [δημοσιογράφος ελευθεριακών πεποιθήσεων, συγγραφέας και υπέρμαχος της κατάργησης των φυλακών] έγραφε αυτές τις γραμμές το Μάρτιο του 1984, στη Γαλλία κρατούνταν σε φυλακές 38.600 άτομα. Τριάντα χρόνια μετά έχουν αυξηθεί σε 69.000 και ο μέσος χρόνος εγκλεισμού τους έχει υπερδιπλασιαστεί (από τους 5,5 σε περισσότερους από 12 μήνες).

Αδυνατώντας να καθησυχάσει μια κοινή γνώμη που ζητά διαρκώς περισσότερη ασφάλεια, η πολιτική που εφαρμόζεται εδώ και μισό αιώνα οδηγεί στον εγκλεισμό όλο και περισσότερα άτομα και μετατρέπει σταδιακά το Κράτος πρόνοιας σε Κράτος τιμωρίας. Τα σχέδια κατασκευής νέων φυλακών διαδέχονται με φρενήρεις ρυθμούς το ένα το άλλο καθώς οι εμπνευστές τους επιμένουν να εγγυώνται το τέλος του χρόνιου προβλήματος του υπερπληθυσμού των φυλακών και τον «εξανθρωπισμό» των συνθηκών κράτησης. Στην πραγματικότητα, όσο αυξάνεται ο αριθμός των κελιών τόσο μεγαλώνει κι ο αριθμός των κρατουμένων. Εν είδει εξανθρωπισμού βλέπουμε ένα παγερό αποστειρωμένο περιβάλλον, έντονα χρώματα και ηλεκτρονικά συστήματα επιτήρησης σε αντικατάσταση της παλιάς λίγδας και των ανθυγιεινών υπνωτηρίων. Ακόμα όμως κι ένα «χρυσό» κλουβί παραμένει κλουβί. Κι ο κρατούμενος -ή όπως λέγεται πλέον «ο χρήστης δημοσίων υπηρεσιών σωφρονισμού»- παραμένει ένα χάμστερ σε κλουβί. Τίποτα ή σχεδόν τίποτα δεν μπορεί να κάνει ο κρατούμενος για να περάσει ο χρόνος. Κάποιες φορές του δίνεται δυνατότητα για μια επαναλαμβανόμενη και υποαμειβόμενη δουλειά. Η αλληλογραφία του; Κάθε άλλο παρά απόρρητη. Οι επισκέψεις; Περιορισμένες, ελεγχόμενες και επιτηρούμενες. Σε περίπτωση απρεπούς συμπεριφοράς  τον περιμένει το πειθαρχείο, ένα πραγματικό μπουντρούμι όπου ο φυλακισμένος υποβιβάζεται στο επίπεδο του ζώου. Για τους πιο απείθαρχους ή τους αυστηρά επιτηρούμενους; Υπάρχει η απομόνωση, το λευκό κελί που σε καταστρέφει αργά και βασανιστικά. Η λίστα είναι ατέλειωτη. «Δεν χρειάζεται να επαναληφθούν τα αυτονόητα: ο εγκλεισμός σε κάνει τρελό, άρρωστο, σκληρό και άπληστο» έγραφε πριν χρόνια η Κατρίν Μπέικερ. Κάτι φαινομενικά παράδοξο καθώς «κανείς δεν επιθυμεί να ζει σε έναν κόσμο όπου κάποιοι παίρνουν το ρίσκο να φυλακίζουν άλλους ανθρώπους καθιστώντας τους ακόμα πιο απειλητικούς από όσο είναι».

Η βασική ποινή του φυλακισμένου είναι ο κενός χρόνος που περνά αμείλικτα. Είναι η αίσθηση της απώλειας του χρόνου που σιγοτρώει το σώμα και το πνεύμα. Όλα τα άλλα -ο κορεσμός των κελιών, η απομόνωση, η πειθαρχία- δεν είναι παρά οι διαφορετικές πτυχές του ζητήματος που έχουν ως αποτέλεσμα τον αργό θάνατο αυτού ή αυτής που η κοινωνία έχει απορρίψει. Ο φυλακισμένος σκοτώνει το χρόνο του αλλά στην ουσία είναι ο χρόνος που τον σκοτώνει. Γερνά χωρίς να έχει ζήσει πραγματικά κι όταν βγαίνει από τη φυλακή λέμε ότι εξέτισε το χρόνο του. Όμως ο χρόνος τον έχει διαβρώσει, τον έχει θρυμματίσει. Περισσότερο από κάθε άλλο άνθρωπο, ο φυλακισμένος είναι το κουφάρι του χρόνου.

Όταν έρχεται η ώρα της απελευθέρωσης πρέπει να μάθει ξανά να ζει: να ανακτήσει την αυτονομία του ενώ για μήνες ή για χρόνια βρισκόταν σε κατάσταση απόλυτης εξάρτησης, ακόμα και για την πιο απλή κίνηση ή μετακίνηση, έχοντας απωλέσει κάθε ελευθερία βούλησης και επενέργειας στην καθημερινότητά του. Πρέπει να μάθει ξανά τους «έξω» τρόπους να ζει ενώ έχει περάσει τόσο καιρό υπό το καθεστώς των ειδικών νόμων του σωφρονιστικού συστήματος. Πρέπει να μάθει ξανά να αγαπά και να αγγίζει ενώ για χρόνια είχε στερηθεί κάθε φυσική επαφή. Πρέπει να μάθει ξανά να ανοίγει τις πόρτες ενώ για χρόνια τις έβλεπε μόνο να κλείνουν μπροστά του. Τελικά πρέπει να μάθει ξανά πώς θα ολοκληρωθεί ως άνθρωπος ενώ μπορεί να μην το έχει μάθει ποτέ.

[…]

Η φυλακή αποτελεί την κατεξοχήν συνθήκη που δεν πρέπει να επιχειρήσουμε να αναμορφώσουμε παρά μόνο να καταργήσουμε. Πρώτον, επειδή το σωφρονιστικό ίδρυμα είναι τέτοιο που κάθε πρόοδος πληρώνεται με την αντίστοιχη οπισθοδρόμηση. Έτσι, η θεσμοθέτηση «ειδικών καθεστώτων» κράτησης θα επέτρεπε σε ορισμένους κρατούμενους να παρακάμψουν τις πειθαρχικές διαδικασίες ενώ σε άλλους όχι. Η κατάργηση της φυλακής αποτελεί επιλογή επειδή η φυλακή φέρει μέσα της την αμείλικτη λογική του αποκλεισμού που καταλήγει να περιθωριοποιεί και να φτωχοποιεί εκείνους που βρέθηκαν σε αυτήν εξαιτίας της επισφαλούς θέσης τους στην κοινωνία ή στον οικογενειακό τους κύκλο. Η μεταρρύθμιση της φυλακής είναι αδύνατη διότι η ενδογενής βία της γεννά σε αυτούς που τη βιώνουν μίσος και εχθρότητα προς οποιονδήποτε άλλο και προς το σύνολο της κοινωνίας: αισθήματα που κάθε κοινωνικό σώμα θα έπρεπε να αποφεύγει να αναπαράγει. Η κατάργησή της είναι επιτακτική διότι η φυλάκιση έχει αποτύχει πλήρως, όπως όλες οι μελέτες αποδεικνύουν, να αποτρέψει τον υποτροπιασμό και έτσι προκαλεί στην κοινωνία περισσότερο κακό παρά καλό.

Αλλά θα πρέπει επίσης να καταργηθεί γιατί συνιστά ένα σύμβολο. Ως μια παρασιτική απόφυση των κοινωνιών μας, μοιάζει να είναι η συμπυκνωμένη μορφή κάθε κακού. Η απομόνωση, η μοναξιά και ο διαχωρισμός εξωθούνται εκεί στα άκρα τους. Έξω, ο δημόσιος χώρος, η αστικοποίηση, η αρχιτεκτονική και οι μεταφορές αποκτούν όλο και περισσότερο χαρακτηριστικά σωφρονισμού. Κι ακόμα στον έξω κόσμο, η δουλειά και οι εμπορευματοποιημένες κοινωνικές σχέσεις αναπαράγουν τον εγκλεισμό, τις νευρώσεις και την απελπισία.

[…]

Το 1981 η κατάργηση της θανατικής ποινής [στμ: στη Γαλλία] αντανακλούσε κοινωνιολογικά μια αναγκαιότητα. Ενώ όμως η Γαλλία υπήρξε από τις πρώτες χώρες της δυτικής Ευρώπης που έθεσε εκτός νόμου αυτή την απόλυτη άρνηση της αξίας της ανθρώπινης ζωής, το αποτέλεσμα της πράξης ήταν παράδοξο. Χωρίς να καταφέρει να επιλύσει ένα ηθικό και πολιτικό πρόβλημα που ετίθετο στο πλαίσιο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η κατάργηση της θανατικής ποινής δεν έβαλε τέλος ούτε στη λογική της εξόντωσης που επιζεί στη χώρα μας. Αυτοί που ονομάζουμε σήμερα «βαρυποινίτες» δεν είναι τίποτε άλλο παρά καταδικασμένοι σε αργό θάνατο, σε κοινωνικό θάνατο. Έχοντας υιοθετηθεί λοιπόν προκειμένου να ανταποκριθεί σε ένα ισχυρό κοινωνικό κίνημα στο οποίο ο συναισθηματισμός πάλευε με την υποκρισία, η κατάργηση της θανατικής ποινής δεν σηματοδότησε τόσο το συμβολικό ερχομό της Αριστεράς [στμ: με την  ανάρρηση του Φρανσουά Μιτεράν στην προεδρία της χώρας] όσο την επιβεβαίωση των ορίων της σκέψης της. Σε κάθε περίπτωση, το τέλος της θανατικής ποινής δεν έβαλε τέλος ούτε στο θάνατο (αφού μετά την τελευταία εκτέλεση κρατουμένου το 1977 έχουν αυτοκτονήσει περισσότεροι από 3.000 κρατούμενοι) ούτε στις ποινές μέσα στη φυλακή. [στμ: υπονοείται επίσης ότι «δεν έβαλε τέλος ούτε στον πόνο μέσα στις φυλακές» καθώς με τη γαλλική λέξη peine αποδίδεται τόσο η ποινή όσο και ο πόνος].

Υποστηρίζουμε ότι στις μέρες μας το να κρατάς κάποιον έγκλειστο δεν σημαίνει ότι τον τιμωρείς: σημαίνει ότι αφήνεις να διαιωνίζεται ένα αρχαϊκό σύστημα που είναι πλέον ξεπερασμένο και ασύμβατο με τις μεταμοντέρνες κοινωνίες. Απαιτούμε να πεταχτεί μέσα στα πιο βαθιά μπουντρούμια της Ιστορίας αυτή η απεχθής πρακτική που επιτρέπει την απομόνωση και τον εγκλεισμό ανθρώπου από άνθρωπο. Είναι πεποίθησή μας ότι δεν θα περάσει πολύς καιρός μέχρι η φυλάκιση να θεωρείται από τους ανθρώπους ως η πλέον αδιάψευστη ένδειξη της βαναυσότητας, της έκπτωσης των ηθών και των συναισθημάτων που χαρακτήριζε την ανθρωπότητα μέχρι και τις αρχές του 21ου αιώνα. Αρνούμαστε ότι η Δικαιοσύνη μπορεί στο όνομα του δικαίου να καταδικάζει ανθρώπους σε ποινές φυλάκισης.

Φιλίπ Μπουβέ, καθηγητής ιστορίας / γεωγραφίας, πατέρας φυλακισμένου

Αλέν Κανζινά, πρόεδρος της οργάνωσης Renaitre (αποτελείται από αποφυλακισμένους και παρεμβαίνει και αναδεικνύει περιπτώσεις κακομεταχείρισης στις φυλακές)

Οντρέ Σενί, αποφυλακισμένη, δασκάλα και συγγραφέας του αυτοβιογραφικού βιβλίου Girlfight

Λουσί Νταβί, δικηγόρος

Φιλίπ Ελ Σενάουι, πρώην κρατούμενος

Τονί Φερί, φιλόσοφος

Σαμουέλ Γκοτιέ, κινηματογραφιστής

Γιάννης Λαντόμ, δικηγόρος

Ζακ Λεζάζ, συγγραφέας και ψυχολόγος

Ο άγνωστος τρόφιμος, ψευδώνυμο το οποίο χρησιμοποιεί ως μπλόγκερ κρατούμενος των γαλλικών φυλακών (http://www.rue89lyon.fr/category/blogs/taulard-inconnu)

Τιερί Λοντέ, βιολόγος

Νοέλ Μαμέρ, ανεξαρτητοποιημένος βουλευτής του κόμματος Ευρώπη, Οικολογία, Πράσινοι

Γκαμπριέλ Μουεσκά, ιστορικό στέλεχος της βασκικής αυτονομιστικής οργάνωσης Iparretarrak και πρώην πρόεδρος του Διεθνούς Παρατηρητηρίου Φυλακών (OIP)

Γιαν Μουλιέ Μπουτάν, οικονομολόγος

Μισέλ Ονφρέ, φιλόσοφος, συγγραφέας

Αντουάν Παρί, δημοσιογράφος

Ένα βιβλίο... για ένα ταξίδι...

.

(Αναδημοσίευση από http://enfo.gr/ar2551)

Υπάρχουν άνθρωποι που διανύουν χιλιάδες χιλιόμετρα χρησιμοποιώντας ποικίλα μέσα μεταφοράς... Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν μεταφερθεί σε αναρίθμητα μέρη μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου...

Είμαι ένας τυχερός άνθρωπος που έχω καταφέρει να βιώσω και τους 2 τρόπους ταξιδιού...
Θυμάμαι από μικρός να "καταβροχθίζω" τις σελίδες βιβλίων του Jack London και να μεταμορφώνομαι σε λαθρέμπορο στον κόλπο του Σαν Φρανσίσκο...
Μεγαλώνοντας τα βιβλία του Jack Kerouack και οι αναζητήσεις του αγαπημένου μου Βυκowski συνόδεψαν ατέλειωτες ολονυχτίες, με γεμάτα, από αποτσίγαρα, τασάκια, από Prince και Four Roses άδεια ποτήρια....
Η μουσική αποτελούσε πιστό (και αδιαμαρτύρητο) σύντροφο της ανακάλυψης του Gabriel Garcia Marquez και του Luis Sepulveda...
Από το Παγκράτι στο Παρίσι, μετά Τορίνο, Bologna, αλλά και Λονδίνο, Μόναχο, Ρότερνταμ, Χονγκ Κονγκ και Guangzhou στην απέραντη Κίνα...
Κάθε βιβλίο με παρακινούσε σε νέο ταξίδι, κάθε νέος προορισμός με ωθούσε να ανακαλύψω νέους συγγραφείς, μου έδινε πνοή, ζωή...

Για αυτό το συναίσθημα σας γράφω...

Πριν λίγες ημέρες δέχτηκα ένα email από μία κοινωνική λειτουργό στο κέντρο κράτησης της Αμυγδαλέζας... Ζητούσε ξενόγλωσσα βιβλία για τους ανθρώπους που βρίσκονται εκεί έγκλειστοι...
Για ανθρώπους που διάνυσαν χιλιάδες χιλιόμετρα σε απίστευτες αντιξοότητες που κανένα βιβλίο δεν μπορεί να περιγράψει...
Βιβλία που μπορούν να δώσουν μία ανάσα σε ανθρώπους πίσω από κάγκελα, πίσω από σιδεριές ...

Γι' αυτό σας ζητώ αν έχετε ένα ξενόγλωσσο βιβλίο στην αγγλική ή στην γαλλική που σας περισσεύει να το προσφέρετε...
Σε ανθρώπους που το ταξίδι των ονείρων τους έχει διακοπεί ...

Ένα βιβλίο... για ένα ταξίδι...

......  ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ με το xeblogarisma@gmail.com .........
.

«Ασύλληπτο έγκλημα» το λουκέτο στο 18 ANΩ

.

«Ασύλληπτο έγκλημα» το λουκέτο στο 18 ANΩ 

Οι γυναίκες που μεγαλώνουν τα παιδιά τους χάρη στο δημόσιο πρόγραμμα απεξάρτησης διηγούνται την ιστορία της ζωής τους στην «Εφ.Συν.» και προειδοποιούν για τις επιπτώσεις από το κλείσιμο του ΨΝΑ.

«Οταν σκέφτομαι την προοπτική να κλείσει το 18 ΑΝΩ, θυμάμαι εμένα στον συμβουλευτικό σταθμό της Αριστείδου. Οι δύο συμβουλευτικοί σταθμοί του 18 ΑΝΩ στην Αριστείδου και στην Ασκληπιού είναι καθημερινά γεμάτοι από παιδιά που θέλουν να ζήσουν. Τι θα πουν σε όλους αυτούς; “Συγγνώμη, δεν μπορείτε να ζήσετε. Το κλείνουμε”. Δεν μπορώ να το φέρω στο μυαλό μου ούτε καν σαν εικόνα…»  

Το προαναγγελθέν λουκέτο στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής στο Δαφνί, που έχει προγραμματιστεί για το 2015, πυκνώνει τις ανησυχίες για το τι θα συμβεί με το 18 ΑΝΩ, το μεγαλύτερο δημόσιο πρόγραμμα απεξάρτησης του ΕΣΥ, που ανήκει διοικητικά στο ΨΝΑ. Υστερα από τέσσερις δεκαετίες λειτουργίας με τη σημερινή του φιλοσοφία, το 18 ΑΝΩ, που ξεκίνησε σαν ένα περίπτερο μέσα στο Δαφνί και έχει σήμερα 33 δομές σε όλη την Αττική, εκπέμπει σήμα κινδύνου, καθώς η λειτουργική κατάρρευση είναι προ των πυλών και το μέλλον του πιο αβέβαιο από ποτέ… 

Μειωμένος προϋπολογισμός για λειτουργικά έξοδα και τοξικολογικές εξετάσεις σχεδόν στο ένα τέταρτο, περικοπές στην τροφοδοσία, ελλείψεις προσωπικού, με τελευταίο χτύπημα τη διαθεσιμότητα στους εκπαιδευμένους οδηγούς, μπλοκάροντας έτσι -εκτός από τη σίτιση και την περίθαλψη των θεραπευόμενων σε εξωτερικές δομές- ακόμα και τις ψυχο-εκπαιδευτικές δραστηριότητες και την επικοινωνία τους με τον έξω κόσμο. 

Εν κρυπτώ 

Τον φόβο για κλείσιμο ή οριακή υποβάθμιση του 18 ΑΝΩ ενισχύει η πρόσφατη απόφαση του υπουργείου Υγείας να παρακάμψει τον διευθυντή της μονάδας, Αλ. Κυρούση, τοποθετώντας ως εκπρόσωπο του 18 ΑΝΩ στην Εθνική Επιτροπή Σχεδιασμού και Συντονισμού για τα Ναρκωτικά απευθείας τον διευθυντή του ΨΝΑ, Π. Θεοδωράκη, απόφαση που, όπως καταγγέλλουν οι εργαζόμενοι, πάρθηκε εν κρυπτώ και χωρίς ενημέρωση. 

Μέσα στις γιορτές του Πάσχα, κι ενώ οι θεραπευόμενες του ξενώνα του 18 ΑΝΩ για μητέρες με παιδιά δεν ήξεραν αν και για πόσο θα έχουν γάλα για τα μωρά, καθώς οι διαθεσιμότητες των οδηγών όξυναν τα προβλήματα, συναντηθήκαμε με τις γυναίκες του προγράμματος. Δεκάδες γυναίκες διαφορετικών ηλικιών, που είτε ολοκληρώνουν τα προγράμματα απεξάρτησης είτε συνεχίζουν στα τμήματα κοινωνικής επανένταξης, τα μοναδικά στην Ελλάδα μόνο για γυναίκες. 

Κάποιες ήρθαν στη συζήτηση με τα μωρά τους -στο καροτσάκι ή στην αγκαλιά, να μπουσουλάνε ή να κάνουν τα πρώτα τους βήματα. Η μικρή αίθουσα σε εξωτερική δομή του 18 ΑΝΩ στο Γκύζη γέμισε από παιδικά γέλια, φωνές, μπιμπερό. Τα μωρά πηγαινοέρχονταν από τη μια αγκαλιά στην άλλη, νιώθοντας ασφάλεια. «Τα παιδιά αυτά είναι τα πιο κοινωνικά, μοιράζονται τα πάντα, γιατί γνωρίζουν τη λειτουργία της ομάδας», εξηγεί η ψυχίατρος Κατερίνα Μάτσα, επί δεκαετίες επιστημονική υπεύθυνη του 18 ΑΝΩ και ακούραστη ψυχή του. 

Μας εξηγεί τις πολλαπλές ωφέλειες των προγραμμάτων απεξάρτησης για γυναίκες, προγραμμάτων «ευαίσθητων στο φύλο» –gender sensitive, σύμφωνα με την αγγλική ορολογία. «Η θέση του 18 ΑΝΩ είναι ότι δεν υπάρχει αντρική και γυναικεία τοξικομανία. Ομως υπάρχουν ιδιαιτερότητες που έχουν να κάνουν με τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία. Υπάρχουν προκαταλήψεις εναντίον της, κοινωνικά στερεότυπα που την παγιδεύουν. Τα εσωτερικεύει και η ίδια και τα πιστεύει, ότι φταίει για όλα, επειδή είναι γυναίκα, έχει μικρότερη αξία από τον άντρα… Ολα αυτά τα παίρνει κανείς υπόψη και στην απεξάρτηση». 

Κρυφή πληγή 

Η τοξικομανία των γυναικών παραμένει σε μεγάλο βαθμό κρυμμένη. Μόλις μία γυναίκα αναζητά βοήθεια ανά πέντε άντρες. Ακόμα πιο δύσκολα αν είναι μητέρα. «Βιβλιογραφικά είναι αποδεδειγμένο ότι αν η μητέρα πάρει το παιδί μαζί της στο πρόγραμμα, το παιδί έχει την ψυχολογική βοήθεια που χρειάζεται και μπορεί να έχει μια καταπληκτική εξέλιξη. Οχι μόνο δεν κινδυνεύει να στραφεί στις ουσίες, όπως θα γινόταν αν το είχε μαζί της στις πιάτσες, αλλά επιπλέον έχει αποδειχθεί ότι αυτά τα παιδιά διακρίνονται, έχουν επιδόσεις, γίνονται σπουδαίοι άνθρωποι. Γι’ αυτό υπάρχει ένα κίνημα στην Ευρώπη να γίνουν προγράμματα απεξάρτησης που τα παιδιά να είναι μαζί με τις μητέρες. Να μην τις αποχωρίζονται. Είναι θεραπεία για τη μητέρα και η καλύτερη πρόληψη για το παιδί», λέει η κ. Μάτσα. 

Το πρώτο που σου κάνει εντύπωση στις γυναίκες του 18 ΑΝΩ, μητέρες και μη, εκτός από το ευθύ και περήφανο βλέμμα τους και τη διαύγεια του λόγου τους, είναι το πόσο όμορφες είναι. Ολες τους, και όχι μόνο εκείνες που είναι αντικειμενικά εντυπωσιακές, εκπέμπουν μια εσωτερική ομορφιά και την ψυχική δύναμη ανθρώπων που αγωνίζονται ατομικά και συλλογικά να αλλάξουν τον εαυτό τους και τον κόσμο. Μίλησαν για την εμπειρία τους στο 18 ΑΝΩ, το ανεξίτηλο χνάρι που άφησε στη ζωή τους, τα «άλλα κορίτσια που τις περιμένουμε να έλθουν κι αυτές» και το «ασύλληπτο έγκλημα, αν το κλείσουν». 

Η Τζαννέτα είναι 50 ετών και έμαθε το 18 ΑΝΩ στη φυλακή, έπειτα από αποτυχημένες προσπάθειες απεξάρτησης στα προγράμματα υποκατάστασης του ΟΚΑΝΑ. Η Ευτυχία μένει στον ξενώνα για τις μητέρες, και ας μην έχει παιδί. Το θεωρεί δώρο, κάνοντας αναδρομή στη δική της παιδική ηλικία, στο ποιες ελλείψεις την έσπρωξαν στις ουσίες. «Εξάλλου, όταν σε αγκαλιάζει ένα μωρό, τα ξεχνάς όλα». Η Ελπίδα μπήκε στο πρόγραμμα τρεισήμισι μηνών έγκυος. Τώρα έχει ένα υπέροχο κοριτσάκι. Ολες οι γυναίκες έχουν βιώσει τις περικοπές, έχουν δει το ψυγείο του ξενώνα άδειο, έχουν δει όμως και το «νοιάξιμο του προσωπικού να μη μας λείψει τίποτα». 

Οι λέξεις «αγάπη», «φροντίδα», «ζεστασιά» επανέρχονται στον λόγο τους. Χάρη σε αυτό το συνεχές νοιάξιμο έμειναν στο πρόγραμμα κοπέλες σαν τη Φαίη, που τους πρώτους τρεις μήνες «δυσκολευόμουν τόσο να μιλήσω σε άνθρωπο, που κρυβόμουν κάτω από το τραπέζι και μίλαγα μόνο στον σκύλο Μέρλιν». Τώρα η Φαίη ολοκληρώνει την επανένταξη και ψάχνει για δουλειά. 
Δεν είναι εύκολο για καμία, όμως -όπως λέει η Ευγενία- «η μεγάλη φιλοσοφία του 18 ΑΝΩ είναι να αντέχεις να ζεις την πραγματικότητά σου… Και μαζί μ’ αυτό είναι και το όραμα ότι υπάρχει ζωή, ότι μπορείς να αλλάξεις την κοινωνία. Δεν το βλέπεις αυτό όταν πίνεις». 

Κοντρά στα στερεότυπα 

Οι μητέρες του 18 ΑΝΩ διαψεύδουν τα στερεότυπα που στιγματίζουν τις γυναίκες τοξικομανείς, ακριβώς επειδή έχουν υποφέρει από αυτά. Πολλές έφτασαν στα προγράμματα του 18 ΑΝΩ στο μαιευτήριο. Αλλες οδηγήθηκαν εκεί, όντας ήδη μητέρες. Για την καθεμία ήταν διαφορετικά. Ολες, όμως, ενώ έχουν δεθεί με τα παιδιά τους, που κι αυτά έχουν ευνοηθεί από το ψυχοπαιδαγωγικό πλαίσιο του προγράμματος, ταυτόχρονα δεν περιορίζονται στον ρόλο της «καλής μανούλας». 

Η Ολγα, που ο γιος της της «έδωσε δυο φορές ζωή, μια όταν έγινα μητέρα και μια επειδή εξαιτίας του ήρθα στο πρόγραμμα και κατάλαβα ότι γίνεται και καθαρή», η Σοφία που μπήκε στο πρόγραμμα με μόνο σκοπό να πάρει το παιδί, αλλά κατάλαβε ότι στην πραγματικότητα το χρειάζεται η ίδια. Η Μαίρη, παντρεμένη και μητέρα τριών παιδιών που τα έχει μαζί της στον ξενώνα, η Αλεξία που ήρθε από την επαρχία, χωρίς να ξέρει καν πόσο μηνών έγκυος είναι και σε ένα μήνα γέννησε… Ιστορίες με ευτυχή έκβαση, που όμως συνεχίζονται ως ένας διαρκής αγώνας, όχι μόνο με την εξάρτηση, αλλά και με τον κοινωνικό ρατσισμό. 

«Πάλι εδώ εσύ; Δεν σου είπα να κάνεις στείρωση;». Αυτά τα λόγια άκουσε τοξικοεξαρτημένη που πήγε να γεννήσει σε δημόσιο νοσοκομείο, όπως τα μεταφέρει συνθεραπευόμενή της. «Και της φάνηκε φυσιολογικό. Πολλές θεωρούν λογικό ότι θα τους το πάρουν το παιδί, επειδή είναι εξαρτημένες. Δεν ξέρουν καν ότι υπάρχει αυτό το πρόγραμμα, ότι μπορούν να γίνουν καλά. Είναι πολλά άλλα κορίτσια εκεί έξω που τα περιμένουμε». 

Για το τέλος συγκρατώ τα λόγια της Γεωργίας που, έπειτα από 18 χρόνια στη χρήση και δύο χρόνια καθαρή, ολοκληρώνει την κοινωνική επανένταξη και έχει ήδη νοικιάσει το δικό της σπίτι: «Οταν σκέφτομαι την προοπτική να κλείσει το 18 ΑΝΩ, θυμάμαι εμένα στον συμβουλευτικό σταθμό της Αριστείδου. Οι δύο συμβουλευτικοί σταθμοί του 18 ΑΝΩ στην Αριστείδου και στην Ασκληπιού είναι καθημερινά γεμάτοι από παιδιά που θέλουν να ζήσουν. Τι θα πουν σε όλους αυτούς; “Συγγνώμη, δεν μπορείτε να ζήσετε. Το κλείνουμε”. Δεν μπορώ να το φέρω στο μυαλό μου ούτε καν σαν εικόνα»…

Της Αφροδίτης Τζιαντζή..  http://www.efsyn.gr/?p=192495
.

Ξεblogάρωντας την ζωή των φυλακισμένων γυναικών

.

Η συνέντευξη που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στο http://katen-online.blogspot.gr/

____________________________________________

Ξεblogάρωντας την ζωή των φυλακισμένων γυναικών

Μαθαίνω ότι τα πρώτα αγαθά για το πασχαλινό μη-κερδοσκοπικό μπαζάρ της ομάδας «ξεblogάρισμα» έχουν καταφθάσει στα σπίτια των ανθρώπων που συμμετέχουν στην δράση. Νωρίς το πρωί του Σαββάτου 5 Απριλίου θα τα μεταφέρουν με κάθε τρόπο στο θέατρο «Εμπρός» (Ρήγα Παλαμήδη 2, Ψυρρή) της Αθήνας, εκεί όπου θα φιλοξενηθεί το μπαζάρ για ολόκληρο το Σαββατοκύριακο, 5, 6 Απριλίου. Τα χρήματα που θα συγκεντρωθούν θα δοθούν για την ενίσχυση των παιδιών έως 3 ετών που ζουν με τις φυλακισμένες μητέρες τους και των άπορων κρατουμένων στις γυναικείες φυλακές Ελεώνα Θήβας. Τι είδους προϊόντα μπορείτε να βρείτε εκεί; Χειροποίητα γλυκά, μαρμελάδες, λικέρ, τσίπουρα, έργα φυλακισμένων γυναικών, χειροποίητες, λαμπάδες διακοσμητικά τέχνης, κοσμήματα, σαπούνια, κεραλοιφές, μεταχειρισμένα βιβλία και μουσικοί δίσκοι, ρούχα και πολλά άλλα. Όσο για το ξεblogάρισμα... θα μάθετε γι' αυτό αμέσως παρακάτω, αφού η Δέσποινα, ιδρυτικό μέλος και βοηθός επικοινωνίας- οργάνωσης της δράσης έκλεψε λίγο χρόνο, προκειμένου να απαντήσει στις απορίες μας.

Τι είναι το ξεblogάρισμα;

- To ξεblogάρισμα είναι μια παρέα ανθρώπων που αρχικά ξεκίνησε σαν μια παρέα blogger, που αποφάσισαν να μη μείνουν κολλημένοι στα pc τους, αρθρογραφώντας για τα παράλογα του κόσμου μας, να σηκωθούν από αυτά, να ξεμπλογκαριστούν και να δράσουν υπέρ των παιδιών που ζουν στις φυλακές, μια κατ εξοχήν παράλογη και άγνωστη στον περισσότερο κόσμο πραγματικότητα.

Πόσο χρονικό διάστημα υπάρχει αυτή η εθελοντική δράση και γιατί επιλέξατε να βοηθήσετε αυτή την συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα; Υπήρχε κάποιος συγκεκριμένος λόγος ή αφορμή;

- Υπάρχουμε εδώ και 7 χρόνια. Ήμασταν άγνωστοι μεταξύ μας blogger που επικοινωνούσαμε μόνο μέσα από το διαδίκτυο. Τότε ο blogger panoptis ευαισθητοποιήθηκε διαβάζοντας ένα κείμενο της κοινωνικής λειτουργού των τότε γυναικείων φυλακών Κορυδαλλού Γ. Ψαράκη, που περιέγραφε την ζωή των παιδιών στις φυλακές, το προώθησε στους διαδικτιακούς φίλους του και τους ζήτησε να συναντηθούν φέρνοντας ο καθένας από μια σακούλα γεμάτη με πάνες και παιχνίδια για τα παιδιά! Μαζευτήκαμε 15 άτομα. Η αλήθεια είναι ότι δεν γνωρίζω γιατί επιλέξαμε αυτή την κοινωνική ομάδα, ξέρω όμως ότι ήταν τόσο έντονη η συνειδητοποίηση, ότι μωρά ζουν μέσα σε κελιά, ότι οι μητέρες σιτίζονται με 3,20 ευρώ και τα μωρά με 90 λεπτά την ημέρα που πραγματικά κινητοποιηθήκαμε άμεσα και παρόλο που στην πορεία σκεφτήκαμε να δράσουμε υπέρ και άλλων ομάδων η σκληρή πραγματικότητα των φυλακών, ποτέ δεν μας άφησε να δώσουμε χρόνο και αλλού. Αντίθετα επεκτείναμε την δράση μας και σε άλλες ομάδες των φυλακών όπως είναι οι άπορες και οι ανήλικες.

Πως ενημερωθήκατε για τα προβλήματα και τις ανάγκες των φυλακισμένων γυναικών;

- Ενημερωθήκαμε και από την επικοινωνία μας με την κ. Ψαράκη και από τον Τύπο, αλλά πλέον και από τις ίδιες τις φυλακισμένες κατά την διάρκεια των επισκέψεών μας στις φυλακές. Διατηρούμε φυσικά καλές σχέσεις και επικοινωνία με την κοινωνική υπηρεσία των φυλακών - που τώρα έχουν μεταφερθεί στον Ελαιώνα Θήβας – και την σημερινή υπεύθυνη κοινωνική λειτουργό Ν. Μουσχή και ενημερωνόμαστε για κάθε ανάγκη.

Αντιμετωπίσατε κάποιες δυσκολίες; Ποιες ήταν αυτές και πως καταφέρατε να τις ξεπεράσετε;

- Η αρχική δυσκολία ήταν το πως θα προσεγγίσουμε ένα τόσο κλειστό κύκλωμα όπως αυτό των φυλακών. Αλλά με επιμονή και υπομονή μας άνοιξαν τις πόρτες και μέσα από μια εμπιστοσύνη που έχει κτιστεί, πλέον δεν αντιμετωπίζουμε κάποιο τέτοιο πρόβλημα. Η βασική δυσκολία που αντιμετωπίζουμε σαν ομάδα τα τελευταία χρόνια, είναι η συνοχή μας, που πλήττεται διαρκώς καθώς οι συνθήκες ζωής όλων μας έχουν αλλάξει τραγικά. Αρκεί να σκεφτείτε ότι πολλοί από εμάς είναι άνεργοι και οι υπόλοιποι ζουν με τον φόβο της απόλυσης. Ταυτόχρονα οι ανάγκες στις φυλακές αυξάνονται! Νομίζω ότι αυτό μας κρατά, και η αυθόρμητη και συγκινητική υποστήριξη του κόσμου που σπεύδει να βοηθήσει με ότι μπορεί... με μια σακούλα πάνες, με μια συμβολική αγορά...

Ποιος είναι ο στόχος των μπαζάρ που διοργανώνετε;

- Ο στόχος είναι η συγκέντρωση χρημάτων που φεύγουν για τις διάφορες και πολλαπλές ανάγκες, η συγκέντρωση ειδών πρώτης ανάγκης, η επικοινωνία και η ενημέρωση με τον κόσμο.

Εκτός από αυτά, με ποιον άλλο τρόπο βοηθάτε τις φυλακισμένες γυναίκες;

- Νομίζω με τα χρόνια ότι δεν υπάρχει κάποια πλευρά της ζωής των παιδιών και των γυναικών στις φυλακές που να μην έχουμε κάποιου είδους παρουσία. Βοηθάμε οικονομικά στις αποφυλακίσεις, χρηματοδοτούμε εκπαιδευτικές δράσεις και εκδηλώσεις εντός των φυλακών, παρέχουμε σημαντική ποσότητα ειδών πρώτης ανάγκης, δημιουργήσαμε την παιδική χαρά των φυλακών και εξοπλίσαμε την αίθουσα εκδηλώσεων και πολλά άλλα. Ένα σημαντικό όμως κομμάτι είναι το γεγονός ότι οι φυλακισμένες έχουν την αίσθηση ότι κάποιος εκεί έξω ενδιαφέρεται γι αυτές, κι εμείς δεν είμαστε ένας φιλανθρωπικός σύλλογος, ούτε κάποια επίσημη ομάδα, είμαστε όπως σας είπα μια παρέα και αυτό είναι το σημαντικό...

Μέχρι σήμερα τι έχετε καταφέρει με την δράση σας;

- Νομίζω απάντησα.. αλλά για να αστειευτώ... μου έρχονται στο νου οι στίχοι «οι κυβερνήσεις πέφτουνε μα η αγάπη μένει»... εννοώ ότι η σταθερότητα που έχουμε δείξει και η εμπιστοσύνη που διατηρούμε με τον κόσμο των φυλακών και ιδιαίτερα με τις φυλακισμένες, είναι ένα δίδαγμα ότι μπορούμε να χτίσουμε σταθερά όλοι ένα καλύτερο μέλλον γυρνώντας την πλάτη στην σαθρότητα που ζούμε, χωρίς διαρκώς να καταστρέφουμε και να βάλουμε ενάντια στην ανθρώπινη συνύπαρξη.

Πως μπορεί κάποιος να γίνει συμμέτοχος σε αυτή την εθελοντική δράση;

- Με πολλούς τρόπους. Μπορεί να ενταχθεί στην παρέα, μπορεί να προσφέρει εθελοντική εργασία, να επισκεφθεί φυσικά το μπαζάρ και να φέρει είδη πρώτης ανάγκης, να ενημερώνει τους φίλους του. Στο blog μας το xeblogarisma.blogspot.gr θα βρει πολλές λεπτομέρειες των δράσεών μας και με μια αίτηση στο xeblogarisma@gmail.com μπορεί να γίνει μέλος του γκρουπ και να λαμβάνει άμεσα ενημερώσεις.

Info: @Facebook event

Το μπαζάρ θα λάβει χώρα στο "Εμπρός", Ρήγα Παλαμήδη 2 στο Ψυρρή το σ/κ 5,6 Απριλίου από τις 11 το πρωί και έως τις 8 το βράδυ το Σάββατο και τις 6 την Κυριακή

.

Παιδική Θεατρική Παράσταση 20 Οκτωβρίου 2013

Την Κυριακή 20 Οκτωβρίου και ώρα 17:00 στην αίθουσα "Ιωνία" (δίπλα στο Δημαρχείο - Κ. Καραμανλή 18) στην Βούλα, η θεατρική ομάδα του Μητροπολιτικού Κοινωνικού Ιατρείου Ελληνικού παρουσιάζει την θεατρική παράσταση, για μικρούς και μεγάλους, "Το μυστικό της ευτυχισμένης βασίλισσας". 
 Η είσοδος είναι ελεύθερη, όποιος θέλει μπορεί να φέρει παιδικά γάλατα/κρέμες και μη ληγμένα φάρμακα, τα οποία και θα διαθέσει το ιατρείο στους ασθενείς του.

Σας περιμένουμε όλους!

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ 

ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ 
(ΔΕΥΤΕΡΑ-ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 10:00-14:00) (ΔΕΥΤΕΡΑ 17:00-20:00) 
(ΤΡΙΤΗ 14:00-20:00) (ΤΕΤΑΡΤΗ 16:00-20:00) (ΠΕΜΠΤΗ 14:00-20:00)
(ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 14:00-19:00) (ΣΑΒΒΑΤΟ 10:00-14:00) 
ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ: 210 9631950 
ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΙΑΤΡΕΙΟΥ: εντός της πρώην Αμερικανικής βάσης (δίπλα στο Πολιτιστικό Κέντρο Ελληνικού, 200 μέτρα από την Τροχαία Ελληνικού) 
Blog http://mki-ellinikou.blogspot.com Email mkiellinikou@gmail.co

Αγώνας στη σκακιέρα της ζωής

Αναδημοσιεύω άρθρο του Χρήστου Πιλαλή που δημοσιεύτηκε στην εφμ το Εθνος της 2.4.2011

"Μεγάλος στόχος της διεύθυνσης της φυλακής, όπως μας είπε ο διευθυντής της Παύλος Δουλάμης, είναι να παρακολουθήσουν τα μαθήματα του σχολείου και τα 370 παιδιά (απ' τα οποία τα 80 είναι Ελληνες) που βρίσκονται στο κατάστημα κυρίως για παραπτώματα περί ναρκωτικών, για κλοπές και ληστείες.

Αμέσως ανταποκρίθηκε στο αίτημα του Δημοτικού Σχολείου της φυλακής και της Ελληνικής Σκακιστικής Ομοσπονδίας ο πρόεδρος της Σκακιστικής Ακαδημίας Χαλκίδας Γιώργος Τσουνής που συντονίζει τα μαθήματα

Γι' αυτό το πρόγραμμα των δύο σχολείων εμπλουτίζεται με καλλιτεχνικές, πολιτιστικές και αθλητικές δραστηριότητες που το κάνουν πιο χρήσιμο και ελκυστικότερο.

Λειτουργεί θεατρική ομάδα με τη βοήθεια του ηθοποιού Στάθη Γράψα και πριν από λίγες εβδομάδες ήρθε η σειρά του σκακιού!

Ηταν μια ιδέα του διευθυντή του Δημοτικού Σχολείου Νίκου Αρμένη, την οποία στήριξε και ενίσχυσε ο Π. Δουλάμης. Στάλθηκε αίτημα του σχολείου στην Ελληνική Σκακιστική Ομοσπονδία για υποστήριξη και σε λιγότερο από δύο ώρες ήρθε η θετική απάντηση χάρη στην εθελοντική προσφορά του σωματείου της Σκακιστική Ακαδημία Χαλκίδας «Παλαμήδης ο Ευβοεύς», που ανέλαβε τα μαθήματα. Ετσι σχεδόν 30 μαθητές του σχολείου κάθε Τετάρτη παρακολουθούν τα μαθήματα του σκακιστή και προπονητή της ΣΑ Χαλκίδας Γιώργου Κουλαξουζίδη, τα οποία συντονίζει ο πρόεδρος του σωματείου, Γιώργος Τσουνής.

Ο διευθυντής του Δημοτικού Σχολείου, Ν. Αρμένης, διάβασε πριν από λίγο καιρό δημοσιεύματα που έδειχναν τον επί χρόνια Ρώσο παγκόσμιο πρωταθλητή στο σκάκι Ανατόλι Κάρποβ να αντιμετωπίζει στη σκακιέρα φυλακισμένους συμπατριώτες του, συστηματικά τα τελευταία 12 χρόνια. Ψάχνοντας βρήκε ότι το σκάκι καλλιεργείται εντατικά και στις τουρκικές φυλακές.

Σκέφτηκε ότι δραστηριότητες με εκπαιδευτικές δυνατότητες, όπως το σκάκι, που δεν περιορίζονται απ΄τη γλώσσα, θα βοηθήσουν ιδιαίτερα στην καλύτερη επικοινωνία μεταξύ των μαθητών του που σε μεγάλο βαθμό είναι αλλοδαποί κι αυτό θα λειτουργήσει ως καταλύτης για την ομαλή συμβίωση και συνύπαρξη των πολλών εθνικών ομάδων που αποτελούν την κοινότητα της φυλακής.

Γι' αυτό το πρότεινε στη διοίκηση της φυλακής, που στήριξε την ιδέα του. Μας αποκαλύπτει ότι φιλοδοξεί να δει τους μαθητές του να παίζουν καλό σκάκι, αλλά και να διαδοθεί το σκάκι -το οποίο γνωρίζει καλά και ο ίδιος- και στα άλλα παιδιά της φυλακής.

Μιλήσαμε και με τον διευθυντή της φυλακής. Ο Π. Δουλάμης μάς είπε ότι οραματίζεται για τους ανηλίκους κρατουμένους του μια φυλακή «ανοιχτή» στη γνώση, στο φως, σε άμεση συνεργασία με την υπόλοιπη κοινωνία, όπου η λειτουργία της ως σχολείου θα υπερβαίνει αυτήν της φυλακής.

Ο Μιράβα από το Αφγανιστάν
Το σκάκι σε κάνει να καταλαβαίνεις πως όσο προσπαθείς βελτιώνεσαι

Ο Μιράβα είναι απ' το Αφγανιστάν. Είναι κρατούμενος εδώ και 20 μήνες και θα είναι μέχρι το 2013. Παίζει σκάκι απ' το 2004 που ήρθε στην Ελλάδα. Του αρέσει πολύ το σκάκι, γιατί νιώθει ότι καθαρίζει το μυαλό του και γιατί δεν απαιτεί τύχη αλλά μόνο σκέψη. Τον βοηθά να περνάει ευχάριστα την ώρα του στη φυλακή και να καταλαβαίνει καθημερινά ότι όσο προσπαθείς βελτιώνεσαι. Του άρεσε ιδιαίτερα η πληροφορία που είχε απ' τον δάσκαλό του στο σκάκι ότι θα έρθουν σκακιστικές ομάδες να παίξουν με αυτόν και τους συγκρατούμενούς του. Παίξαμε μαζί του μία παρτίδα και το αποτέλεσμα ήταν ισοπαλία.

«Οαση» το σχολείο μέσα στη φυλακή
Τρία παιδιά σε μια παρτίδα επιστροφής

• Ο Ερέν είναι απ' τη Θεσσαλονίκη και βρίσκεται υπόδικος στη φυλακή εδώ και 5 μήνες. Βρίσκει το σχολείο «όαση» μέσα στη φυλακή, νιώθει ότι τον βοηθάει. Μαθαίνει τώρα σκάκι και θέλει να παίξει σε αγώνες, πιθανώς μέσα και από τη συμμετοχή του σε κάποιο σκακιστικό σύλλογο.
• Ο 16χρονος Ελτόν απ' την Αλβανία ζει εδώ και 12 χρόνια στην Ελλάδα. Είναι στη φυλακή εδώ και 2 χρόνια και φοβάται ότι θα μείνει αρκετά ακόμη, γιατί έχει άλλα δύο δικαστήρια. Λέει θλιμμένα ότι πρέπει να πληρώσει για τα λάθη του. Στο σχολείο όμως νιώθει καλά, συμμετέχει στη θεατρική του ομάδα και τώρα στα μαθήματα σκακιού. Ζητάει απ' το κράτος να μειώσουν τις ποινές, ιδιαίτερα στους ανήλικους που πρέπει να έχουν μια δεύτερη ευκαιρία. Μας θυμίζει ότι πριν από μήνες είχαν κάνει απεργία πείνας με αίτημα τη μείωση της ποινής τους.
• Ο Μαρίνος είναι απ' τα Ανω Λιόσια είναι ήδη 2 χρόνια και θα μείνει άλλα 5 στη φυλακή αν δεν γίνει δεκτό αίτημά του για αποφυλάκιση. Του λείπει πολύ η οικογένειά του, την οποία βλέπει κάθε 7 ημέρες, αλλά αν κάποιος δεν είναι καλά μπορεί να τον δει και σε έναν μήνα. Νιώθει αλληλέγγυος με τους συγκρατούμενούς του και συμπάσχει με κάθε τους πρόβλημα.
  Του αρέσει το σχολείο και το πρόγραμμα σκακιού που παρακολουθεί απ' την πρώτη ημέρα. Τον βοηθούν να ξεχνάει για κάποιες ώρες τους «έξω», να στενοχωριέται λιγότερο. Ευχαριστεί όλους όσοι βοηθούν με κάθε τρόπο αυτόν και τους συμμαθητές του.

Ο προπονητής
Με εντυπωσιάζει η δίψα τους

Ο Γιώργος Κουλαξουζίδης, ως προπονητής της Σκακιστικής Ακαδημίας Χαλκίδας, κάνει μαθήματα σε παιδιά από 3 ετών μέχρι ενηλίκους πάνω από τα 50 τους. Νιώθει πολύ ευχάριστα με τη νέα εμπειρία του ως εθελοντής δάσκαλος σκακιού στο σχολείο της φυλακής και τον έχει εντυπωσιάσει η δίψα των μαθητών του για μάθηση. Εχει σκακιστικές φιλοδοξίες γι' αυτούς και δεν το κρύβει.

Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων

Για τη Χριστίνα Κυριμοπούλου.

Κείμενο υπογραφών

«Κανένα παιδί να μη στερείται την ελευθερία του/της κατά τρόπο παράνομο ή αυθαίρετο. Η σύλληψη, κράτηση ή φυλάκιση ενός παιδιού πρέπει να είναι σύμφωνη με το νόμο, να μην αποτελεί παρά ένα έσχατο μέτρο και να είναι της μικρότερης δυνατής χρονικής διάρκειας» [Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, άρθρο 37, εδ. β’]

Στις γυναικείες φυλακές Θηβών κρατείται από τα 15 της χρόνια η 20χρονη σήμερα τσιγγάνα Χριστίνα Κυριμοπούλου που εκτίει ποινή 8 ετών για κλοπές που διέπραξε παιδί ακόμα, σε ηλικία 14 ετών, με αποκομμένους οικογενειακούς δεσμούς και στήριξη. Τα προβλήματα που βίωνε ήδη πριν την επαφή της με το ποινικό σύστημα και τα οποία επιβάρυνε ο εγκλεισμός, σε συνδυασμό με την τοξικοεξάρτησή της, την έχουν οδηγήσει σε επανειλημμένες απόπειρες αυτοκτονίας, σε πληγές που εγγράφονται ανεξίτηλα στο κορμί και την ψυχή της.

Η τελευταία φορά που εξετάστηκε σε νοσοκομείο ήταν το 2003 στο Νταού Πεντέλης όπου και της παρασχέθηκε ιατρική βοήθεια ενώ και η κοινωνική επιμελήτρια του δικαστηρίου ανηλίκων έχει κάνει αίτηση να μεταφερθεί σε κατάλληλο περιβάλλον, προκειμένου να λάβει εκ νέου την απαραίτητη ιατρική και ψυχιατρική φροντίδα. Καθώς η διοίκηση των φυλακών δεν προέβη σε καμία ενέργεια, όλα δείχνουν ότι ο «σωφρονισμός» της νεαρής Χριστίνας Κυριμοπούλου θα επιτευχθεί δια της «τελικής λύσης», καθώς οι αυτοτραυματισμοί και οι απόπειρες αυτοκτονίας συνεχίζονται, επισύροντας πειθαρχικές τιμωρίες οι οποίες αθροίζονται στην ποινή που εκτίει. Η τελευταία απόπειρα που έκανε το περασμένο σαββατοκύριακο, όταν έμαθε για μια ακόμα καταδίκη που της είχε επιβληθεί ερήμην, της στέρησε οριστικά την δυνατότητα για την υφ’ όρον απόλυση, που θα την έβγαζε τις επόμενες ημέρες από τη φυλακή: Το Συμβούλιο της Φυλακής αποφάσισε να μην επιτρέψει την υφ’ όρων απόλυσή της και διέταξε τη μεταγωγή της σ’ άλλη φυλακή.

Εμείς που υπογράφουμε αυτό το κείμενο, πιστεύουμε:

Η νομοθετική ρύθμιση της στερητικής της ελευθερίας ποινής, δεν τοποθετεί τον κρατούμενο εκτός της προστασίας του Δικαίου. Οι κρατούμενοι έχουν το δικαίωμα να έχουν δικαιώματα, έχουν το δικαίωμα να μην εκτίθενται σε συνθήκες που θέτουν σε κίνδυνο την ζωή ή την σωματική τους ακεραιότητα.

Η παράταση του εγκλεισμού της Χριστίνας Κυριμοπούλου ισοδυναμεί με θανατική ποινή. Η αποτυχία της «σωφρονιστικής επιχείρησης», η οποία διέλυσε τον ψυχικό της κόσμο, θα την οδηγήσει μοιραία στο θάνατο, μέσα από ένα ακόμα «πειθαρχικό παράπτωμα», για το οποίο δεν θα υπάρχει πια η δυνατότητα να επιβληθεί «πειθαρχική ποινή».

Ζητάμε:

Να ληφθούν τα αναγκαία μέτρα για την άμεση αποφυλάκιση της Χριστίνας Κυριμοπούλου, πριν αθροιστεί κι αυτή στις «παράπλευρες απώλειες» ενός σωφρονιστικού συστήματος που ομνύει στην αποτυχία του

Υπογράφουμε με e-mail στο

christina_kyrimopoulou@yahoo.gr

Γράφουμε όνομα, επάγγελμα, περιοχή.

ΣΧΕΔΙΟ ΝΟΜΟΥ

Σχέδιο Νόμου: Μεταρρυθμίσεις στην οργάνωση της ιατροδικαστικής υπηρεσίας, στη θεραπευτική μεταχείριση χρηστών ναρκωτικών ουσιών και άλλες διατάξεις
Ημερομηνία Αποστολής : 23/04/2009

Απεστάλη προς κατάθεση σήμερα στη Βουλή από τον Υπουργό Δικαιοσύνης κ. Νικόλαο Δένδια το Σχέδιο Νόμου με τίτλο «Μεταρρυθμίσεις στην οργάνωση της ιατροδικαστικής υπηρεσίας, στη θεραπευτική μεταχείριση χρηστών ναρκωτικών ουσιών και άλλες διατάξεις».

Το νομοσχέδιο έχει τέσσερις βασικούς στόχους.

Ο πρώτος είναι η αναδιοργάνωση της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας. Δημιουργείται έτσι ένα πλήρες διοικητικό σύστημα το οποίο θα καταστήσει αποτελεσματικότερη τη λειτουργία των Ιατροδικαστών και ουσιαστικότερη τη συμβολή τους στη λειτουργία της Δικαιοσύνης.

Ο δεύτερος είναι η αναβάθμιση και αναμόρφωση του σωφρονιστικού συστήματος, στο πλαίσιο του διττού στόχου που πρέπει να το χαρακτηρίζει. Η διττή αποστολή του σωφρονιστικού συστήματος σε κάθε δημοκρατική χώρα είναι αφενός μεν η αυστηρή τήρηση των υφισταμένων προδιαγραφών ασφαλείας, αφετέρου δε η λήψη όλων των αναγκαίων μέτρων για την κοινωνική επανένταξη των κρατουμένων.

Ο τρίτος είναι η υιοθέτηση όλων των αναγκαίων μέτρων για τη διασφάλιση της κοινωνικής ειρήνης, ενόψει των νέων μορφών εγκληματικότητας, που εμφανίζονται το τελευταίο διάστημα και στη χώρα μας.

Ο τέταρτος είναι η επίλυση σειράς λειτουργικών ζητημάτων στο χώρο της Δικαιοσύνης, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται σειρά ρυθμίσεων για την επιτάχυνση της απονομής της Δικαιοσύνης στο Συμβούλιο της Επικρατείας.

Για την αποτελεσματικότερη λειτουργία του σωφρονιστικού συστήματος, στο πλαίσιο της διττής αποστολής του, μεταξύ άλλων προβλέπεται:

α) Η έναρξη λειτουργίας Ειδικού Θεραπευτικού Κατάστημα απεξάρτησης τοξικομανών κρατουμένων στην Κασσάνδρα Χαλκιδικής,

β) η ένταξη στο Ε.Σ.Υ. των θεραπευτικών καταστημάτων (νοσοκομεία και ψυχιατρεία κρατουμένων) του Υπουργείου Δικαιοσύνης, ώστε να αναβαθμισθεί η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των κρατουμένων,

γ) η απόλυση από τις φυλακές όσων, λόγω οικονομικής αδυναμίας, αδυνατούν να εξαγοράσουν τη μετατραπείσα σε χρηματική ποινή τους,

δ) η μετατροπή για τις κρατούμενες-μητέρες παιδιών μέχρι πέντε ετών, εκτός εάν έχουν καταδικασθεί για την τέλεση ιδιαιτέρως σοβαρών κακουργημάτων, της περιοριστικής της ελευθερίας ποινής σε κοινωφελή εργασία,

ε) η επέκταση και για τους υπαλλήλους των σωφρονιστικών καταστημάτων της υποχρέωσης ετήσιας υποβολής δήλωσης περιουσιακής κατάστασης.

στ) παρέχεται η δυνατότητα προσλήψεως ως Διευθυντών των φυλακών managers ή άλλων στελεχών του δημόσιου τομέα.

ζ) Πρόβλεψη για την ίδρυση φυλακών βαρυποινιτών, με τον διαχωρισμό από τους κοινούς κρατουμένους των ισοβιτών ή των χαρακτηριζόμενων ως ιδιαίτερα επικίνδυνων εγκληματιών,

η) η χρήση ή η κατοχή κινητών τηλεφώνων από τους κρατουμένους αποτελεί πειθαρχικό παράπτωμα.

Στο πλαίσιο του στόχου για τη διασφάλιση της κοινωνικής ειρήνης, μεταξύ άλλων, προβλέπεται:

α) Η αυστηρότερη ποινική μεταχείριση των ‘’κουκουλοφόρων’’ όταν τελούν τα εγκλήματα της βιαιοπραγίας σε δημόσιες συναθροίσεις, της ληστείας, της απρόκλητης φθοράς ξένης ιδιοκτησίας και της σωματικής βλάβης. Αποτελεί υποχρέωση της Πολιτείας να προστατεύει το συνταγματικό δικαίωμα του συνέρχεσθαι (άρθρο 11 του Συντάγματος) των πολιτών της, το οποίο υποσκάπτεται και παρεμποδίζεται από τη βία των «κουκουλοφόρων», να θωρακίσει τη δημόσια περιουσία και τις εγκαταστάσεις κοινής ωφέλειας που προορίζονται για την εξυπηρέτηση των πολιτών, αλλά και να προστατεύει τις ιδιωτικές περιουσίες από απρόκλητες βλάβες. Επιπροσθέτως, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει αποφανθεί (σχ. απόφαση Plattform ‘’Aerzte fuer das Leben’’ κατά Αυστρίας της 21-6-1988) ότι το κράτος έχει υποχρέωση να προστατεύει την ομαλή διεξαγωγή των διαδηλώσεων των πολιτών του από ταραχοποιά στοιχεία, που επιχειρούν να την παρακωλύσουν και ότι κάθε πολίτης πρέπει να μπορεί να διαδηλώνει χωρίς το φόβο ότι θα είναι θύμα φυσικής ή άλλης βίας από άλλους διαδηλωτές,

β) η συμμετοχή σωφρονιστικού ή αστυνομικού υπαλλήλου σε απόδραση καθίσταται κακούργημα τιμωρούμενο με κάθειρξη μέχρι δέκα ετών,

γ) η κατοχή κινητού τηλεφώνου από σωφρονιστικό υπάλληλο στους χώρους των φυλακών καθίσταται ποινικό και πειθαρχικό παράπτωμα,

ζ) η δυνατότητα άρσης του απορρήτου των επικοινωνιών, με απόφαση της δικαστικής αρχής, προβλέπεται για το σύνολο των κακουργημάτων του Ποινικού Κώδικα καθώς και για τα κακουργήματα περί τη λαθρομετανάστευση.

ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΒΑΣΙΛΙΚΟ ΠΟΤΙΖΕΤΑΙ ΚΙ Η ΓΛΑΣΤΡΑ...

ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΟΤΙ ΤΑ ΜΩΡΑ ΦΕΥΓΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΑΙΩΝΑ! ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ ΠΟΣΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΩΡΟΜΑΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΓΙΑ ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑ ΚΑΙ ΠΟΣΕΣ ΘΑ ΑΠΟΛΥΘΟΥΝ ΜΕ ΤΟ ΝΕΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ...

The Mall Scandal

Πιστεύεις ότι η λογοκρισία και ειδικά η ολοκληρωτική εξαφάνιση μιας είδησης είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα δικτατορικών, αυταρχικών, ολοκληρωτικών καθεστώτων; Συνώνυμο χωρών όπως η Κίνα, το Ιράν, η Σ. Αραβία;
Σου δίνουμε την ευκαιρία να αλλάξεις γνώμη!
Στην Ελληνική δημοκρατία του 21ου αιώνα, με τα εκατοντάδες έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ κάθε άποψης, σύνθεσης και διαφορετικών συμφερόντων,
μια σημαντική είδηση δεν δημοσιεύτηκε ΠΟΥΘΕΝΑ.
Και όταν λέμε πουθενά ευνοούμε ΠΟΥΘΕΝΑ!
Και όποιος αμφιβάλει, ιδού οι μηχανές αναζήτησης ιδού και το ψάξιμο.
Γιατί;
Γιατί η είδηση αφορά το Mall του ομίλου Λάτση στο Μαρούσι. Γι' αυτό το θέμα η λογοκρισία κρατά χρόνια, αλλά αυτή τη φορά ξεπέρασε κάθε προηγούμενο καθώς αφορά τελεσίδικη δικαστική απόφαση.
Διαβάστε την είδηση (όπως ήρθε με mail) και την έκκληση που ακολουθεί:

Καταδίκη για το mall Athens στο πρώην δήμαρχο Αμαρουσίου

Στις 19 Ιανουαρίου στο Τριμελές Εφετείο Αθηνών εκδικάστηκε η υπόθεση του πρώην Δημάρχου ΤΖΑΝΙΚΟΥ - ( Δήμαρχος Αμαρουσίου επί κατασκευής MALL) σχετικά με την προσφυγή πολιτών, για τις παρανομίες του Δημάρχου και άλλων εμπλεκόμενων για την οικοδόμηση του παράνομου μεγαθήριου THE MALL.
Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών καταδίκασε τον πρώην Δήμαρχο σε 12 μήνες φυλακή με τελεσίδικη απόφαση.
Το δικαστήριο δεν έκανε δεκτό τους ισχυρισμούς του πρώην Δημάρχου ότι το Μall ωφέλησε το Μαρούσι, ότι δεν προξένησε περιβαλλοντολογικές καταστροφές και ότι τα τεράστια χρέη στο Δήμο δεν οφείλονται στο συγκεκριμένο έργο. Αλλά και η τελική έκκληση της συνηγόρου του κ. Τζανίκου για μείωση της ποινής λόγω πρότερου έντιμου βίου και λόγω μη ταπεινών αιτιών δεν έγινε δεκτή.
Η συγκεκριμένη δίκη είναι η πρώτη δίκη εντός του 2009 που έχει σχέση με την κατασκευή του MALL καθώς έχουν προσδιορισθεί και άλλες 6 δίκες, μία μάλιστα εξ αυτών ζητάει 600 εκ. ευρώ αποζημίωση υπέρ του Δήμου Αμαρουσίου από τις κατασκευαστικές του κ. ΛΑΤΣΗ και τον πρώην Δήμαρχο για τις τεράστιες ζημιές που υπέστη Ο Δήμος Αμαρουσίου.
Μια απόφαση λοιπόν που μας γεμίζει αισιοδοξία ότι σε αυτόν τον αγώνα για την διάσωση των ελεύθερων χώρων δεν είμαστε μόνοι μας, υπάρχουν και Δημόσιοι λειτουργοί που υπερασπίζονται το Δημόσιο συμφέρον.

Άσχετα με το πόσο ενδιαφέρει η είδηση τον καθένα και την καθεμία μας, το γεγονός της ολοκληρωτικής της απάλειψης από τον τύπο, με χουντικά ποσοστά της τάξης του 100%, αποτελεί πρόκληση για τις ελευθερίες όλων μας. Αποτελεί ακόμα σαφή απόδειξη ότι μια δικτατορία οικονομικών συμφερόντων επιβάλλεται πιο ασφυκτικά παρά ποτέ στη ζωή μας και γράφει την ιστορία όπως γουστάρει.

Αν το θάψιμο μιας σημαντικής είδησης στα ψιλά μας εξοργίζει, η ολοκληρωτική της εξαφάνιση μας εξαγριώνει.
Θα τους αφήσουμε να αποφασίζουν τι πρέπει να μαθαίνουμε και τι όχι;
Όπως οι "από κάτω" τους αναγκάσαμε να βγάλουν την Κούνεβα από τα ψιλά... έτσι και πάλι πρέπει να τους δείξουμε ότι ΔΕΝ κρατάνε πια την ενημέρωση στα χέρια τους, ότι η δικτατορία στην ενημέρωση έχει αντίπαλο. Χιλιάδες αντίπαλους!
Στείλετε αυτή την είδηση σε φίλους/ες, γνωστούς/ες, συνάδελφους/ισσες - Ανεβάστε την στο internet
Σε μερικές εβδομάδες θα την γνωρίζουν ακόμα και όσοι δεν τους ενδιέφερε...
Κομμένες ειδήσεις;... Όσοι παίζουν με τα ψαλίδια να προσέχουν μην κοπούν οι ίδιοι!
Διαβάστε σχετικά με το Mall από το περιοδικό ΓΑΛΕΡΑ (Ιανουάριος 2006, Φεβρουάριος 2006, Μάρτιος 2006) Δείτε και κάτι ενδιαφέρον για τη λογοκρισία σχετικά με το Mall

ΤΩΡΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ!

Ανοιχτές πολυμορφικές δράσεις στο δρόμο

Η εξεγερμένη Λυρική σκηνή ως ένδειξη αλληλεγγύης στους τραυματίες και σε όλους τους διαμαρτυρώμενους του πάρκου Πατησίων και Κύπρου,στους συλληφθέντες της εξέγερσης, στην Κωνσταντίνα Κούνεβα, στον Παλαιστινιακό λαό, σε όσους ακόμα ψάχνουν έναν τρόπο έκφρασης, σε εμάς τους ίδιους

ΚΑΛΕΙ

σε ανοιχτές δράσεις στο δρόμο για την επανοικειοποίηση του δημόσιου χώρου. Ενάντια στην αποστειρωμένη πραγματικότητα.

Πάρτε για όπλο την φαντασία σας και βγείτε στο δρόμο.

θεατρικές παραστάσεις δρόμου - χορευτικές ομάδες - περφόρμανς -ζογκλέρ - παιχνίδια - κινούμενο κουκλοθέατρο - μουσικές δράσεις -ποδηλατικές δράσεις

Πάρτε : μουσικά όργανα ή υλικά για τη δημιουργία αυτοσχέδιων μουσικών οργάνων(φακές, μανταλάκια, τενεκεδάκια, κατσαρολικά, κουτάλια-μαχαιροπήρουνα), κόκκινες μύτες και πράσινα αυτιά, κορδέλες, χρώματα και αρώματα, σπρέυ , πινέλα,μπογιές, φαί για ψήσιμο, κορίνες, μπαλάκια και ότι θα μπορούσε να υπάρξει και δεν υπάρχει ακόμα.

Ελάτε να διακόψουμε τη ροή της κυκλοφορίας προτάσσοντας τις επιθυμίες μας.

Τόπος: Ο δρόμος (Ακαδημίας, από Λυρική σκηνή μέχρι Πατησίων)

Ώρα:

12.00 συνάντηση συντονισμού όλων των ομάδων στην κατάληψη της λυρικής

16.00 ταυτόχρονη δράση στα ορισμένα σημεία

17.00 ένωση των δρώμενων με την πορεία που ξεκινάει απο τη Λυρική σκηνή προς το
πάρκο Πατησίων και Κύπρου.

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΕΞΑΡΧΕΙΑ

Αυτοοργάνωση στα Εξάρχεια

Στο δρόμο σπάμε τον τρόμο

ΑΛΛΟΣ ΕΝΑΣ ΝΕΚΡΟΣ ΣΕ ΦΥΛΑΚΗ

Ενας άνθρωπος πέθανε αβοήθητος στι Φυλακές Διαβατών. Και μετά, ανρθωποφύλακες και δικαστές δεν έδιναν 12ωρη άδεια στη σύζυγό του, επίσης κρατούμενη, για να τον κηδέψει...

ΕΚΤΑΚΤΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

ΣΩΦΡΟΝΙΣΜΟΣ ΕΩΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

­

στις Δικαστικές Φυλακές Διαβατών

Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου 2008

­

www.keli.gr

Ακόμη ένα τραγικό γεγονός επιβεβαιώνει με τον πιο απόλυτο τρόπο τις καταγγελίες των κρατουμένων για τις συνθήκες διαβίωσής τους και ειδικά για τους ανύπαρκτους όρους ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης στις φυλακές.

Συγκεκριμένα πριν από δύο ημέρες ένας κρατούμενος των Φυλακών Διαβατών έσβησε από καρδιακό επεισόδιο εντελώς αβοήθητος, αφού εκείνη την ώρα δεν υπήρχε γιατρός στη φυλακή ενώ χρέη «νοσηλευτικού προσωπικού» εκτελούσαν δύο κρατούμενοι.

Μέχρις εδώ θα μπορούσε να είναι ένα απλό επεισόδιο καθημερινής «κανονικότητας» του ελληνικού σωφρονιστικού συστήματος, ένα «θέλημα θεού» όπως τελευταία συνηθίζεται να αποκαλείται δια στόματος γνωστού δικηγόρου ο υπό διερεύνηση θάνατος ενός ανθρώπου.

Τα όσα ακολούθησαν όμως δείχνουν ξεκάθαρα το απάνθρωπο πρόσωπο της διοίκησης των συγκεκριμένων (τουλάχιστον) φυλακών. Έτσι όταν η σύζυγος του αποβιώσαντος (που είναι επίσης κρατούμενη στις ίδιες φυλακές) αιτήθηκε δωδεκάωρη άδεια για να θάψει τον άνδρα της και να βρεθεί για λιγο με τα τρία ανήλικα παιδιά τους της χορηγήθηκαν μόνο τρεις ώρες . Και μάλιστα η διοίκηση των φυλακών καλύφθηκε πίσω από απόφαση της εισαγγελίας προς την οποία απευθύνθηκε ενώ δεν υποχρεούταν από κάποιο άρθρο του σωφρονιστικού κώδικα.

Για μια ακόμα φορά σωφρονιστικός και δικαστικός θεσμός αρμονικά συνεργαζόμενοι επέδειξαν την απαξίωσή τους προς τους κρατούμενους (ζώντες και πεθαμένους) και μάλιστα παραμονές των γιορτών που υποκριτικά καμώνονται πως είναι μέρες αγάπης και ευσπλαχνίας.

Δεν θα μπορούσε όμως να λείπει και ο ρατσισμός από την όλη ιστορία. Έτσι σύμφωνα με πληροφορίες μας η άρνηση για παραχώρηση άδειας μεγαλύτερης διάρκειας δικαιολογήθηκε από το γεγονός ότι ο νεκρός και η σύζυγος του είναι Ρομά και θα χρειαζόταν πολλοί αστυνομικοί για να τη συνοδεύσουν στον καταυλισμό όπου ζούσαν οι άνθρωποι και όπου θα τελεσθεί η κηδεία. Δεν τους περίσσευαν φαίνεται αυτό τον καιρό που είναι απασχολημένοι με τον να δέρνουν και να συλλαμβάνουν ανήλικους και να φυλάνε χριστουγεννιάτικα δένδρα και λαμπιόνια.

Τελικά μετά από παρέμβαση επιτροπής κρατουμένων η διοίκηση των φυλακών αύξησε τις ώρες άδειας στην (κυριολεκτικά) χαροκαμένη κρατούμενη από τρεις σε τέσσερις ώρες (!!!)

Το παρόν αφιερώνεται στον κ. Χατζηγάκη και τις εξαγγελίες του για εξανθρωπισμό του σωφρονιστικού συστήματος.

Και για να μην ξεχνιόμαστε υπενθυμίζουμε ότι οι κρατούμενοι δεν έθεσαν τέρμα στους αγώνες τους. Απλώς ανέστειλαν προσωρινά τις κινητοποιήσεις τους.

ΑΠΟ ΤΟ ΙΝΤΥ