Οι «Rondinendas Errantes» στις φυλακές Ελεώνα Θήβας

.

"Με τη χορηγία της ομάδας «Xeblogarisma» πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 26 Οκτωβρίου, στις Γυναικείες Φυλακές Ελεώνα Θήβας, μουσική παράσταση της ομάδας «Rondinendas Errantes».

Ελληνική παραδοσιακή μουσική μαζί με τραγούδια της ελληνόφωνης Κάτω Ιταλίας, παιγμένα με παραδοσιακά όργανα, αντήχησαν ξαφνικά στον χώρο εκδηλώσεων των φυλακών, γύρω στις 4 το απόγευμα. Μέσα από διαδρόμους και σιδερένιες μπάρες, οι νότες βρήκαν το δρόμο τους ως τα κελιά. Το κάλεσμα της μουσικής ήταν ισχυρό. Σύντομα ο χώρος γέμισε με κρατούμενες και τα παιδιά τους –στα χέρια και σε καρότσια. Ελληνίδες και ξένες, Ρομά και «μπαλαμό», ηλικιωμένες και νέες, μια κυρία σε καρότσι κι ένα λεπτό κορίτσι με γυαλιά, κι ένα ακόμα που είχε τα γενέθλιά του.

Τα παραδοσιακά τραγούδια διανθίστηκαν με ποιήματα και παραμύθια κι όλα αποδόθηκαν με τη ζωντάνια, το μεράκι και την ευρηματικότητα του ερασιτέχνη –μια αυτοσχέδια βάση για το μικρόφωνο, ένα βλέμμα, μια αλλαγή στα όργανα, η προσπάθεια να φτάσει το μήνυμα της μουσικής και του λόγου ως τις κρατούμενες. Η ομάδα τα κατάφερε: κάποιες χτυπούσαν παλαμάκια, κάποιες τραγούδησαν μαζί μας, κάποιες έδωσαν «παραγγελιά» για τους ήχους της πατρίδας τους –μια θρακιώτικη μπαϊντούσκα σκάλωσε στο στόμα μιας ξανθιάς γυναίκας στην πρώτη σειρά.

Φύγαμε έχοντας την αίσθηση πως «τις αφήνουμε πίσω», πως μας χρειάζονται και δεν πρέπει να τις ξεχνάμε. Πως η τέχνη -ο λόγος, η μουσική- ανακουφίζει αυτά τα μυαλά και τις καρδιές, που ζουν έγκλειστες «στο κελί τριαντατρία»... Να ξαναπάμε. Να ξαναπαίξουμε γι αυτά τα νέα κορίτσια, που παλεύουν δαίμονες μεγαλύτερους απ’ το κορμί τους, που απλώνουν ένα ζευγάρι κάλτσες στα κάγκελα του παραθύρου τους, που μιλούν μεταξύ τους αλλά και ακούνε, που αντέχουν σ’ αυτό τον κόσμο τον απάνθρωπο τη στέρηση για τον σωφρονισμό, που μένει συχνά κι αυτός φυλακισμένος...

Θυμηθείτε τις, όπως τις θυμόμαστε κι εμείς, πίσω από τοίχους και από κάγκελα, σε συρματόπλεγμα παγιδευμένες, σ’ ένα αόρατο χαράκωμα πεσμένες, που ίσως-ίσως τις φυλάει για λίγο από άλλες μάχες, πιο αδυσώπητες εκεί έξω. Ας βοηθήσουμε όλοι να μείνουν στη φυλακή με την καρδιά όσο γίνεται αλώβητη, το πνεύμα ενεργό και μια δεύτερη ευκαιρία όταν ξανά ανοίξει -προς τα έξω αυτή τη φορά- η θεόρατη πράσινη πόρτα στον Ελαιώνα της Θήβας..." (Κείμενο: Λουκία Σουγιά, φωτό της ομάδας από το πασχαλινό μπαζάρ του ξεμπλογκαρίσματος 2017).

.

«Το Θέατρο στη φυλακή ― Το καθηλωμένο Σώμα».

 .

«Το Θέατρο στη φυλακή ― Το καθηλωμένο Σώμα».

To «Τεχνοδρομώ», οργάνωση μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα που δημιουργήθηκε με σκοπό να εμπλέκει άτομα κοινωνικώς αποκλεισμένα στην τέχνη του θεάτρου και κατ’ επέκταση σ’ όλες τις τέχνες που συναντώνται στην θεατρική πράξη, διοργανώνει ημερίδα με θέμα: «Το Θέατρο στη φυλακή/

Το καθηλωμένο Σώμα».

Εδώ και πέντε χρόνια, μέσα στη θεατρική ομάδα των κρατουμένων του Νοσοκομείου «Άγιος Παύλος» αναζητούμε τρόπους να προσεγγίσουμε την κοινωνία της φυλακής μέσω του θεάτρου ∙ ένας άλλος ιδιαίτερος κόσμος με τις δικές του δυναμικές και αδυναμίες, νόμους και κανόνες που καθιστούν δύσκολη την προσέγγιση, την επικοινωνία και την αλληλεπίδραση. Αναζητούμε τρόπους να γίνει το θέατρο στην φυλακή θεσμός, ώστε να στηρίζεται από την κοινωνία και το κράτος ως χρήσιμο και απαραίτητο εργαλείο σωφρονισμού και επανένταξης. Σε ένα σύστημα σωφρονισμού που πάσχει ή δεν υφίσταται, τέτοιες ή και άλλου τύπου δράσεις και παρεμβάσεις καθίστανται απαραίτητες. Επικεντρωνόμαστε σ’ αυτήν την ημερίδα στο καθηλωμένο Σώμα, ένα σώμα που καθηλώθηκε από τις επιλογές του ατόμου και τις συνθήκες κράτησης. Εξετάζουμε τους δρόμους που ανοίγει το θέατρο προς την Απελευθέρωση του Σώματος, απελευθέρωση από την απραξία και την παραίτηση, με σκοπό την εκ νέου ενεργοποίηση, σωματική και ψυχική, και τη δημιουργική κινητοποίηση σε μια πιο συμμετοχική και ενδιαφέρουσα καθημερινότητα.
Η ημερίδα εντάσσεται στο πρόγραμμα που στηρίζεται από το Κοινωφελές Ίδρυμα Ιωάννη Σ. Λάτση, που πίστεψε στο έργο μας και συμπαραστέκεται σε αυτό.

Στην συζήτηση συμμετέχουν οι:

Γιώργος Σαμπατακάκης – Επίκουρος Καθηγητής Θεατρολογίας, Παν. Πατρών
Ελευθερία Ασήμου - Κοινωνική Λειτουργός Νοσοκ. Αγ. Παύλος Φυλακών Κορυδαλλού
Τσιμάρας Τζανάτος – Συγγραφέας - Ηθοποιός.
Δέσποινα Χατζηπαυλίδου - Ηθοποιός – Σκηνοθέτης
Χρυσούλα Πλακιώτη – Εικαστική Θεραπεύτρια
Γιάννης Νικολόπουλος – Ηθοποιός, Πρόεδρος ΔΣ του Τεχνοδρομώ

Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου 2016
Στις 10.00 π.μ. Στο Ίδρυμα Μ. Κακογιάννης
Πειραιώς 206, (ύψος Χαμοστέρνας),
Ταύρος, Τ.Κ. 177 78. Τηλ.: 210 341 8550.
Ελεύθερη είσοδος – θέσεις κατά σειρά προσέλευσης.

Η Τέχνη διώχνει τη σκιά του φόβου μέσα και έξω από τη φυλακή

.

Η ΕΠΑΝΟΔΟΣ – Κέντρο Επανένταξης Αποφυλακιζομένων, Ν.Π.Ι.Δ. εποπτευόμενο από τοΥπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, διοργανώνει τηνΠαρασκευή 12 και το Σάββατο 13 Ιουνίου 2015, στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση, ένα καλλιτεχνικό, εκπαιδευτικό και επιστημονικόαφιέρωμα με θέμα «Η Τέχνη διώχνει τη σκιά του φόβου μέσα και έξω από τη φυλακή».

Το πολύμορφο αυτό αφιέρωμα, που συνδυάζει το θέατρο, τον λόγο, την εκπαίδευση και την επιστημονική προσέγγιση, στοχεύει να αναδείξει τη σημασία της τέχνης στην επανένταξη των κρατουμένων, των αποφυλακισμένων και των ενηλίκων, που βρίσκονται σε διαδικασία απεξάρτησης. Περιλαμβάνει βιωματικά εργαστήρια για επαγγελματίες, δρώμενα από τις θεατρικές ομάδες των συνεργαζομένων φορέων  και επιστημονικό συνέδριο γύρω από τη συμβολή της τέχνης του θεάτρου στην κοινωνική επανένταξη.

Συνεργάζονται το ΚΕΘΕΑ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ, το 18 ΑΝΩ, το ΤΕΧΝΟΔΡΟΜΩ και η ΕΠΑΝΟΔΟΣ. Συμμετέχουν διακεκριμένοι επιστήμονες και καλλιτέχνες από την Ελλάδα και το εξωτερικό.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ


Παρασκευή 12 Ιουνίου 2015

10:00-16:00 |Αίθουσα δοκιμών +4 

Η επίδραση της τέχνης στην επανένταξη των κοινωνικά ευάλωτων ομάδων

Διάρκεια: 6 ώρες | Γλώσσα: ελληνικά – αγγλικά

Βιωματικό σεμινάριο – masterclass με τη συμμετοχή Ελλήνων και ξένων που εξειδικεύονται στη θεατρική έκφραση μέσα στη φυλακή.

Συντονιστές:

Στάθης Γράψας (Ελλάδα και Αυστραλία): Ηθοποιός , υπεύθυνος θεατρικών ομάδων Κρατουμένων ανηλίκων και ενηλίκων

Michalis Traitsis (Ιταλία, Λατινική Αμερική): Σκηνοθέτης και θεατρικός παιδαγωγός, ιδρυτής και συντονιστής των δράσεων του BalamòsTeatro

Joanna Lewicka (Πολωνία, Γερμανία): Εμψυχώτρια δράματος, διευθύντρια θεατρικών οργανισμών στην Πολωνία και τη Γερμανία

«Δρώντας θεατρικά»

21:00–23:00 | Μικρή Σκηνή
Θεατρικά δρώμενα από τις ομάδες του ΚΕΘΕΑ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ, του ΤΕΧΝΟΔΡΟΜΩ, του 18 ΑΝΩ και της ΕΠΑΝΟΔΟΥ

Παρουσίαση δρώμενων από την καλλιτεχνική δημιουργία θεατρικών ομάδων αποφυλακισμένων και θεραπευόμενων χρηστών. Διάλογος με κρατούμενους μέσα από την προβολή της δικής τους δημιουργίας στη φυλακή.

21:00–21:30
Παρουσίαση οπτικοακουστικού υλικού: «Φτερά Αγγέλου» 
Δημιουργία video: Παναγιώτης Γούμπουρος και Τάσος Γεωργακόπουλος  με τη συνεργασία του ΚΕΘΕΑ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ

21:30–22:00

Θεατρική ομάδα του ΤΕΧΝΟΔΡΟΜΩ:
«-Κ*- : Μια σύνοψη του έργου *Όπως Κ.όσμος Όπως Κ.ορυδαλλός» του Τσιμάρα Τζανάτου

Σκηνοθεσία: Χρύσα Καψούλη-DameBlanche

Βοηθός σκηνοθέτη – Θεατρολόγος: Ζωή Μαντά

Μουσική: Νίκος Νικολακόπουλος

Ενδυματολόγος: Άση Δημητρολοπούλου

Σχεδιασμός Φωτισμών: Βαλεντίνα Ταμιωλάκη

Video: COM.ODD.OR, Σοφία Παπαδοπούλου, Διονύσης Σιδηροκαστρίτης

Υπεύθυνος Παραγωγής: Γιάννης Νικολόπουλος ΤΕΧΝΟΔΡΟΜΩ



Ερμηνεύουν: Adrian Frieling, Μάνος Καρατζογιάννης, Τσιμάρας Τζανάτος, Δέσποινα Χατζηπαυλίδου, Michele Valley, Βασίλης Μπατσακούτσας, Λευτέρης Παπακώστας, Θανάσης Πατριαρχέας,  Σπύρος Βάρελης, Πολυξένη Θάνου, Θάνος Κυριακίδης, Κωνσταντίνος Μπαλακατσούνης, Μορφέας Παπουτσάκης, Μηνάς Σπανάκης, Γιάννης Τσαπαρέγκας και η Εύρηκα

22:00–22:30
Θεατρική ομάδα του 18 ΑΝΩ: 
Απόσπασμα από το θεατρικό έργο «Ο Μπίντερμαν και οι εμπρηστές» του Μαξ Φρις


Μετάφραση: Νάσος Βαγενάς

Διασκευή: Η ομάδα

Σκηνοθεσία – Συντονισμός: Παναγιώτης Ζαγανιάρης
Κοστούμια: Βάσω Τσουμελέα
Κίνηση: Γιάννης Γιουβανάκης

Βοηθός σκηνοθέτη: Δήμητρα Ραμπαούνη

Video Projections: Ιωάννα Τσουκαλά

Βοηθός συντονισμού: Σταυρούλα Βιδάλη
Υποστηρικτές διοργάνωσης: Δήμητρα Πανταζοπούλου, Σπύρος Κονιδάρης

Ερμηνεύουν: Γιώργος Χριστοφοράκης, Παναγιώτης Φραγκιάς, Χριστόδουλος Καρναβάς, Θωμάς Σαλταούρας, Γιάννης Γκιουλόγλου, Σπύρος Γεωργόπουλος, Δημήτρης Χαραλάμπους, Νίκος Μπίτσικας,  Παναγιώτης Μελέτης, Έφη Κουτσουλιάνου, Γαλίνα Ταρασίου,  Δήμητρα Ασπιώτη, Ίρις  Ραντοσνίκι, Θανάσης Καράπετσας, Γιάννης Γκιουλόγλου, Αλέξανδρος Λυκούρης, Παναγιώτης Κρητικός, Θεόφιλος Καρασαβίδης, Νατάσα Αγγελάκη,  Κώστας Γεμελιάρης, Σωτήρης Ντζουγάνης, Έλλη Τάσια  


22:30–23:00
Θεατρική ομάδα της ΕΠΑΝΟΔΟΥ:
«Διάλογος ανάμεσα στο έξω και το μέσα», μία παραγωγή της θεατρικής ομάδας

Σκηνοθεσία – Διδασκαλία: Γιώργος Δάμπασης – Σοφία Ιωαννίδη
Διδασκαλία tango: 'Ευα Ηλιοπούλου
Κινησιολογία: Νικολέτα Ξεναρίου
Video Production: Μιχάλης  Κλουκίνας, Στάθης Αθανασίου

Θεατρική ομάδα ΕΠΑΝΟΔΟΥ: 
Ρόκας, Κριστιάν, Παναγιώτης, Λευτέρης, Χοσεΐν, Αλέξανδρος, Γιάννης, Mousafir και οι εθελόντριες: Εύη Χαραλάμπους, Νένα Δημοπούλου και Λίζα Γρηγοριάδου

Θεατρική ομάδα Αυλώνα:
Δήμος Α., Γιάννης Α, Συμεών Κ., Βαγγέλης Κ., ΓιώργοςΜ., Κωνσταντίνος Σ., Παναγιώτης Σ., Husain M.,
Sadiq S., Ozer T.,  Hamis A.,  Μαρίνος Λ.,  Ευάγγελος Κ., Δήμος Κ.

Η σύνδεση μεταξύ των δρώμενων θα γίνει από τον ζογκλέρ "Jojo", καλλιτεχνικό όνομα του Μουσταφά Μουσταφά:

1.Eating fruits (έναρξη )
ΚΕΘΕΑ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ
2.Swing με τις πολύχρωμες μπάλες
Τεχνοδρομώ
3. Νούμερο με τους κρίκους
18 άνω
4.Νούμερο με τις κορίνες
Επάνοδος

Στο φουαγέ του 5ου ορόφου προβάλλονται φωτογραφίες και βίντεο από την καλλιτεχνική διαδρομή των ομάδων και βίντεο από τις παραστάσεις και τα θεατρικά δρώμενα κρατουμένων,  παραγωγές του BalamòsTeatro στην Ιταλία.

Σάββατο 13 Ιουνίου 2015

11:00–17:00 | Μικρή Σκηνή
Διάλογος με το κοινό: «Η Τέχνη διώχνει τη σκιά του φόβου μέσα και έξω από τη φυλακή».

Συμμετέχουν και συζητούν σκηνοθέτες και θεατρικοί παιδαγωγοί με διεθνή εμπειρία,  εμψυχωτές των ομάδων, θεωρητικοί του «Θεάτρου του Καταπιεσμένου», σκηνοθέτες και καθηγητές εγκληματολογίας, ψυχολόγοι,  κοινωνικοί επιστήμονες, εκπαιδευτικοί, φοιτητές και ευρύτερο κοινό· καταθέτουν τη γνώμη και την επιστημονική τους άποψη για την επίδραση  του θεάτρου και της τέχνης στη διαχείριση των προβλημάτων και των συναισθημάτων τόσο των κρατουμένων όσο και των αποφυλακισμένων μέσα από την ανταλλαγή σχετικών γνώσεων και εμπειριών.

11:00–11:30 | Χαιρετισμοί
11:30–13:00 | Α΄ Μέρος: Παιδαγωγική και επανένταξη στη θεατρική πράξη

«Η κοινωνική επανένταξη μέσα από το θέατρο»

Καλλιόπη Δημητρούλη: Νομικός,Π. μέλος Δ.Σ. ΕΠΑΝΟΔΟΥ «Η αφήγηση μιας ιστορίας… Με αφορμή το θέατρο»
Χριστίνα Ζώνιου: Εμψυχώτρια «Θεάτρου του Καταπιεσμένου», διδάσκουσα στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου «Εμπειρία από το θέατρο του καταπιεσμένου στη φυλακή»

Τάκης Τζαμαργιάς: Σκηνοθέτης, διδάσκων στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, «Ο ρόλος και η ενσυναίσθηση στην κοινωνική επανένταξη» 

Μιχάλης Τραΐτσης: Σκηνοθέτης, θεατρικός παιδαγωγός  «Το θεατρικό project "Passi Sospesi" του Balamòs Teatro στις Ανδρικές και Γυναικείες Φυλακές της Βενετίας: Εμπειρίες, μεθοδολογίες, παρατηρήσεις»

Ειρήνη Τσαλέρα: Εμψυχώτρια θεάτρου, ηθοποιός , υπεύθυνη εκπαίδευσης ΚΕΘΕΑ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ, «Κρατούμενος, δημιουργός, πολιτικό ον»  

Παναγιώτης Ζαγανιάρης: Δραματοθεραπευτής, σκηνοθέτης, ηθοποιός, «Αυτογνωσία μέσω θεάτρου»

Τσιμάρας Τζανάτος: Συγγραφέας, ηθοποιός  

Γιάννης Νικολόπουλος, ηθοποιός, πρόεδρος ΤΕΧΝΟΔΡΟΜΩ «Θέατρο στη φυλακή: Από τον κοινωνικό αποκλεισμό στην ψυχική απελευθέρωση»

Συντονισμός: Καλλιόπη Δημητρούλη

13:30–15:00 | Β΄ ΜΕΡΟΣ: Η τέχνη του θεάτρου…
Το θέατρο στην κοινωνική επανένταξη

Στάθης Γράψας: Ηθοποιός, υπεύθυνος θεατρικών ομάδων κρατουμένων ανηλίκων και ενηλίκων, «Φωνές από μέσα»

Chris Cooper: Καλλιτεχνικός διευθυντής του Big Brum Theatre in Education Company «Η ανάγκη για «δράμα»

Joanna Lewicka: Εμψυχώτρια δράματος «Μπορεί το θέατρο να γεννήσει το ενδιαφέρον και την εμπιστοσύνη μέσα στη φυλακή;»

Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος: Σκηνοθέτης, καλλιτεχνικός διευθυντής του Θεάτρου του Νέου Κόσμου «Με αφορμή την εμπειρία μιας παράστασης: Τα παράσιτα»

Όλια Λαζαρίδου: Ηθοποιός, σκηνοθέτης «Το θέατρο ως πρόβα ζωής»
Μενέλαος Καραμαγγιώλης: Σκηνοθέτης, κινηματογραφιστής «Πέρα από τα όρια»

15:00–16:00 | Προβολή κινηματογραφικού υλικού του Μενέλαου Καραμαγγιώλη
16:00–17:00 | Συζήτηση

Συντονισμός: Φωτεινή Μηλιώνη: Δρ Νομικής, διευθύντρια ΕΠΑΝΟΔΟΥ

.

Μια μαρτυρία

.

Μια μαρτυρία την Βασιλικής Νομίδου μετά από θεατρική παράσταση που δόθηκε το φθινόπωρο του 2008 στις γυναικείες φυλακές Ελαιώνα Θήβας για τα παιδάκια που ζούσαν εκεί.

Οι εξωτερικές πόρτες της φυλακής ήταν πολύ ψηλές και καταπράσινα βαμμένες. Τα συρματοπλέγματα που υπήρχαν παντού, ήταν σπιράλ, «ασημένια» και άστραφταν κάτω απ’τον ήλιο, σαν να ήταν καινούργια. Όπου υπήρχαν κελιά, υπήρχαν απλωμένα ρούχα στα σίδερα των παραθύρων και πανιά σαν κουρτίνες (ή ίσως ήταν κάτι σαν κουρτίνες) που έκρυβαν το εσωτερικό. Υπήρχε ένας χώρος έκανε κάτι σαν Π, σαν ακάλυπτος πολυκατοικίας, με γύρω γύρω κελιά, γεμάτα όλα τα παράθυρα απλωμένα ρούχα και κάτω, «στην αυλή του ακάλυπτου», γεμάτο σπιράλ συρματοπλέγματα, πάρα πολλά.

Μέσα στο χώρο όπου έγινε η παράσταση και πριν έρθουν, ακούγονταν διαρκώς φωνές παιδιών. Από κει φαίνονταν κάποια κελιά αλλά παρατηρούσαμε με μεγάλη προσοχή, λίγο, με κλεφτές ματιές, για να μην μας δουν οι γυναίκες. Ήθελα πολύ να κοιτάζω αλλά προσπαθούσα να μην το κάνω.

Όταν έφτασε η ώρα, μπήκαν στο χώρο με μεγάλη άνεση, κάποιες μας χαιρέτισαν, μας μιλούσαν συνέχεια στον πληθυντικό. Κάποιες ήρθαν με τα μωρά, κάποιες ήταν παρέες νέων κοριτσιών, περιποιημένες, κάποιες βαμμένες. Απ’τις πρώτες που μπήκαν ήταν κάποια με κοτσιδάκια στα μαλλιά και δύο μωρά! Το ένα της το κρατούσε μια κοπέλα. Ενώ τους έλεγα πώς θα κάτσουν, αισθάνθηκα από την κοπέλα κάτι σαν συστολή, προτίμησε να δώσει στη μαμά και το δεύτερο παιδί, και ενώ της έλεγα να κάτσει και κείνη μπροστά κρατώντας το ένα μωρό, αυτή έκανε πίσω και κάθισε σε μια καρέκλα.

Γενικά φαίνονταν να βοηθάει η μία την άλλη με τα μωρά. Κάποια είχε φέρει το παιδί μιας άλλης, όταν έκλαιγε κάποιο το έπαιρνε μια άλλη και το κρατούσε, δεν καταλάβαινα κάποιες φορές, ποιανής παιδί ήταν ποιο.

Κάθισα κάτω δίπλα τους έχοντας ένα μαγνητοφωνάκι. Είχα πολύ άγχος μήπως αντιδράσουν γι’αυτο. Μερικές φορές είδα τη ματιά από κάνα δυο γυναίκες να πέφτουν πάνω του. Δίπλα μου καθόταν μια γυναίκα μεγάλης ηλικίας με ένα μικρό κοριτσάκι που δεν το άφηνε απ’την αγκαλιά της.

Όταν τις κοιτούσα και τους χαμογελούσα πάντα μου ανταπέδιδαν το χαμόγελο. Αυτό που παρατήρησα επίσης (για όσο παρατηρούσα τα μικρά) ήταν ότι κανένα απ’αυτά δεν γελούσε, ακόμη και τα μεγαλύτερα. Ήταν προσηλωμένα με ανοιχτά μάτια, αλλά ανέκφραστα.

 Απέναντι μου ήταν μια νέα κοπέλα, με ένα φωτεινό χαμόγελο που δεν έφευγε απ’τα χείλη της. Σαν να ρουφούσε ότι συνέβαινε στην παράσταση. Αυτό που θα έλεγα εγώ καλός θεατής. Κρατούσε ένα αγοράκι μεγαλούτσικο με ένα περίεργο κούρεμα, κάτι σαν καπελάκι. Στο τέλος διάλεξα ένα δώρο με τουβλάκια για το παιδί και πλησίασα να του το δώσω. Τότε το παιδί σήκωσε το χέρι για να προστατέψει το πρόσωπο του, σαν να πήγαινα να το χτυπήσω. Σάστισα, με αργές κινήσεις του πρόσφερα το δώρο αλλά δεν μου μίλησε σαν να μην καταλάβαινε. Μου  απάντησε μια άλλη, μεγάλη σε ηλικία γυναίκα, δίπλα στη μητέρα του, «ευχαριστούμε». Το πρόσωπο της μητέρας του από κοντά ήταν κάπως σκληρό και τραχύ, φαινόταν μεγαλύτερη, δεν είχε τίποτα από τη φωτεινότητα που από μακριά έβλεπα.

Οι περισσότερες πρέπει να ήταν τσιγγάνες. Κάποια στιγμή ήρθε και μια πιτσιρίκα μάλλον με αφρικάνικη καταγωγή, φορούσε μαντίλα και τη συνόδευε μία αρκετά μεγάλης ηλικίας, λευκή. Αυτό το «ζευγάρι», δεν ξέρω γιατί αλλά μου έκανε εντύπωση. Πολλές απ’αυτές είχαν τατουάζ, ένα απ’αυτά μου φάνηκε ότι έγραφε Χριστός ή Χρήστος, πάντως η εντύπωση μου ήταν ότι έγραφαν ονόματα ανδρών.

Τα μωρά κοριτσάκια είχαν σχεδόν όλα, κάποια μαλλάκια πιασμένα σαν κοκοράκι, στην κορυφή του κεφαλιού. Η μόδα της φυλακής, σκέφτηκα.

Πριν τελειώσει η παράσταση ήρθε κάποια και τους είπε ότι το φαγητό για τα μωρά μοιραζόταν. Αυτό διέσπασε την προσοχή τους, κάποιες έφυγαν.

Στο τέλος τους μοιράσαμε δώρα. Εγώ τουλάχιστον, είχα την αίσθηση ότι τα περίμεναν, δεν ήταν έκπληξη. Κάποια «ευχαριστώ» ήταν ξερά, απλά για να ειπωθούν. Μια κοπέλα μάλιστα θέλησε να γυρίσει πίσω ένα παιχνίδι σαν βιβλίο όπου μπορούσες να ζωγραφίσεις πάνω, λέγοντας ότι ένα βιβλίο δεν είναι δώρο για παιδί και το παιδί θέλει κουκλάκι γιατί ζηλεύει τ’ άλλα. Το απαιτούσε. Σ’αυτήν την τελευταία επαφή μαζί τους με τα παιχνίδια, που πλησίασα κάποιες λίγο περισσότερο, ήταν που αισθάνθηκα εντελώς «απ’έξω», πολύ μακριά τους.

Έφυγαν γρήγορα, κάποιες μας είπαν ευχαριστώ κάποιες άλλες, πιτσιρίκες, δεν γύρισαν καν το κεφάλι.

Αισθάνθηκα ότι όλα έγιναν πολύ γρήγορα.

Αυτό που ένιωσα μετά την παράσταση, και δεν μπορούσα να το βάλω σε λέξεις τότε, ήταν απογοήτευση, σαν να ξεφούσκωσε κάτι μέσα μου. Χρειάστηκα χρόνο για να καταλάβω ότι είχα προσδοκίες απ’αυτήν την εμπειρία, που όμως δεν εκπληρώθηκαν. Πολλές φορές αναρωτήθηκα τι περίμενα; Νόμιζα ότι έκανα κάτι σημαντικό, ότι θα βοηθούσα, κι αυτό θα το έβλεπα στα πρόσωπα των ανθρώπων.  Αλλά όλα έγιναν τόσο γρήγορα, τόσο άδοξα, και μεις έπρεπε να μαζέψουμε τα πράγματα μας και να φύγουμε από κει. Προετοιμαζόμασταν μήνες γι’αυτή τη μέρα και αισθάνθηκα ότι «φάγαμε πόρτα» την πραγματικότητα. Απροσπέλαστος τόπος, επιφυλακτικοί άνθρωποι μέσα σε μια σκληρή και άκαμπτη ρουτίνα. Μια σταγόνα στον ωκεανό η παρουσία μας εκεί. Όταν τις φώναξαν για το σερβίρισμα του φαγητού των μωρών, διαλύθηκε εντελώς η προσοχή τους. Μα βέβαια.  Αυτό ήταν το σημαντικό, το φαγητό που έπρεπε να προλάβουν να πάρουν για τα μωρά τους. Δεν ήμασταν εμείς! Και έτσι έπρεπε να γίνει. Η ρουτίνα της φυλακής δεν αλλάζει με τίποτα. Δεν θα άλλαζε η ώρα του φαγητού γιατί κάποιοι ήρθαν να παίξουν μια παράσταση για τα μωρά. Αυτό που έχει σημασία είναι ο κανόνας του συστήματος, κι όχι οι εξαιρέσεις του. Κι εμείς ήμασταν εξαίρεση εκεί.

Τι ελπίζω; Και γιατί θα ξαναπήγαινα; Μήπως τελικά αυτή, αποτελέσει μια εμπειρία κάπως φωτεινή, που θα γραφτεί στην ψυχούλα κάποιου μωρού (ή ακόμα και μιας γυναίκας) και κάτι θα του κάνει, άλλο, απ’αυτό που αυτή η αρχή της ζωής του μέσα στη φυλακή το προγραμματίζει να γίνει. Η ψυχή παίζει περίεργα παιχνίδια, δίνει καμιά φορά σημασία στην εξαίρεση κι όχι στον κανόνα. Εκεί ποντάρω. Στην εικόνα ενός παγερού και αδιάφορου ψηλού τοίχου, αλλά διάτρητου, με μικρές τρυπούλες που αφήνουν το φως και τον αέρα να περάσει.  Ίσως η τέχνη να μπορεί να το κάνει αυτό.

Σεπτέμβρης του 2008

Η παράσταση Post Amlet στις γυναικείες φυλακές Ελαιώνα

.

14 Μαϊου 2014 To έργο « Post Hamlet»

από τις Ομάδες θεάτρου Minus (two) και PocketFlat στις γυναικείες φυλακές Θηβών.

Κείμενα από τον «Αμλετ» του Ουίλλιαμ Σαιξπηρ , το σονέτο 92 του ιδίου, και την «Δύσθυμη Αναγέννηση» του Γιώργου Χειμωνά,

σε Δραματουργική Σύνθεση και Σκηνοθεσία Στέλλας Μαρή Το έργο αυτό δημιουργήθηκε από την ανάγκη μας να αντιδράσουμε και να αρθρώσουμε λόγο μέσα στην εποχή της κρίσης στη χώρα μας. Πιστεύοντας βαθιά, πώς η κρίση αυτή έχει υπερβεί πια τα όρια αυτού που ονομάζεται οικονομική κρίση, αλλά αφορά πια κρίση συνειδήσεων, βουτήξαμε στο κλασσικό έργο του «Αμλετ», για να μιλήσουμε με τον δικό μας τρόπο για την έκπτωση του πολιτισμού μας και για τη μάχη του καθενός από εμάς με ο,τι ο καθένας εννοεί ως αδικία, διαφθορά εξουσίας, υπαρξιακές συγκρούσεις και αναζητήσεις….Στον προβληματισμό αυτό έρχονται κάποια αποσπάσματα από το έργο του Χειμωνά να μας συναντήσουν. Η σκηνοθετική γλώσσα λιτή αλλά προκλητική, καθώς τολμά να φέρει 5 Άμλετ επί σκηνής, και μάλιστα γυναίκες, οι οποίες μεταπηδούν σε άλλους χαρακτήρες του έργου (Οφηλία κλπ) όταν φανερώνουν άλλη μπλούζα τους με άλλο όνομα γραμμένο σε αυτή, και τη φωτίζουν με το φακό που κρατούν αδιαλείπτως. Η γυναικεία παρουσία για τον χαρακτήρα του Άμλετ, (αλλά και για την συντριπτική παρουσία της ξεχωριστής ομάδας των ατόμων της έναρξης και του φινάλε) προτάθηκε και αποφασίστηκε αρχικά απαντώντας με διάθεση αστεϊσμού στην πρακτική της εποχής του Σαίξπηρ, όπου όλοι οι ρόλοι παίζονταν από άντρες!.... Να σημειώσουμε για την ιστορία του πράγματος, ότι η ερευνητικής καταρχάς φύσης δουλειά αυτή, ξεκίνησε πριν από δύο χρόνια, αρχικά με τον τίτλο «Ο Άμλετ Αυτοκτόνησε» ως Θέατρο Δρόμου. Μετά από μια επιτυχημένη πορεία 32 παραστάσεων, αποφασίσαμε να το εξελίξουμε κι άλλο και οδηγηθήκαμε στις διάφορες εκδοχές του Post Hamlet, το οποίο παίχτηκε στο «Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης» (Ιούνιος 2013), στο «Βρυσάκι» (Σεπτέμβρης2013), στο «Θέατρο Πυξίδα» στου Ψυρρή ( Οκτώβριος 2013), όπου αποφασίσαμε , ότι είχε γίνει επιτυχώς η πορεία του έργου, και άρα θελήσαμε να πέσει η αυλαία… Και θελήσαμε να την σηκώσουμε ξανά, γιατί αισθανθήκαμε, ότι το να δώσουμε το παρόν σε ένα χώρο , όπου τα άτομα, που μένουν εδώ, αναγκαστικά καλούνται να έρχονται σε καθημερινή αναμέτρηση με τον εαυτό τους, μας αφορά, μας εμπνέει, και τολμούμε να πούμε , ότι το θεωρούμε υποχρέωσή μας, καθώς έχουμε επανειλημμένα δηλώσει, ότι η αφύπνιση συνείδησης και η άρθρωση λόγου, είναι το μόνο ουσιαστικό κάλεσμα στο οποίο μπορεί να ωθεί ο καλλιτέχνης.

Μετά την παράσταση θα ακολουθήσει συναυλία με τον Νίκο Γεώργα.
Ευχαριστούμε θερμά Στέλλα Μαρή Για τη Minus (two)  

=========================================================================== ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Αποσπάσματα κειμένων από τον Αμλετ του Ου. Σαιξπηρ και τη Δύσθυμη Αναγέννηση του Γιώργου Χειμωνά Δραματουργική Σύνθεση και Σκηνοθεσία: Στέλλα Μαρή Παίζουν οι ηθοποιοί (με αλφαβητική σειρά): Γεωργία Αχιλλεοπούλου, Σπύρος Γεώργας,  Τονια Γιαννούλα, Αλίκη Κανέλη, Γεωργία Κατσανού, Χαρά Κονταξάκη, Στέλλα Μαρή, Αγγελική Μπίνη, Χριστίνα Πανταζή, Δημήτρης Σπυρόπουλος

Στον χειρισμό της μουσικής : Δημήτρης Σπυρόπουλος Μουσική Επιμέλεια: Στέλλα Μαρή

.

Θεατρική κραυγή από τον Κορυδαλλό

Θεατρική κραυγή από τον Κορυδαλλό

Οροθετικοί κρατούμενοι έδωσαν την Πέμπτη που μας πέρασε, παράσταση  στη φυλακή.

«Είμαστε ο κάδος με τα τοξικά απόβλητα!». Η κραυγή των οροθετικών κρατουμένων στο νοσοκομείο των φυλακών Κορυδαλλού χθες το μεσημέρι, κατά τη διάρκεια της παράστασης «Κ», που γράφτηκε ειδικά για αυτούς, με ιστορίες δικές τους, για να παιχτεί από τους ίδιους εντός των φυλακών, ήταν η μεγαλύτερη κατάφαση ζωής που θα μπορούσε να αρθρωθεί από τα «απόβλητα των αποβλήτων». Οι οροθετικοί αντιμετωπίζονται εχθρικά από τους υπόλοιπους φυλακισμένους. 

«Ελπίζω, άρα υπάρχω απελπισμένα», δήλωσαν ηχηρά υπερβαίνοντας τους εαυτούς μέσα από την πρόζα τους, μια εμπνευσμένη μίξη αληθινών αυτοβιογραφικών μαρτυριών με ποιητικές, ελλειπτικές φράσεις που συνέθεσε ο Τσιμάρα Τζανάτος.

Αυτό που εκτυλίχθηκε χθες στο παλιό, ημι-ρημαγμένο φυσιοθεραπευτήριο του Κορυδαλλού, με κλεισμένα τα ξύλινα στόρια των παραθύρων, στο ημίφως, ήταν ένας ανθρώπινος άθλος. Οι «ηθοποιοί»-κρατούμενοι, με όλα τα προβλήματα που κουβαλούν στις πλάτες τους, έπρεπε να μάθουν τα λόγια τους σε θορυβώδεις θαλάμους με 10 κλίνες και να αυτοσυγκεντρωθούν σε μια καθημερινότητα εχθρική σε οποιαδήποτε μορφή δημιουργίας. Και τα κατάφεραν.

 

 Το «Κ», μια παράσταση-σταθμός στην ιστορία των φυλακών Κορυδαλλού, αφού είναι η πρώτη που γίνεται από κρατουμένους -μέχρι τώρα πήγαιναν εκεί παραστάσεις επαγγελματικών θιάσων- αποτελεί πρωτοβουλία της ΜΚΟ «τεχνοδρομώ». Οι άνθρωποί της χαρακτηρίζουν την οροθετικότητα «επίφαση», σε μια σειρά «αυθαίρετων κατηγοριοποιήσεων».

Ποια είναι η ακριβής «ταυτότητα» των οροθετικών «ηθοποιών» που χθες τα δώσανε όλα στην αυτοσχέδια σκηνή της φυλακής; Ποινικοί κρατούμενοι, χρήστες ουσιών στο μεγαλύτερο ποσοστό. «Επιβαρυμένοι πολλαπλά σωματικά και ψυχικά». Περιθώριο. Χθες όμως ήταν οι πρωταγωνιστές που δεν δίστασαν να μας κοιτάξουν κατά μέτωπο μιλώντας μας αυτοσαρκαστικά για την αρρώστια και την κατάστασή τους.

Για ενάμιση χρόνο η σκηνοθέτιδα και ηθοποιός Αννα Χατζηχρήστου βρισκόταν μαζί τους, χτυπώντας, στην κυριολεξία, κάρτα στον Κορυδαλλό:16 ώρες μηνιαίως. Στη μοναδική απουσία που έκανε -συνέβη μόνο όταν μπήκε στην εντατική- την έπαιρναν οι «ηθοποιοί» της, τρομαγμένοι στο κινητό, να τη ρωτήσουν αν αποφάσισε να τους εγκαταλείψει. «Ξέρω πια τον πόνο τους, ξέρω το γέλιο τους. Η καλύτερη στιγμή μας δεν είναι σήμερα, που παρουσιάζουν τους κόπους τους ανοικτά σε κοινό, αλλά η πρώτη φορά που γελάσαμε μαζί», λέει συγκινημένη, προτού πλησιάσει και εμψυχώσει τον Αϊμού από την Περσία, τον Χόρχε που δηλώνει με έμφαση άπατρις, τον Γιούργι, τον Μήτσο, τον Σταύρο, και ζητήσει την άδειά μας για να κάνουν ένα τσιγάρο προτού ξεκινήσουν.



Ο Σταύρος, από τους μεγαλύτερους της παρέας των «ηθοποιών» Κορυδαλλού, έγκλειστος 3,5 χρόνια, με χαρούμενη όψη υγιούς ανθρώπου -του το λέμε και χαίρεται- μας περιέγραφε τις διαδικασίες των προβών σαν «φευγάλα» και «διακοπή στον περιορισμό και στην πειθαρχία», ένα σχολείο «για να μάθουμε να σταθούμε στα πόδια μας». Με τις απεργίες στα Εφετεία καθυστερεί η αποφυλάκισή του. Δεν έχει προσαρμοστεί στις συνθήκες εγκλεισμού: «Συνήθισα όσο μπορεί να συνηθίσει ένα καναρίνι σε ένα κλουβί», αναφέρει.

Ο Αντώνης, όσο έκανε το αγχολυτικό τσιγάρο του, μας περιέγραφε τις πρόβες ως διέξοδο: «Ξεφεύγαμε από την κλεισούρα και τα προβλήματά μας». Ο Χόρχε, που υποστηρίζει ότι «οι περισσότεροι από όσους είναι εδώ μέσα, είμαστε ουτοπιστές», ανακάλυψε ότι το να υποδύεσαι ένα ρόλο λειτουργεί καθαρτικά: «Αποστασιοποιείσαι από τον εαυτό σου». Να σημειώσουμε ότι κανένας δεν ερμηνεύει στην παράσταση τη δική του ιστορία.

Ο ένας από τους δύο Σπύρους χαρακτηρίζει αποπνικτική την παραμονή του στον Κορυδαλλό. Είναι έξι χρόνια κρατούμενος και δεν μπορεί να κινήσει διαδικασίες για να αποφυλακιστεί, διότι «δεν έχω λεφτά για δικηγόρο». Δεν χάνει όμως το κουράγιο του. Ελπίζει, όπως κι οι υπόλοιποι της άτυπης θεατρικής ομάδας, ότι η διέξοδος που βρήκε μέσω θεάτρου θα έχει συνέχεια. Κάτι που η σκηνοθέτιδά τους μας επιβεβαιώνει. «Το θέατρο πρέπει να είναι ακτιβισμός, να είσαι δίπλα στον συνάνθρωπο», πρεσβεύει. «Θα συνεχίσουμε. Η παράσταση στον Κορυδαλλό είναι το πιο σημαντικό πράγμα που έχω ζήσει». Δεν κρύβει ότι υπήρξαν πρόβες «δύσκολες», με σκαμπανεβάσματα διαθέσεων. «Αλλά οι κρατούμενοι ήταν κύριοι από την αρχή», τονίζει. Σήμερα; «Πλέον είναι συγγενείς μου, αδέλφια μου».

Φιλοδοξεί να δημιουργήσει με τη δική τους «μαγιά» μια πρότυπη ομάδα κρατουμένων, που να ετοιμάζει παραστάσεις ανοικτές στο κοινό, ώστε «να πάψει ο ρατσισμός κατά των οροθετικών». Βλέπει μπροστά της, μακροπρόθεσμα, ακόμα και τη δημιουργία θεατρικού εργαστηρίου Κορυδαλλού, που θα ετοιμάζει τα πάντα: σκηνικά, κοστούμια κ.ο.κ.

Το «Κ», που συνδύαζε το ντοκουμέντο με την ποίηση, ξεκίνησε δυναμικά με τους «ηθοποιούς» του να ξεστομίζουν, σαν πολυβόλα, μια λέξη ο καθένας: Κόσμος, Κεφάλι, Κενό, Κελί, Κουτί, Κτήριο, Κέντρο, Κύκλος, Καρδιά, Κομμάτια, Κραυγή, Κανόνας, Κτύπος, Κρότος, Κράτος, Κατάσταση, Κοινωνία, Κούραση, Κάβλα, Κλειδί, Κίνδυνος, Καταπίεση, Καταδίκη, Κλίση, Κρίση, Κ-ορυδαλλός.
Στις αληθινές ιστορίες που μας αφηγήθηκαν, άλλος σκότωσε γιατί τον είχε ήδη «σκοτώσει» κάποιος, άλλος προτίμησε να είναι φυλακή -ο λόγος που έκλεψε- γιατί δεν του πετάνε το πιάτο από όπου έφαγε, όπως έκανε η μάνα του μόλις έμαθε ότι είναι οροθετικός. Ο Χρήστος, στον οποίο ανήκει η συγκλονιστική ιστορία με τον Μυστήριο, ένα σκύλο-άνθρωπο, δεν ήθελε να μετάσχει στην παράσταση («Είμαι μεγάλος», λέει πειράζοντάς μας). Ηταν όμως διαρκώς παρών στις πρόβες, που γίνονταν στην ίδια αίθουσα του παλιού φυσιοθεραπευτηρίου, όπου χθες οι συγκρατούμενοί του, με μια ζωώδη ενέργεια και χαρά, ράπαραν, χόρευαν, γίνονταν δρώντα πρόσωπα, εκτεθειμένα άφοβα στα βλέμματά μας, υπερβαίνοντας την αρρώστια τους.

Η παράσταση, χειροποίητη, «φτωχή», χωρίς σκηνικά, χωρίς κοστούμια, βασισμένη στην ψυχική δύναμη και διάθεση των ερμηνευτών της, είχε στιγμές που ηλέκτριζαν την αίθουσα, όπως η σκηνή στην οποία ένας ένας, σαν άνθρωποι μηχανές, οι κρατούμενοι έδιναν τα στοιχεία τους στον έλεγχο του ονόματος και της ιδιότητάς τους. Απαντώντας, αποστομωτικοί, θαρραλέοι, αντί για όνομα: οροθετικός και αντί για επώνυμο: HIV.

Αν και το πρωτογενές βιωματικό υλικό της πρόζας ήταν αμείλικτο, διαρκώς ξεγλιστρούσε προς την ποίηση και το σουρεαλισμό. «Παίζοντας» με τις λέξεις «ιός» και «χρήστης», οι «πρωταγωνιστές» του Κορυδαλλού μίλησαν για το «κενό ιό» που μεταδίδεται («Mind the gap». «Don't mind the gap»), για την αρρώστια που ξεκινά από τη σιωπή, για το «χρήστη» όχι ουσιών, αλλά ανθρώπων.

Η παράσταση-γροθιά, στην οποία η Ειρήνη Ιωάννου υπαγόρευε τις σκηνικές οδηγίες, με το κείμενο στο χέρι, μάς αποχαιρέτησε με ένα τιτίβισμα. «Κορυδαλλός», φωνάξαν στη συνέχεια κοιτώντας μας στα μάτια. Καθώς η μια μεταλλική πόρτα έκλεινε εκκωφαντικά μετά την άλλη στην πλάτη μας, έως ότου πάρουμε την ταυτότητά μας από το φυλάκιο και το κινητό μας από μια αίθουσα «διακοσμημένη» έως ασφυξίας απ' τα πορτρέτα των Ηρώων του '21, στα αυτιά μας αντηχούσε ΑΚΟΜΑ μία λέξη, από αυτές που είχαν ξεστομίσει οι κρατούμενοι-ηθοποιοί. «Παλεύω»!

 Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ (Ελευθεροτυπία)
.

Θεατρική παράσταση στις φυλακές του Κορυδαλλού

.

Θεατρική παράσταση στις φυλακές του Κορυδαλλού

                              

Τίτλος έργου:  -Κ-

To «Τεχνοδρομώ» , είναι ένας οργανισμός μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, που δημιουργήθηκε με σκοπό την επαφή μας με αποκλεισμένες κοινωνικά ομάδες μέσω  της τέχνης του θεάτρου και κατ’ επέκταση όλων των τεχνών που εμπλέκονται σ’ αυτό (χορός, μουσική, εικαστικά κλπ).

 Στο πλαίσιο αυτό, τον Ιούνιο του 2012, στο Νοσοκομείο Άγιος Παύλος των φυλακών του Κορυδαλλού, στην πτέρυγα των οροθετικών, δημιουργείται μια θεατρική ομάδα, αρχικά από τον Γιάννη Νικολόπουλο που λίγο αργότερα με τη σύμπραξη της  Άννας Χατζηχρήστου που αναλαμβάνει την διδασκαλία και εκπαίδευση των συμμετεχόντων, περνάει στο επόμενο στάδιο, αυτό μιας παράστασης από τους ίδιους τους φυλακισμένους, εντός φυλακής.

  Η  αρχική σκέψη μιας παράστασης που θα βασίζεται στους ιδιους τους κρατούμενους και τα βιώματά τους, φαίνεται εφικτή και τον Μάϊο του 2013,

γίνεται πράξη με την συμμετοχή του Τσιμάρα Τζανάτου, που αναλαμβάνει τη συγγραφή ενός έργου που τον Αύγουστο του 2013, παίρνει την τελική του μορφή.

 Στις 13 Φεβρουαρίου 2014, έξη μήνες μετά, το αρχικό εγχείρημα γίνεται χειρονομία και πράξη: η παράσταση του Κ στις φυλακές Κορυδαλλού.

Τι είναι το: Κ

-Κ-

Όπως  Κ.ορυδαλλός

Όπως  Κ.όσμος

Το Κ ξεκίνησε σαν μια χειρονομία αποδαιμονοποίησης της οροθετικότητας.

Μέσα από την  ομάδα των  κρατουμένων του Κορυδαλλού, που η οροθετικότητά τους, τους απέκοπτε από το σύνολο των άλλων κρατουμένων της φυλακής.

Με στόχο να αφαιρέσει αυτόν τον επί πλέον στιγματισμό τους, όντας βεβαρυμμένοι από τον  στιγματισμό που φέρουν ως φυλακισμένοι.

Το ζητούμενο ήταν να αποφορτιστεί η “πραγματικότητα”, από τις φοβίες που την επικαλύπτουν.

Μέσω ενός έργου-θεατρικού εγχειρήματος, που θα συμπύκνωνε προσωπικές ιστορίες, για να φανερώσει τα κοινά τους στοιχεία.

Αλλά, η οροθετικότητα  ήταν η επίφαση.

Η επίφαση σε μια σειρά αυθαίρετων κατηγοριοποιήσεων των ανθρώπων αυτών, που τους κατέτασσε στο σκοτεινό κομμάτι της κοινωνίας.

Ποινικοί κρατούμενοι, χρήστες ουσιών  στο μεγαλύτερο ποσοστό, επιβαρυμένοι πολλαπλά σωματικά και ψυχικά, με την οροθετικότητα να έρχεται να επισφραγίσει -ως αίολο επιχείρημα- την περιθωριοποίηση τους.

Στην ουσία, ό,τι ακριβώς συμβαίνει εκτός Κ.ορυδαλλού.  Στον Κ.όσμο.            Αφού φυλακή, είναι μια κοινωνία εν πυκνώσει.      

Φυλακισμένος, ο άνθρωπος γυμνός από κοινωνικά ενδύματα.

Σκέτος ο πυρήνας του.

Ό,τι διακοσμητικό φέρει η ζωή- έχει αφαιρεθεί.

Αν  θέλαμε να μιλήσουμε για τον Κ.ορυδαλλό λοιπόν, θα έπρεπε να μιλήσουμε για τον Κ.όσμο.

Και τον άνθρωπο.

Να γίνει κατανοητός ο άνθρωπος- από τον Κ.όσμο.

Αν ο προορισμός της Επιστήμης λ.χ. είναι να κατανοήσει ο άνθρωπος τον Κόσμο, ο προορισμός της Τέχνης είναι να κατανοήσει ο Κόσμος τον άνθρωπο.

Το -Κ- προήλθε από το πρωτογενές κοινό συστατικό: το Κενό.

Μέσα μας.

Για να γίνει όλα τα Κ.

Του Κόσμου.

Στοιχεία παράστασης:

Κείμενο: Τσιμάρας Τζανάτος

Διδασκαλία-Σκηνοθεσία: Άννας Χατζηχρήστου

Συντονισμός: Γιάννης Νικολόπουλος

Επιμέλεια κίνησης Γιάννη Μάντση,

Μουσική επιμέλεια Δημήτρη  Ιατρόπουλου

Επιμέλεια φωτισμών  Κώστα Παπαναστασάτου

Βοηθός σκηνοθέτη Ειρήνη Ιωάννου.

                                                                                                   

Υπεύθυνος επικοινωνίας,

            Για το Τεχνοδρομώ,

Γιάννης Νικολόπουλος

.

Παιδική Θεατρική Παράσταση 20 Οκτωβρίου 2013

Την Κυριακή 20 Οκτωβρίου και ώρα 17:00 στην αίθουσα "Ιωνία" (δίπλα στο Δημαρχείο - Κ. Καραμανλή 18) στην Βούλα, η θεατρική ομάδα του Μητροπολιτικού Κοινωνικού Ιατρείου Ελληνικού παρουσιάζει την θεατρική παράσταση, για μικρούς και μεγάλους, "Το μυστικό της ευτυχισμένης βασίλισσας". 
 Η είσοδος είναι ελεύθερη, όποιος θέλει μπορεί να φέρει παιδικά γάλατα/κρέμες και μη ληγμένα φάρμακα, τα οποία και θα διαθέσει το ιατρείο στους ασθενείς του.

Σας περιμένουμε όλους!

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ 

ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ 
(ΔΕΥΤΕΡΑ-ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 10:00-14:00) (ΔΕΥΤΕΡΑ 17:00-20:00) 
(ΤΡΙΤΗ 14:00-20:00) (ΤΕΤΑΡΤΗ 16:00-20:00) (ΠΕΜΠΤΗ 14:00-20:00)
(ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 14:00-19:00) (ΣΑΒΒΑΤΟ 10:00-14:00) 
ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ: 210 9631950 
ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΙΑΤΡΕΙΟΥ: εντός της πρώην Αμερικανικής βάσης (δίπλα στο Πολιτιστικό Κέντρο Ελληνικού, 200 μέτρα από την Τροχαία Ελληνικού) 
Blog http://mki-ellinikou.blogspot.com Email mkiellinikou@gmail.co