SWAP- Μια γιορτή της ανταλλαγής

Το Taλκ, το πρώτο free press περιοδικό ... «για γονείς που τα βλέπουν όλα», σε συνεργασία με το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, σας καλούν να ανταλλάξετε παιδικά ρούχα, βιβλία και παιχνίδια!
Πότε; Στις 22 Απριλίου 2012, από τις 11:00 έως τις 16:00, το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης θα φιλοξενήσει το πρώτο Swap του Taλκ! Μια όμορφη κυριακάτικη βόλτα μπορεί να συνδυαστεί με μια εξίσου όμορφη κοινωνική προσφορά, εάν περάσετε από το ανταλλακτικό μας παζάρι, στην Πειραιώς 206 στον Ταύρο. Ρούχα που πλέον το παιδί σας δεν φοράει, παιχνίδια με τα οποία έχει βαρεθεί να παίζει και βιβλία που έχει διαβάσει αρκετές φορές και πλέον δεν το συγκινούν, μπορείτε να τα ανταλλάξετε με άλλα της ίδιας κατηγορίας. Σημαντική προϋπόθεση είναι τόσο τα ρούχα, όσο και τα παιχνίδια ή τα βιβλία να είναι σε καλή κατάσταση, ώστε κάποιο άλλο παιδί να μπορεί να τα χαρεί αρκετά. Για λόγους υγιεινής, δεν ανταλλάσονται παπούτσια και βρεφικά εξαρτήματα φαγητού. Μπορείτε να ανταλλάξετε τις παρακάτω κατηγορίες:

1.Ρούχα
2.Παιχνίδια και βιβλία
3.Μουσικά cd’s και dvd’s
4.Τον βρεφικό εξοπλισμό που πλέον δεν χρειάζεστε
5.Λευκά είδη
6.Είδη προσωπικής φροντίδας (μόνο εάν είναι σφραγισμένα)
7.Παιδικά αντικείμενα που είτε έχετε διπλή φορά είτε δεν χρειάζεστε πλέον
8.Αφίσες και κατασκευές

Παράλληλα με την διάδραση του Swap θα υπάρχει ειδικός ξεχωριστός χώρος όπου ο καθένας μπορεί να χαρίσει αυτά που δεν θέλει να ανταλλάξει. Τα πράγματα που τελικά θα συγκεντρωθούν, θα δωθούν στις κοινωνικές υπηρεσίες του Δήμου Μοσχάτου-Ταύρου.

Α, και μη νομίζετε ότι τα παιδιά σας θα βαρεθούν. Εκτός από το ότι θα τους δώσετε τη χαρά να μπουν στην διαδικασία της ανακύκλωσης και της ανταλλαγής, παράλληλα μπορούν να ψυχαγωγηθούν με τα «Παραμυθομπαλώματα»: χάρτινα παπούτσια, κουρελοφούστανα, παραμυθοφούστανα κι ο ουρανός με τ΄ άστρα! Το πάπλωμα του γίγαντα, κουδουνάκια μαγικά, κουτιά που κρύβουν μυστικά, μαγικές κάπες και θαυματουργά πουγκιά, όλα τούτα κι άλλα τόσα θα τους αφηγηθεί η γνωστή παραμυθού Σάσα Βούλγαρη στις 12:30 το μεσημέρι. Ακολουθεί η προβολή της βωβής ασπρόμαυρης ταινίας «Go West», του Buster Keaton, του 1925 με διάρκεια 56΄, στον κινηματογράφο του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης,.

Στήνουμε μια κοινότητα αγάπης μέσα στη φυλακή, του Κλήμη Πυρουνάκη

Στελεχώνουμε ένα σχολείο μέσα στις φυλακές της Θήβας. Πέρασαν σχεδόν τέσσερα χρόνια και έχουμε ακόμη την ορμή του εφήβου που οραματίζεται, σχεδιάζει και πραγματώνει το όνειρο που παίρνει σάρκα και οστά.

Nέοι καθηγητές (παρόλο που είναι ωρομίσθιοι) αλλά και εθελοντές με ζήλο και φαντασία κάνουν το μάθημα στα πλαίσια σχεδίου δράσης, εμπλέκοντας ταυτόχρονα τα σχέδια και των άλλων τμημάτων. Την ώρα του διαλείμματος σε μεγάλο ποσοστό οι εκπαιδευόμενες παραμένουν αυτοβούλως στην τάξη για μελέτη και επικοινωνία.
Οι σύμβουλοι ψυχολογίας και σταδιοδρομίας συστηματικά και συνεχώς καταγράφουν και διευθετούν προβλήματα υπαρξιακά, οικογενειακά και προσωπικά. Δίνουμε ελπίδα γιατί έχουμε ανοίξει το "παράθυρο" και το φως του ήλιου αλλά και της γνώσης, κυρίως της αυτογνωσίας, διαχέεται μέσα στο σχολείο.
Aυτή η χαριτωμένη κοινότητα έχει να αντιμετωπίσει το θάνατο. Και θάνατος δεν είναι μόνο ο φυσικός, σωματικός ή αυτός της αυτοκαταστροφής και της αυτοτιμωρίας, αλλά και ο θάνατος που βίωσαν όταν βρίσκονταν έξω από την φυλακή. Θάνατος είναι και η απειλή, η πείνα, το ψέμα, ο εξευτελισμός, η δειλία, η ανθρώπινη υποτίμηση, η ανειλικρίνεια, ο εξαναγκασμός, ο φόβος, ο ψυχικός και σωματικός πόνος, ο ρατσισμός, ο βιασμός, η σεξουαλική παρενόχληση και άλλα...

Κάνουμε μελέτη θανάτου. Οι συζητήσεις ατελείωτες για προσδιορισμούς των αιτιών που οι άνθρωποι πληγώνονται και "αιμόφυρτοι" πλανώνται. Ως καθηγητές-εμψυχωτές μάθαμε να κλείνουμε πληγές και γνωρίζουμε πλέον τεχνικές να ταξινομούμε τα πράγματα και να συγχρονίζουμε το βηματισμό των κρατουμένων γυναικών, που οδηγούν στην έξοδο από το κατάστημα κράτησης και που να μην έχει επιστροφή. (Έχει καταγραφεί το ποσοστό επιστροφής των γυναικών που εκπαιδεύονται στη φυλακή να είναι 3%, τη στιγμή που σε όλο τον πληθυσμό των εγκλείστων το 70% επιστρέφει).

Καλούμε την πολιτεία να μελετήσει σοβαρά το θεσμό "Σχολεία Δεύτερης Ευκαιρίας" μέσα στα καταστήματα κράτησης που δυστυχώς είναι μόνο έξι σε όλη την Ελλάδα. Καλούμε το Υπουργείο Παιδείας και το Δικαιοσύνης να "επιβάλλει" τη δημιουργία σχολείων μέσα σε όλες της φυλακές της χώρας. Εάν η πολιτεία θέλει να πάψει να απασχολείται με τους "τιμωρούς" της οφείλει να τους εκπαιδεύσει και να τους δώσει πνοή ζωής.


Κλήμης Πυρουνάκης                                                                                                                                                 
Διευθυντής του Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας Ελεώνα Θηβών

Πηγή:tvxs

Ευχαριστούμε!

Το παζάρι μας έκλεισε χτες το βραδάκι... Στην πραγματικότητα ήταν τρία παζάρια σε ένα: μαζί με το "ξεμπλογκάρισμα" εξέθεταν έργα τους και οι κρατούμενες που συμμετείχαν στα εργαστήρια ζωγραφικής και κηροπλαστικής των φυλακών, όπως επίσης και η "Επάνοδος" (Κέντρο Επανένταξης Αποφυλακισμένων) με τα πρωτότυπα κοσμήματά τους. Αυτή η σύμπραξη και η συνύπαρξη έδωσε άλλον αέρα και δυναμισμό στο παζάρι, το οποίο είχε ιδιαίτερη επιτυχία.

Ευχαριστούμε από το βάθος της καρδιάς μας τους "Δρόμους Ζωής" χωρίς την πολύτιμη συνεισφορά των οποίων δεν θα μπορούσε εύκολα να πραγματοποιηθεί το παζάρι μας, ευχαριστούμε τον π. Σιλουανό (ιερέα του Ιερού Ναού Αγ. Νικολάου Ραγκαβά) που μας παραχώρησε τον ζεστό, φροντισμένο χώρο του Πνευματικού Κέντρου του ναού, ευχαριστούμε τον Δήμο Νέας Φιλαδέλφειας που μας παραχώρησε το φορτηγάκι του για τη μεταφορά, ευχαριστούμε τους δεκάδες φίλους και φίλες που μας στήριξαν και μας στηρίζουν πάντα. Ευχαριστούμε όλους τους εθελοντές που εργαστήκαμε (ο καθένας στο πόστο του και σε πολλά πόστα συγχρόνως) με κέφι, χαρά, και επινοητικότητα (η χαρά του να βρίσκεις πατέντες για προβλήματα που δεν φανταζόσουν οτι θα ανακύψουν!). Ευχαριστούμε επίσης και τα δυό νέα παιδιά (των οποίων το όνομα δεν μάθαμε) που, περαστικοί, τόσο πρόθυμα μας βοήθησαν στο κουβάλημα των πραγμάτων από το φορτηγάκι στην αποθήκη χτες βράδυ αργά...

Η αλληλεγγύη είναι μια λέξη που κακοποιείται στις μέρες μας, αλλά είναι ότι ευγενέστερο μπορεί να εκφράσει η ανθρώπινη ψυχή. Οταν, δε, γίνεται με παρέα μετατρέπεται σε γιορτή. Ευχαριστούμε!

Πασχαλινό μπαζάρ από το ξεblogάρισμα

.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Πασχαλινό μπαζάρ από το ξεblogάρισμα

Σάββατο 31/3 και Κυριακή 1/4

Ώρες 10.00 – 21.00 και 10.00 – 18.00 αντίστοιχα

Πνευματικό κέντρο Αγ. Νικολάου Ραγκαβά,

Πρυτανείου και Επιχάρμου (Πλάκα), ΜΕΤΡΟ Ακρόπολη

.

To ξεblogάρισμα διοργανώνει το Σάββατο 31 Μαρτίου και την Κυριακή 1 Απριλίου το 3ο Πασχαλινό μπαζάρ του, για την ενίσχυση των άπορων κρατουμένων και των παιδιών που ζουν με τις φυλακισμένες μητέρες τους στις γυναικείες φυλακές Ελεώνα Θήβας. Στο μπαζάρ, θα διατίθενται έργα κρατουμένων, πασχαλινές λαμπάδες, χειροποίητα είδη δώρων, παραδοσιακά προϊόντα, ρούχα, βιβλία και πολλά άλλα, σε συμβολικές τιμές όπως: λαμπάδες και πασχαλινά είδη από 3 ευρώ, μεταχειρισμένα ρούχα με 2 ευρώ, καινούργια βρεφικά και παιδικά σετ με 3 ευρώ, χειροποίητα κεριά με 2 ευρώ, βιβλία από 1-5 ευρώ κ.ά. Στη διάρκεια του μπαζάρ θα συλλέγουμε είδη πρώτης ανάγκης για τις φυλακισμένες και τα παιδάκια όπως: πάνες, είδη παιδικής περιποίησης, σαμπουάν, αφρόλουτρα, οδοντόκρεμες, οδοντόβουρτσες, σερβιέτες, χαρτί υγείας, απορρυπαντικό για πλύσιμο ρούχων, υγρό καθαρισμού χώρου, σαπούνια, τηλεκάρτες κ.ά. Το μπαζάρ θα πραγματοποιηθεί στο Πνευματικό κέντρο Αγ. Νικολάου Ραγκαβά και οι ώρες λειτουργίας θα είναι το Σάββατο από τις 10 το πρωί ως τις 9 το βράδυ και την Κυριακή από τις 10 το πρωί ως τις 6 το απόγευμα. Περισσότερες πληροφορίες στο http://xeblogarisma.blogspot.com/ 

Το ξεblogάρισμα είναι μια ομάδα bloggers που ξεκίνησε την δράση της πριν από 5 περίπου χρόνια με σκοπό τη βοήθεια και την οικονομική ενίσχυση των παιδιών 0-3 ετών που κρατούνται μαζί με τις φυλακισμένες μητέρες τους στις γυναικείες φυλακές Ελεώνα Θήβας. Το πλαίσιο υποστήριξης, μαζί με τα 20 περίπου παιδάκια και τις μαμάδες τους, περιλαμβάνει επίσης και τις 90 και πλέον άπορες φυλακισμένες. Οι εθελοντές του ξεblogαρίσματος πραγματοποιούν συχνές αποστολές ειδών πρώτης ανάγκης στον Ελεώνα και διοργανώνουν εκδηλώσεις με τα έσοδα των οποίων καλύπτουν άμεσες ανάγκες των παιδιών και των απόρων. Επίσης, συμμετέχουν οικονομικά σε αποφυλακίσεις, στηρίζουν το Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας των φυλακών, ενθαρρύνουν την εθελοντική προσφορά μαθημάτων δημιουργικής απασχόλησης και άλλων πολιτιστικών εκδηλώσεων μέσα στις φυλακές και ευαισθητοποιούν τον κόσμο από το blog τους. 

.

Κωνσταντίνα Κούνεβα: «Η αλληλεγγύη είναι μέσο επιβίωσης, σώζει»

Απόσπασμα από την συνέντευξη που έδωσε η Κωνσταντίνα Κούνεβα στο Γιάννη Κιμπουρόπουλο για το τρίτο τεύχος του περιοδικού mono.

 - Ας μιλήσουμε, λοιπόν, για την αλλαγή του ‘89 στη Βουλγαρία. Πώς την έζησες;

- Στην πραγματικότητα, η κρίση είχε ξεκινήσει πολλά χρόνια πριν. Το σύστημα της κρατικής οικονομίας είχε καταρρεύσει. Οι γονείς μου δεν είχαν λεφτά να μου δώσουν, έμενα στη φοιτητική λέσχη, που ήταν πάμφθηνη, αλλά με το ζόρι μάζευα κι αυτά τα λεφτά. Οι γονείς μου ήταν απλήρωτοι για ένα και ενάμιση χρόνο. Η μάνα μου έραβε παπλώματα για να συμπληρώνει το εισόδημα, πήγαιναν με τον πατέρα μου στο χωριό όπου φυτεύαμε λαχανικά, είχαμε και λίγα ζώα και εξασφαλίζαμε τροφή. Μας έσωσε το χωριό, κι εμάς κι όσους είχαν αυτή την «πολυτέλεια». Αυτό κράτησε 4-5 χρόνια. Το ’89-’90, όταν κορυφώθηκε η κρίση, τα σούπερ μάρκετ ήταν άδεια. Ψωνίζαμε με κουπόνια, ψωμί, γιαούρτι, γάλα, σαλάμι. Μόνο με κουπόνια.

 Παντού έβλεπες άδεια ράφια. Και τεράστιες ουρές για να πάρεις αυτά τα δυο-τρία βασικά είδη. Εμείς οι φοιτητές είμαστε ακόμη χειρότερα, γιατί το σύστημα διανομής των τροφίμων δεν μας είχε υπολογίσει και τα κουπόνια μας ήταν άχρηστα. Έπαιρνα, λοιπόν, ψωμί από το εστιατόριο, το καψάλιζα και το συνόδευα με τσάι. Μ’ αυτό επέζησα. Επομένως, μιλάμε για πραγματική πείνα. Όταν κάποιος φοιτητής έπαιρνε δέμα από τους γονείς του, μαζευόμαστε και τρώγαμε όλοι μαζί ό,τι του είχαν στείλει. Κι ύστερα περιμέναμε το δέμα του επόμενου…

- Κάνατε αναδιανομή πλούτου, δηλαδή…

-Ναι. Παρά τη φτώχεια, ήμασταν πολύ δεμένοι μεταξύ μας. Τώρα οι Βούλγαροι είναι πολύ απομονωμένοι. Παλιά υπήρχε δέσιμο. Υπήρχαν οι φίλοι, οι συγγενείς, οι γείτονες… Υπήρχε αλληλεγγύη. Μετά, όταν επικράτησε ο καπιταλισμός και το σύστημα της αγοράς, άρχισε και ο διαχωρισμός σε πλούσιους και φτωχούς, γεννήθηκε φθόνος και θυμός μεταξύ των ανθρώπων και απομακρύνθηκαν. Προκάλεσε πολύ βαθύ ψυχολογικό τραύμα αυτή η περίοδος. Και το τραύμα παραμένει και σήμερα. Τότε καταγράφηκε έξαρση στις αυτοκτονίες. Ακόμη και οικογενειακές αυτοκτονίες. Είχαμε μάθει να είμαστε πολύ συνεπείς στις υποχρεώσεις μας. Όταν, λοιπόν, κόβανε το ρεύμα ή το νερό σε ένα νοικοκυριό, πολλοί άνδρες, που υποτίθεται ότι είχαν την οικονομική ευθύνη του σπιτιού, δεν το άντεχαν. Ευτυχώς, νομίζω πως τώρα αυτό το φαινόμενο έχει υποχωρήσει πια.

- Ωστόσο, υποτίθεται ότι ο κόσμος ήθελε την αλλαγή του καθεστώτος.

- Ναι, αλλά όχι αυτή την αλλαγή. Ήθελε έχει ελευθερία της πληροφόρησης, της έκφρασης. Αλλά όχι να καταστραφούν κι αυτά που είχαμε χτίσει, το σύστημα υγείας, το σύστημα παιδείας, τα εργοστάσια. Με τις ιδιωτικοποιήσεις πουλούσαν εργοστάσια µε 3.000 εργαζόμενους έναντι ενός δολαρίου, εν ονόματι των ζημιών και των χρεών που είχαν. Οι τιμές αυξάνονταν, ο πληθωρισμός έτρεχε ακόμη και µε 400% και ο μισθός έµενε κολλημένος. Ο μισθός που η μητέρα µου πήρε, µε καθυστέρηση, για δουλειά μιας χρονιάς, έφτανε να ζήσουμε μόλις δυο εβδοµάδες.

- Υπάρχουν αναλογίες, λοιπόν, ανάμεσα σε αυτό που έγινε εκεί κι αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα.

- Φυσικά. Όταν πρωτοήρθα στην Ελλάδα χάρηκα που έβρισκα εδώ να ισχύουν όσα είχαμε στερηθεί από άποψη κοινωνικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων στη Βουλγαρία. Έβρισκα το εργατικό δίκαιο, τα ανθρώπινα δικαιώματα, όσα σε μας είχαν καταστραφεί με τις μεταρρυθμίσεις που είχε επιβάλει το ΔΝΤ.  Κάναμε διαδηλώσεις, κλείσαμε δρόμους, η Βουλή είχε καεί 2-3 φορές, αλλά αυτά που ήθελε να περάσει η Ε.Ε. και το ΔΝΤ τα πέρασαν.  Απείχαμε από τις εκλογές, για σχεδόν πέντε χρόνια υπήρχε προσωρινή κυβέρνηση, από τεχνοκράτες και ειδικούς, που εκ του πλαγίου πέρασε όσα δυσκολεύονταν να στηρίξουν τα κόμματα. Τα βήματα, λοιπόν, ήταν περίπου τα ίδια, αν εξαιρέσεις ότι αυτό που ξηλωνόταν ήταν ένα διαφορετικό σύστημα.

- Και οι διαφορές; Ποιες διαφορές διακρίνεις ανάμεσα στις δυο καταστάσεις;

- Ίσως εδώ ο κόσμος έχει περισσότερο πλούτο, και αντέχει περισσότερο. Στη Βουλγαρία δεν είχαμε περιουσιακά στοιχεία, εκτός από τα σπίτια μας. Αργότερα, το νέο καθεστώς επέστρεψε γη, ακόμη και επιχειρήσεις ή εργοστάσια στους παλιούς ιδιοκτήτες. Αλλά αυτό αφορούσε λίγους. Γι’ αυτό οι Βούλγαροι αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν. Δεν είχαν πού να βασιστούν. Η πόλη μου, η Σιλίστρα, πριν από είκοσι χρόνια είχε 86.000 κατοίκους, σήμερα έχουν απομείνει 10.000. Πρώτοι έφυγαν οι γέροι, που δούλευαν στα σπίτια, έπειτα οι πιο νέοι, και τώρα οι ακόμα νεότεροι. Σπουδάζουν έξω και μένουν εκεί.