Σάββατο, 9 Ιουλίου 2011

Ανάγκες για καλοκαιρινά ρούχα

 Ο Βαγγέλης Κοσμάτος, ψυχολόγος των φυλακών Ελεώνα Θήβας, μάς ενημέρωσε σήμερα για τις τρέχουσες ανάγκες που προέκυψαν στο κατάστηση κράτησης. Πιο συγκεκριμένα λόγω της μεγάλης αύξησης των νεοεισερχόμενων κρατουμένων έχουν εξαντληθεί όλα τα αποθέματα σε καλοκαιρινά γυναικεία ρούχα.
Αυτή τη στιγμή υπάρχει άμεση ανάγκη για μπλουζάκια, t-shirts, σορτς, βερμούδες, κάπρι παντελόνια και άνετα φουστανάκια. 
Όσοι μπορείτε να διαθέσετε τα παραπάνω είδη μπορείτε να τα στείλετε ταχυδρομικά στη διεύθυνση των φυλακών 
Κατάστημα Κράτησης Γυναικών Ελεώνα Θήβας, Ελεώνας Θήβας, Τ.Κ. 32200
Υπόψη Κοινωνικής Υπηρεσίας
Επίσης μπορείτε να επικοινωνήσετε με τις κοινωνικές υπηρεσίες των φυλακών για να τα παραλάβουν και να τα μεταφέρουν στη Θήβα.Το e-mail επικοινωνίας είναι το kkgeth@gmail.com

Μαθήματα φωτογραφίας στον Ελεώνα


Ολοκληρώθηκε με επιτυχία η δράση του Συλλόγου Φωτογραφίας & Καλλιτεχνικής Έκφρασης Θήβας - «Ελείτροχος»: «Μαθήματα Φωτογραφίας 2011» στο Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας του Καταστήματος Κράτησης Γυναικών Ελεώνα Θήβας. Η δράση αυτή, ενταγμένη στο πλαίσιο Κοινωνικής Προσφοράς του συλλόγου, ήταν μια προσπάθεια συμβολής του «Ελείτροχος» στην προσφορά ευκαιριών δημιουργικής απασχόλησης, έκφρασης και επικοινωνίας των κρατουμένων γυναικών του καταστήματος, με στόχο να γνωρίσουν την μαγεία της Φωτογραφικής Τέχνης, και να τους δοθεί η ευκαιρία να εκφραστούν και να γεμίσουν δημιουργικά το χρόνο τους μέσω αυτής. Στο πλαίσιο των μαθημάτων αυτών, πραγματοποιήθηκαν τρειςσυναντήσεις στο χώρο της Βιβλιοθήκης του Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας του Καταστήματος Κράτησης Γυναικών Ελεώνα Θήβας, όπου οι συμμετέχουσες είχαν την ευκαιρία να έρθουν σε επαφή τόσο με την ψηφιακή φωτογραφική μηχανή - κάποιες για πρώτη φορά - όσο και με το αισθητικό μέρος της Τέχνης της Φωτογραφίας.Εισηγητής ήταν ο Νικόλαος Μπόλκας, δάσκαλος Φωτογραφίας και Επιμορφωτής στη Δια Βίου Μάθηση. Επίσης, τους δόθηκε η ευκαιρία να βγάλουν φωτογραφίες από τον άμεσο και τον περιβάλλοντα χώρο του Σχολείου, μέσα από τις οποίες είχαν την ευκαιρία να εκφράσουν τις σκέψεις, τους φόβους, τις ελπίδες τους και τα συναισθήματά τους.
Ένα σημαντικό και ενθαρρυντικό αποτέλεσμα της παραπανω πρωτοβουλίας ήταν και η συγκινητικά θετική και πολυμελής ανταπόκριση των συμμετεχόντων, οι οποίες δήλωσαν ενθουσιασμένες με τη δράση αυτή και εκδήλωσαν την επιθυμία τους να συνεχιστούν τα Μαθήματα Φωτογραφίας και στην επόμενη σχολική περίοδο.

Πέμπτη, 7 Ιουλίου 2011

Θέατρο στις φυλακές Αυλώνα

Μια διαφορετική θεατρική παράσταση ανεβαίνει μία φορά το μήνα στις Φυλακές Ανηλίκων Αυλώνας. Η παράσταση «Αφετηρία» με δεκαοκτώ τροφίμους του σωφρονιστικού ιδρύματος. Οι πόρτες ασφαλείας κλείνουν με θόρυβο πίσω μου η μία μετά την άλλη. Περνώ, μαζί με άλλα 30 άτομα, μέσα από διαδρόμους, κι άλλες πόρτες για να φτάσω στη Βιβλιοθήκη των Φυλακών Ανηλίκων Αυλώνας. Εδώ, δεκαοχτώ τρόφιμοι υποδύονται στην παράσταση «Αφετηρία» τη ζωή τους δραματοποιημένη. Μια ζωή στριμωγμένη στη σκληρή στατιστική πραγματικότητα της φυλακής. Εδώ, κρατούνται 400 νέοι ως 25 ετών ενώ οι προδιαγραφές της φυλακής είναι για 200. Το 20% των κρατουμένων είναι Έλληνες και οι υπόλοιποι αλλοδαποί. Στους 400 κρατούμενους αντιστοιχούν 13 φύλακες ανά βάρδια. Παρά την επικίνδυνη δυνητικότητα των αριθμών, δεν αισθάνθηκα περισσότερο εκτεθειμένη στον κίνδυνο «εκεί μέσα» απ’ ό,τι «εκεί έξω». Αισθάνθηκα όμως για άλλη μια φορά ανήμπορη και ένοχη απέναντι στο πονεμένο βλέμμα τους.
Η «Αφετηρία»
Οι 18 ηθοποιοί-τρόφιμοι σηκώνονται ένας-ένας και προχωρούν προς τη σκηνή μουρμουρίζοντας το όνομά τους, την καταγωγή τους, το όνομα των γονιών τους. Δίνουν στίγμα ταυτότητας όταν μέσα στη φυλακή δεν είναι παρά ένα νούμερο. Δραματοποιούν εμπειρίες, τραύματα, ματαιώσεις, απώλειες, ελλείμματα, τις ελπίδες τους. Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, που βρίσκεται ανάμεσα στους θεατές, εξομολογείται πως όταν τη σήκωσαν για να μοιραστούν με το κοινό την τελική υπόκλιση ένιωσε πως ήταν η πιο φορτισμένη συναισθηματικά υπόκλιση της ζωής της.
Με δικά τους λόγια
Μετά την παράσταση, «τα παιδιά», όπως τα αποκαλεί τρυφερά ο Στάθης Γράψας, ο οποίος δουλεύει από τον Οκτώβριο αμισθί σε αυτό το ανθρωπιστικό πρόγραμμα, έκαναν μια ευχή για το μέλλον τους:
  • Τζόζεφ: «Ο κόσμος είναι όμορφος όταν αγαπάμε και σεβόμαστε ο ένας τον άλλον».
  • Αντρέας: «Να βγω από δω και να πάω να αγκαλιάσω τη μητέρα μου».
  • Ουμούτ: «Να συνεχίσω τη ζωή μου από κει που τη σταμάτησα. Όμως δεν είμαι πολύ αισιόδοξος για το μέλλον».
  • Μοχάμαντ: «Τώρα που είμαι καθαρός θέλω να γυρίσω στην πατρίδα μου».
  • Σοφιάν Αλί: «Δεν ξέρω τι να ευχηθώ για το μέλλον. Δεν έχω δικηγόρο, ούτε ξέρω πόσο θα μείνω εδώ».
  • Δημήτρης: «Θέλω να είμαι κοντά στην οικογένειά μου. Είμαι πατέρας από τα 13 μου και όπως με χρειάζονται τα παιδιά μου, τα χρειάζομαι κι εγώ».
  • Γκούλιτ: «Να βρω μια δουλειά, να φτιάξω ένα σπίτι με τα χέρια μου».
  • Μιράβα: «Θέλω να είμαι ελεύθερος. Σε κανένα άνθρωπο δεν αξίζει η φυλακή».
  • Ελτον: «Να αρχίσω μια νέα ζωή, μακριά από παρανομίες, να δουλέψω, να βοηθήσω τον πατέρα μου».
Για να παρακολουθήσετε την παράσταση, επικοινωνήστε με τον Διευθυντή του Δημοτικού σχολείου της φυλακής κ. Νίκο Αρμένη (τηλ.: 22950-29925, πρωινές ώρες).
Αναδημοσίευση από το Ποντίκι.

Κυριακή, 3 Ιουλίου 2011

Φλερτάροντας με το θάνατο

Ένα κείμενο του Νίκου Αυγερόπουλου /www.exandasdocumentaries.com/

Έχω καλύψει συγκρούσεις διαδηλωτών με την αστυνομία σε διάφορα μέρη του κόσμου εκτός της Ελλάδας, όπως στην Αργεντινή, την Ιταλία, τη Βολιβία και το Μεξικό. Ειδικά στο Μεξικό, οι αστυνομικοί όπως γνωρίζουν πολλοί, θεωρούνται άγριοι, ανεκπαίδευτοι  και διεφθαρμένοι.  Όμως αυτό που έζησα και κατέγραψα τόσο εγώ όσο και οι συνεργάτες μου χθες Τετάρτη 29/6 στο Σύνταγμα, ξεπερνάει σε αγριότητα κάθε όριο. Η Ελληνική αστυνομία παίρνει δίκαια και με διαφορά το βραβείο βαρβαρότητας. Μιας βαρβαρότητας που καμία σχέση δεν είχε με καταστολή αλλά ήταν ένα συνεχές φλερτ με τον θάνατο.
Από θαύμα δεν θρηνήσαμε νεκρούς. Και ο κ. Παπουτσής θα πρέπει να ανάψει λαμπάδα στον Θεό που πιστεύει, καθώς μόνο στην καλή του τύχη θα πρέπει να αποδοθεί το γεγονός ότι δεν απολογείται σήμερα για θύματα.

Το σχέδιο εκκένωσης της πλατείας Συντάγματος τις δύο τελευταίες μέρες, ήταν ένα "γιουρούσι" όπως εύστοχα παρατήρησε ο Αϊμάν, Ισπανός δημοσιογράφος που εργάζεται για το Al Jazeera. Ένα γιουρούσι, εναντίον όλων και όποιον πάρει ο χάρος. "Μα καλά τι αστυνομία είναι αυτή που έχετε;" με ρώτησε αγανακτισμένος. "Είστε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τουλάχιστον ακόμα"  μου είπε με νόημα χαμογελώντας.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Περίπου στη 13.30 υπάρχει πολύς κόσμος συγκεντρωμένος μπροστά από την Βουλή. Δεν είναι κουκουλοφόροι. Δεν πετάνε πέτρες. Είναι γέροι, νέοι, γυναίκες, άντρες, φοιτήτριες και φοιτητές, εργαζόμενοι, άνεργοι που φωνάζουν συνθήματα, ρίχνουν την γνωστή μούντζα προς το κοινοβούλιο, και οι πιο θερμόαιμοι μπροστά - μπροστά άντε να εκτοξεύουν καμιά βρισιά εναντίον των αστυνομικών και να κουνάνε τα κιγκλιδώματα που έχουν στηθεί μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη. Τίποτα το σημαντικό δηλαδή που να δικαιολογεί αυτό που θα ακολουθήσει. Ξαφνικά από παντού, από δεξιά, από αριστερά και από το κέντρο, αρχίζει μια γενική επίθεση των αστυνομικών δυνάμεων που απωθούν τους διαδηλωτές προς τα σκαλιά της πλατείας Συντάγματος.  Φανταστείτε δηλαδή χιλιάδες ανθρώπους να τρέχουν αλλόφρονες  προς ένα στενό άνοιγμα το πλάτος του οποίου δεν ξεπερνά τα δέκα μέτρα. Από πίσω τους τα ΜΑΤ, ρίχνουν μέσα στο πλήθος χειροβομβίδες κρότου λάμψης και δακρυγόνα, προκαλώντας πανικό. Άνθρωποι καίγονται από τις φλόγες, πνίγονται από τα δακρυγόνα δεν βλέπουν μπροστά τους και αρχίζουν να ποδοπατούν ο ένας τον άλλον και να κουτρουβαλούν στα σκαλιά. Υπάρχουν άνθρωποι λιπόθυμοι, άλλοι ποδοπατημένοι μέσ' τα αίματα. Παρόλα αυτά οι αστυνομικοί δεν αποχωρούν. Χτυπάνε με τα γκλομπς όποιον βρουν μπροστά τους, ανθρώπους δηλαδή που τρέχουν να σωθούν πατώντας ο ένας πάνω στον  άλλον.
Η συνέχεια είναι γνωστή. Πέρα από την δράση των προβοκατόρων η οποία έχει καταγραφεί σε βίντεο και φωτογραφίες που βγήκαν και θα συνεχίσουν να βγαίνουν τις επόμενες μέρες, πέρα από τους μπαχαλάκηδες την δράση των οποίων απεχθάνομαι και διαφωνώ κάθετα, η πέτρα είναι πλέον εύκολο να φύγει από το χέρι οποιουδήποτε, που τον χτύπησαν, τον ψέκασαν, και είναι άνεργος, άστεγος - ναι, υπάρχουν πλέον νεοάστεγοι - και κάθε μέρα γίνεται φτωχότερος χωρίς να βλέπει διέξοδο από πουθενά.
Δεν σας κρύβω ότι φοβήθηκα βλέποντας μια άνευ προηγουμένου αγριότητα να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μου. Ένιωσα τον ίδιο φόβο που έχω νιώσει σε ζόρικες περιοχές του πλανήτη. Ένιωσα τον φόβο του θανάτου. Καθώς νόμιζα πως ήταν η ιδέα μου και πως είχα ξεσυνηθίσει να δουλεύω στην Ελλάδα - έχω να δουλέψω στη χώρα μου από το έτος 2000- ρώτησα παλιούς μου συναδέλφους αν είχαν ξαναζήσει κάτι τέτοιο εδώ. Μου απάντησαν πως δεν είχαν ξαναζήσει κάτι παρόμοιο.
Θα ήθελα λοιπόν ένας λογικός άνθρωπος από το υπουργείο "Προστασίας του Πολίτη" (το βάζω σε εισαγωγικά γιατί πλέον ο τίτλος του μου θυμίζει το Υπουργείο Αγάπης του Όργουελ στο 1984) να μου απαντήσει στις εξής ερωτήσεις:
  1. Ποιος έδωσε την εντολή για την γενική επίθεση στις 13.30 και γιατί; Ποιανού ιδέα ήταν να διατάξει τις αστυνομικές δυνάμεις να κυνηγήσουν ένα πανικόβλητο πλήθος που ποδοπατιέται στα σκαλιά  πετώντας κρότου - λάμψης και δακρυγόνα χτυπώντας αδιακρίτως, παίζοντας κορώνα γράμματα την πιθανότητα, κάποιος ανάμεσα στους χιλιάδες, να αφήσει την τελευταία του πνοή στην πλατεία.
  2. Για ποιο λόγο οι αστυνομικοί δεν σεβάστηκαν το ιατρείο της πλατείας Συντάγματος; Επαγγελματίες γιατροί πνευμονολόγοι και άλλοι, όλοι εθελοντές, φρόντιζαν  τραυματίες καθ' όλη την διάρκεια των συγκρούσεων. Δεν ήταν "κουκουλοφόροι", γιατροί ήταν. Φώναζαν στους αστυνομικούς "εδώ είναι ιατρείο" αλλά καμία σημασία δεν έδιναν εκείνοι. Αφιονισμένοι, τους έριχναν δακρυγόνα και τους χτυπούσαν.  Όπως μας είπε ένας γιατρός "Αυτά δεν γίνονται ούτε στον πόλεμο. Ακόμα και στον πόλεμο υπάρχει ανακωχή για να μαζέψεις και να φροντίσεις τους τραυματίες." Τα μάζεψαν άρον - άρον οι άνθρωποι και έστησαν το ιατρείο κάτω στο μετρό αλλά ούτε και αυτό γλίτωσε από τις ρίψεις χημικών.
  3. Για ποιο λόγο χτυπήθηκαν δάσκαλοι στην Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδος; Και αυτοί κουκουλοφόροι; Δεν νομίζω. Τα ΜΑΤ αφού πέταξαν δακρυγόνα στην είσοδο του κτιρίου στην οδό Ξενοφώντος 15, άρχισαν να τους πετούν πέτρες (!) και να ανοίγουν κεφάλια με την ανάποδη του γκλομπ, σύμφωνα με μαρτυρίες των ίδιων.   Τρεις τραυματίες, ένας με σπασμένα πλευρά, ένας με ανοιγμένο κεφάλι και ένας με ελαφρά τραύματα στο  χέρι. Έλεγαν οι δάσκαλοι: "Όταν μια κοινωνία κακοποιεί τους δασκάλους της βρίσκεται στο κατώτερο σκαλοπάτι που μπορεί να φτάσει"
  4. Με ποια λογική οι αστυνομικοί έριξαν χημικά και χτύπησαν ανθρώπους μέσα σε μανάβικα και σουβλατζίδικα στο Μοναστηράκι και στην Πλάκα, προκαλώντας τρόμο σε πελάτες και τουρίστες;
  5. Και τέλος κάτι προσωπικό για τον κ. Παπουτσή: Γιατί με χτυπήσατε; Όχι εσείς δηλαδή, ένας από τους άνδρες της αστυνομίας σας. Επειδή όμως εγώ  δεν γνωρίζω τον "ανώνυμο" ΜΑΤατζή και γνωρίζω εσάς, θα ήθελα πραγματικά μια απάντηση. Η κατάσταση ήταν σχετικά ήρεμη εκείνη την ώρα και γω τραβούσα με την κάμερα μια διμοιρία των ΜΑΤ που ανέβαινε προς την Βουλή, όταν ένας ξέκοψε από την διμοιρία του, ήρθε προς το μέρος μου και στάθηκε μπροστά μου σε απόσταση αναπνοής. Σταμάτησα να τραβάω και κατέβασα την κάμερα. Με κοιτούσε μες στα μάτια. Του είπα τι θέλει και ως απάντηση εισέπραξα μια, για να θυμάμαι τη μέρα. Ο κόσμος άρχισε να φωνάζει: "Τον Αυγερόπουλο χτυπάς ρε". Δεν αντέδρασα καθόλου και εκείνος απομακρύνθηκε. Αν είχα αντιδράσει ίσως να τα λέγαμε στο τμήμα όπου θα μου ζητάγατε συγνώμη για την... "παρεξήγηση". Παρεπιπτόντως: Στην Οαχάκα, όταν με είχαν στριμώξει μαζί με τον κάμεραμάν μου οι Μεξικανοί αστυνομικοί,  που όπως είπαμε θεωρούνται άγριοι, ανεκπαίδευτοι και διεφθαρμένοι, τους φώναξα "Δημοσιογράφος" και δεν με πείραξαν. Στη χώρα μου τις έφαγα για πρώτη φορά.