Πέμπτη 23 Ιουνίου 2011

Ενα φτωχό δημόσιο σχολείο «γέννησε» τους άριστους


Είναι σχολείο διπλοβάρδιας από τα πολλά που λειτουργούν ακόμη στη Θεσσαλονίκη. Στη διάθεση των καθηγητών και των μαθητών είναι μόνο ένα laptop. Τα προβλήματα του κτιρίου είναι πολλά, το ίδιο και οι ελλείψεις. Από τα θρανία του ωστόσο προέρχεται ο πρώτος των πρώτων στις φετινές Πανελλαδικές Εξετάσεις, Νίκος Φυτανίδης με 19.800 μόρια και άριστα στα Μαθηματικά και τη Φυσική που φέτος «λύγισαν» τους υποψηφίους. Αλλοι 15 συμμαθητές του (το 35% των υποψηφίων) πέτυχαν επίσης τον τίτλο του αριστούχου, αφού οι βαθμολογίες τους κυμαίνονται από 18,1 έως 20 στα μαθήματα κατεύθυνσης, 41 πέτυχαν σε πανεπιστήμια και μόνο οι πέντε από τους συνολικά 46 φετινούς μαθητές της Γ΄ Λυκείου εισάγονται σε ΤΕΙ.
Το 14ο Γενικό Λύκειο Θεσσαλονίκης, στη συμβολή των οδών Γ. Παπανδρέου και Θ. Σοφούλη, «γράφει ιστορία».
Πέτυχε μια αξιοζήλευτη επίδοση, αποδεικνύοντας ότι δεν είναι τυχαίο που τα τελευταία χρόνια βρίσκεται ψηλά στην κατάταξη των σχολείων της χώρας με τους περισσότερους επιτυχόντες. Πέρυσι ήταν το 5ο στην Ελλάδα και το δεύτερο δημόσιο σχολείο της Θεσσαλονίκης (μετά το Πειραματικό) με τον υψηλότερο αριθμό επιτυχόντων και φέτος -αν και η στατιστική ανάλυση δεν έχει γίνει ακόμη από το υπουργείο- φαίνεται να βελτιώνει και άλλο τη συνολική επίδοσή του.
Ο ρόλος των καθηγητώνΕίναι η φωτεινή εξαίρεση απέναντι στην παραπαιδεία, τη γενικότερη εικόνα διάλυσης του ελληνικού δημόσιου σχολείου ή η «απάντηση» του δημόσιου σχολείου στην «ιδιωτικοποίηση» της εκπαίδευσης; «Ενας από τους βασικότερους παράγοντες της επιτυχίας μου είναι οι καθηγητές του σχολείου μου. Μου ’δωσαν περισσότερα από όσα ανέμενα», δήλωσε προχθές, λίγη ώρα μετά την ανακοίνωση των βαθμών, ο 18χρονος Νίκος Φυτανίδης. Θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι αποτελεί την ευγενική δήλωση ενός αριστούχου -παιδιού εκπαιδευτικών που έχουν περάσει από αυτό το σχολείο (ο πατέρας του γυμνασιάρχης στο 14ο), όμως δεν είναι. Ηταν η... χημεία μεταξύ μαθητών- καθηγητών, η αμφίδρομη επικοινωνία τους και οι συνθήκες ηρεμίας που καλλιέργησαν όλη τη χρονιά για τη μεγάλη προσπάθεια των υποψηφίων.
Ο Νίκος και οι συμμαθητές του -σχεδόν όλοι παιδιά μεσοαστικών οικογενειών που δίνουν βάση στη μόρφωσή τους και αγαπούν το διάβασμα- όπως αποδεικνύεται, σε αυτό το σχολείο βίωσαν μια διαφορά που δεν βιώνουν συνήθως οι συμμαθητές τους στην Γ΄ Λυκείου, και γι’ αυτό την αναζητούν στα φροντιστήρια.
Οι καθηγητές του 14ου Λυκείου συμπορεύτηκαν στην αγωνία τους. Συμπαραστάθηκαν στην επιδίωξή τους. Στάθηκαν στο πλάι τους στην κατάκτηση του ονείρου. Το «υλικό» ήταν καλό, όπως λένε, αλλά κι αυτοί βγήκαν από τα στερεότυπα, την γκρίνια και τα καθιερωμένα της έδρας και της αποστήθισης. Οταν χρειάστηκε, έφεραν και το δικό τους κομπιούτερ από το σπίτι και έτσι χειροκροτούν από προχθές τους αριστούχους σαν να ήταν τα δικά τους παιδιά.
Τις ημέρες των γιορτών του Πάσχα και των Χριστουγέννων αρκετοί από τους καθηγητές του 14ου ΓΕΛ θυσίασαν τις δικές τους διακοπές για να κάνουν αφιλοκερδώς Μαθηματικά, Φυσική, Βιολογία στο σχολείο σε όσους από τους μαθητές τους ήθελαν να καλύψουν τα κενά τους, να μπουν μαζί τους περισσότερο στο πνεύμα των Πανελλαδικών Εξετάσεων και των θεμάτων, να λειτουργήσουν σαν φροντιστές και πέρα από αυτούς, «να λύσουμε απορίες κι όσο γίνεται περισσότερες ασκήσεις, να βοηθήσουμε και να ντοπάρουμε ψυχολογικά τα παιδιά», όπως είπε χαρακτηριστικά κ. Β. Δομδούζης, ο μαθηματικός της παρέας των καθηγητών.
Η επικοινωνία με τους μαθητές του γινόταν συχνά και στην ποδοσφαιρική γλώσσα. «Χαίρομαι να έχω μαθητές που θέλουν να φτάσουν στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ και να κατακτήσουν το τρόπαιο...».
Οι συνήθεις εντάσεις εξέλιπαν τη σχολική χρονιά που πέρασε.
«Παίζει ρόλο, ξέρετε, το Πνεύμα του σχολείου... Κι ο Πλάτωνας αυτό δεν έλεγε;» σχολίασε ο μαθηματικός στην «Κ». Πρέπει ο δάσκαλος να αγαπάει τους μαθητές και οι μαθητές τον δάσκαλο...».
Και τώρα... συγχώνευση«Το δημόσιο σχολείο μπορεί να πετύχει το... ακατόρθωτο, όταν υπάρχουν ιδανικά, συνεργασία και επικοινωνία καθηγητών - μαθητών δήλωσε η λυκειάρχης του 14ου κ. Μαρία Ζιώγα. Στα αξιοσημείωτα της επιτυχίας του συγκεκριμένου δημόσιου Λυκείου είναι ότι οι περισσότεροι από τους αριστούχους είναι αγόρια.
Από τη νέα σχολική χρονιά το 14ο θα συγχωνευτεί με το 21ο ΓΕΛ και θα κερδίσουν έτσι την πρωινή βάρδια. «Αν χωράμε; Δεν ξέρω», απάντησε η λυκειάρχης κ. Μαρία Ζιώγα. Μπορεί να υπάρξουν νέα προβλήματα. Μπορεί το Πνεύμα του Σχολείου να κινδυνεύσει. Να φανούν μεγαλύτερες οι ελλείψεις. Αλλά χθες, οι νέες «προκλήσεις» της συγχώνευσης δεν συμπεριλαμβάνονταν στο μήνυμα που έστελναν οι μαθητές, οι καθηγητές και η διεύθυνση του (νέου) 14ου ΓΕΛ Θεσσαλονίκης.
Aναδημοσίευση από την Καθημερινή.

Παρασκευή 17 Ιουνίου 2011

Eκδήλωση για τα 5 χρόνια της Πρωτοβουλίας για τα δικαιώματα των κρατουμένων


Το Σάββατο 18 Ιουνίου κλείνουν 5 χρόνια δράσης της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων. Με αφορμή το γεγονός αυτό η Πρωτοβουλία πραγματοποιεί εκδήλωση στην Αγορά της Κυψέλης (Φωκίωνος Νέγρη 42) από τις 6μμ και μετά η οποία θα περιλαμβάνει συζητήσεις με πρώην και νυν κρατούμενους και πολλή μουσική. Στο χώρο παράλληλα θα υπάρχει έκθεση φωτογραφίας, ενώ θα προβληθούν ταινίες μικρού μήκους. Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Πέμπτη 16 Ιουνίου 2011

Aλληλέγγυο χαριστικό παζάρι στο Σκόρο


Το Σάββατο 18 Ιουνίου θα πραγματοποιηθεί χαριστικό παζάρι στο Σκόρο για την ενίσχυση του σοβαρά τραυματισμένου από την επίθεση στη λαϊκή της Καλλιδρομίου. Το παζάρι θα λειτουργήσει από τις 12 το μεσημέρι μέχρι το απόγευμα. Ο Σκόρος βρίσκεται στη συμβολή των οδών Ζωοδόχου Πηγής 63 και Ερεσσού στα Εξάρχεια.

Τρίτη 14 Ιουνίου 2011

Η συνοικία το όνειρο σήμερα


"Συνοικία το Όνειρο", μια ταινία θρύλος του ελληνικού σινεμά, που φέτος συμπληρώνονται 50 χρόνια από την προβολή της. Αυτή ήταν η αφορμή για μια επίσκεψη στην γειτονιά που γυρίστηκε, που ναι, είναι εντελώς αθηναϊκή, μές στα πόδια μας, εκεί κοντά στους καφέδες του Θησείου και ακόμα κοντύτερα στη μεζεδογειτονιά των Άνω Πετραλώνων. Πάνω απ' την οδό Τρώων μέχρι και τα βράχια προς Φιλοπάππου βρισκόταν η γειτονιά του Ασυρμάτου (τέως εγκαταστάσεις του Ναυτικού), όπου Μικρασιάτες πρόσφυγες από την Αττάλεια, ζούσαν τρώγοντας πέτρα, φτώχεια και άπειρη ελλαδίτικη περιφρόνηση.
Αυτό το σκηνικό εξαθλίωσης και κοινωνικής αδικίας, ο αντίποδας της λαμπερής Ελλάδας του musical και της Φίνος Φιλμς, θέλησε να αποτυπώσει ο Αλέκος Αλεξάνδρακης με τη γυναίκα του Αλίκη Γεωργούλη συστρατεύοντας κι άλλους αριστερούς ηθοποιούς της γενιάς όπως ο Μάνος Κατράκης, η Σαπφώ Νοταρά. Με τις χίλιες πιέσεις και απειλές, η ταινία προβλήθηκε τελικά στους κινηματογράφους, χωρίς εισπρακτική επιτυχία, αφού συνάντησε την αντίδραση της Κυβέρνησης, η δε Αστυνομία πήγαινε για εξακρίβωση στοιχείων όποιον την παρακολουθούσε (1, 2)! Πέρασαν τα χρόνια, και σήμερα έμεινε ένα σημαντικό φιλμ στο ελληνικό σινεμά και το χιλιοτραγουδισμένο "βρέχει στη φτωχογειτονιά" και τον σπουδαιότερο ίσως ελληνικό στίχο "είσαι μικρός και δεν χωράς τον αναστεναγμό μου".
Ο οικισμός σήμερα
Βέβαια τα "φτωχά κι ανήλιαγα στενά", δεν υπάρχουν πια· ήταν το 1960 όταν η Φρειδερίκη ευαισθητοποιήθηκε και ανοικοδομήθηκε συνοικισμός με 108 σπίτια στα ρημάδια του παλιού, ενώ τα παραπήγματα πάνω στα βράχια προς Φιλοππάπου γκρεμίστηκαν και ο χώρος παραδόθηκε στο αρχαίο πνεύμα.
Παρόλαυτά, μια βόλτα στην γειτονιά στο σήμερα αξίζει. Ο συνοικισμός βέβαια ακροβατεί μεταξύ των τζιπ και τσιμπημένων τετραγωνικών των Άνω Πετραλώνων, αλλά στα μέσα μικρά σοκάκια, με τις μοκαμβίλιες και τα άπειρα λουλούδια, θα νιώσεις κάτι απ' την ατμόσφαιρα γειτονιάς, θα δεις τις γιαγιάδες στην αυλή να συζητάνε αδιάκοπα τα ίδια και τα ίδια της ζωής, όπως γίνεται σ' αυτή τη γωνιά 90 χρόνια τώρα.
Το ενδιαφέρον: αυτή την εβδομάδα, 50 χρόνια μετά, στην ακριβώς ίδια γειτονιά και στον "Ζέφυρο" επαναπροβάλλεται η ταινία. Mια πραγματικά σπάνια εμπειρία: βλέπεις το φιλμ και μετά βολτάρεις γύρω, αναγνωρίζεις -όσο γίνεται- σημεία, και νιώθεις κάτι απ' την ίδια ατμόσφαιρα. (21.00, 23.00)

Αναδημοσίευση από το http://athensville.blogspot.com

Παρασκευή 10 Ιουνίου 2011

Εντός θερμοκηπίου, εκτός κοινωνίας

Το Μνημόνιο ΙΙ, κατ’ ευφημισμόν Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής, φανερώνει όχι μόνο την αποτυχία του Μνημονίου Ι, όπως σχεδιάστηκε από την τρόικα, αλλά και την ανικανότητα της κυβέρνησης Παπανδρέου να εφαρμόσει όσα η ίδια αποφασίζει ή, ακριβέστερα, όσα η τρόικα υπαγορεύει και η κυβέρνηση δέχεται να εφαρμόσει. Δυστυχώς, η ανικανότητα δεν είναι μόνη· ακόμη πιο ανησυχητική είναι η διαπίστωση ότι η κυβέρνηση, ιδίως το οικονομικό της επιτελείο, έχει χάσει την επαφή με την πραγματικότητα. Η σαρωτική πλημμύρα φόρων, άμεσων και έμμεσων, οριζόντια, σε όλους αδιακρίτως τους φορολογούμενους πολίτες, και ιδίως στους έντιμους δηλώνοντες, δείχνει μια κυβέρνηση εν απογνώσει, σε πορεία αυτοκαταστροφής, που δεν αντιλαμβάνεται από ποια στραγγισμένη κοινωνία ζητάει να λάβει τώρα, σε έξι μήνες, 6,4 δισ. ευρώ. Με την ύφεση να καλπάζει ανεξέλεγκτη, με την ανεργία να σημειώνει ιστορικά υψηλά, με την οικονομία σε κατατονία, η κυβέρνηση επιβάλλει κεφαλικό και άλλους φόρους αβάσταχτους σε πληθυσμό ήδη εξουθενωμένο. Ρισκάρει πέρα από τις αντοχές των ανθρώπων, στο όριο της εξαθλίωσης, δηλαδή ρισκάρει την πυροδότηση μιας κοινωνικής έκρηξης, τέτοιας που θα κάνει το κίνημα των Αγανακτισμένων να φαντάζει γραφικό. Η κρίση χρέους μετετράπη ταχύτατα σε πολιτική και συστημική κρίση, και τώρα πια σε δεινή κοινωνική κρίση. Διότι είναι φανερό, σε όσους θέλουν να το δουν και σε όσους πράγματι νοιάζονται για το μέλλον της χώρας, ότι η παρατεταμένη ύφεση και η αλόγιστη οριζόντια επιβάρυνση τσακίζουν τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής κοινωνίας: τα μικροαστικά και μεσαία στρώματα, τους μισθοσυντήρητους του ιδιωτικού τομέα, τους μικροεπιχειρηματίες και εμπόρους, τους ελεύθερους επαγγελματίες. Τους δε νέους τους έχει ψαλιδίσει προ πολλού η ανεργία. Ποιο μέλλον μπορεί να έχει μια κοινωνία με συντριμμένα τα πλειοψηφούντα μεσοστρώματα και τη νεολαία της; Η κυβέρνηση και η πλειονότης των βουλευτών, οι κυβερνώσες ελίτ, εγκλωβισμένες στο τοξικό θερμοκήπιο των προνομίων και της ασυλίας τους, δεν οσμίζονται την ιστορική απειλή μιας κοινωνίας τραυματισμένης και έξαλλης, αδυνατούν να κατανοήσουν τη δυναμική της διαψευσμένης μικροαστικής θάλασσας, το εγκαιροφλεγές πλήθος των μεταναστών, τους ελλοχεύοντες σπινθήρες από γεωπολιτικά επεισόδια. Αυτή η τερατώδης άγνοια του ιστορικού κινδύνου, μαζί με την αναλόγως τερατώδη λύσσα αυτοσυντήρησής τους εν κενώ κοινωνίας, καθιστά τις κυβερνώσες ελίτ αυτοκαταστροφικές, άρα επικίνδυνες. Οι κοινωνίες ασφαλώς βρίσκουν παράπλευρες οδούς διαφυγής, η ζωή δεν διακόπτεται· η πολιτική είναι για τις κοινωνίες ακριβώς αυτή η τέχνη του βουλεύεσθαι και του βούλεσθαι ενώπιον της ανάγκης και των κρίσεων. Το σύστημα που τράφηκε από την παρακμή και την εξέθρεψε, θα σαρωθεί. Νέα πρόσωπα θα αναδειχθούν, νέες ιδέες θα πρυτανεύσουν, άλλοι, άλλα, θα οδηγήσουν μακριά από την παρούσα σκιά: «Και εν κοιλάδι σκιάς θανάτου εάν περιπατήσω, δεν θέλω φοβηθή κακόν...»

΄Αρθρο του Νίκου Ξυδάκη, αναδημοσίευση από την Καθημερινή.